"Cis" (Contén)

Aminoácido non esencial que en estado natural se atopa en forma L. Obtense por oxidación da cisteína. O pelo contén cantidades importantes de cistina; a súa redución a cisteína con tioglicolato é a base dos procesos de ondulación permanente do cabelo en frío.

Doenza hereditaria de carácter autosómico recesivo, na que ten lugar unha excesiva eliminación urinaria de cistina e de aminoácidos básicos (lisina, arxixina e ornitina), a causa dunha alteración na súa reabsorción tubular renal. O exceso de cistina nos ouriños predispón á formación de cálculos.

Inflamación aguda ou crónica da vexiga dos ouriños, xeralmente de orixe bacteriana (colibacilos, estafilococos, estreptococos e bacilo de Koch). Clinicamente, preséntanse tres síntomas cardinais: micción frecuente (polaciuria), evacuación vesical difícil ou dolorosa (disuria) e presenza de pus nos ouriños (piuria). Na inflamación crónica, a sintomatoloxía subxectiva non adoita ser tan pronunciada e a miúdo falta por completo.

cist(i/o)-.

Cuberta en forma de urna arredondada, cunha abertura apical, que se forma nalgúns rodófitos por proliferación das células que recobren o procarpo despois da fecundación, e que envolve o gonimoblasto.

Hernia da vexiga urinaria. Aparece cando unha porción da vexiga se introduce polos condutos inguinal, crural, etc, ou provoca un colapso da parede anterior da vaxina.

Punción evacuadora da vexiga urinaria que se realiza mediante un trocar ou unha agulla adecuados.

Tipo de fecundación na que os cigotos se forman por unión de dous gametocitos, que non chegan, ningún dos dous, a producir gametos diferenciais. Denominada tamén conxugación, é típica das algas conxugadas (cigofíceas) e dos fungos da clase dos cigomicetos.

Radiografía da vexiga urinaria. Practícase inxectando na vexiga unha substancia opaca aos raios X ou no transcurso dunha urografía intravenosa.

Concreción intracelular de carbonato cálcico formada sobre algunha excrecencia da membrana de determinadas células vexetais.

Avaliación do ton muscular da parede da vexiga urinaria. Realízase enchendo a vexiga de auga e determinando deseguido a presión cun manómetro adecuado que se denomina cistómetro.

Manómetro empregado para a práctica da cistometría.

Exploración endoscópica da vexiga urinaria. Mediante un cistoscopio, emprégase para o exame da mucosa, da cavidade vesical e da función excretora pielouretral.

Instrumento para a práctica da cistoscopia.

Incisión na vexiga urinaria para extraer un cálculo ou un corpo estraño.

Individuo polipoide, presente nos cormidios das colonias dos sifonóforos, que ten función excretora.

Instrumento cordófono da familia dos laúdes, sen cordal, no que se obtén o son punteando co plectro as cordas, xeralmente dobres e metálicas. Utilizouse, sobre todo, nos ss XVI e XVII. Consérvanse numerosos libros e manuscritos de música especialmente escrita para el.