"Oti" (Contén)

Relativo ou pertencente aos godos ou ao gótico.

Lingua extinta xermánica -sen falantes desde o s XVIII- do grupo óstico que falaban os godos. Foi un medio útil na reconstrución do protoxermánico, anterior á fragmentación lingüística. A obra coñecida máis importante en gótico é a Biblia do bispo visigótico Ulfila. Algúns dos seus trazos formais son: acento de intensidade na sílaba inicial, distinción entre vocais longas e breves, restos do dual e falta de artigo. O seu alfabeto consta de 27 caracteres, 25 deles son signos gregos modificados e dous están tirados do alfabeto rúnico.

Aplícase á arte desenvolvida entre o Románico e o Renacemento comprendida, segundo os países e rexións, entre os ss XIII e XIV ou XV. A denominación de gótico como sinónimo de “bárbaro” e equivalente a un estilo non suxeito a canons, foi dada no s XVI polos teóricos que non souberon ver máis alá do que indicaban as regras clásicas. O seu enxalzamento como estilo propio foi debido ao prerrafaelismo e ao neogótico do s XIX. A súa orixe sitúase en Île-de-France a mediados do s XII, coa obra do abade Suger de Saint-Denis. Naceu no período de desenvolvemento das cidades que tiveron como centro a catedral. Xeograficamente estendeuse por Europa do Norte, Central e Occidental, e chegou ata Oriente Próximo e, moito máis tarde, ata a América hispana. A diversidade xeográfica produciu unha serie de variantes arquitectónicas, nacionais e rexionais, con dúas características comúns, o arco e a bóveda de oxivas, que comportan unha evolución estrutural do sentido de masas románico nunha visión etérea do...

Tipo de escritura latina usada en Europa durante a Baixa Idade Media. Este novo tipo de letra apareceu xa no s XII en Francia, e durou ata finais do s XVI; pero o período gótico por excelencia vai do s XIII ao XV. Cómpre buscar a súa orixe na letra carolinxia precedente, que evolucionou cara a un manierismo con esaxeracións no trazado. Distinguíronse dous xéneros de escritura gótica: a libraria, dereita e caligráfica, e a documental, xeralmente cursiva. As características da “escritura gótica libraria” son o quebrado das liñas dereitas e o trazado anguloso e aguzado das antigas curvas, con tendencia a unha escritura a miúdo alta, estreita e pechada. Hai unha gran variedade de góticas librarias e as principais son a litúrxica ou bíblica, a francesa, a caligráfica, e as chamadas littera bononiensis e littera parisiensis, que pasou á Península Ibérica. A “escritura gótica documental ou cursiva” deriva tamén da escritura carolinxia; de orixe...

Posición defensiva establecida polos alemáns en Italia, ao N dos Apeninos, desde o Mar Adriático (Rimini) ata o Tirreno (Massa) para afrontar o avance aliado (1944). Detivo o avance dos aliados durante o outono de 1944, pero na primavera de 1945 foi superada e abriulles o paso cara ao val do Po.

Tendencia narrativa prerromántica que consiste no cultivo da novela de terror. Nada en Inglaterra a finais do s XVIII, debe o seu nome a Horace Walpole, autor de The castle of Otranto (1764). Entre as obras máis representativas destacan Vathek (1782), de W. Beckford, e Ambrosio or the Monk (1796), de M. G. Lewis.

Lámina cortante que cae guiada por dous carrís verticais, empregada para decapitar os condenados a morte. Este instrumento de suplicio foi proposto no ano 1789 por Joseph-Ignace Guillotin á Asemblea Nacional francesa, como a medida de suplicio única a fin de evitar sufrimentos aos condenados. Adoptada en 1792, quedou en desuso cando foi abolida a pena de morte en Francia (1981).

Máquina para cortar papel, cartón, madeira ou outra cousa, formada por unha coitela grande que baixa verticalmente.

Aplicar a pena capital mediante a guillotina.

Cortar con guillotina.

Relativo ou pertencente aos haliótidos.

Gasterópodo da familia dos haliótidos.

Familia de gasterópodos mariños. Presentan hábitos nocturnos. A cuncha oval, en forma de orella, presenta unha lista de orificios respiratorios localizados ao longo da marxe esquerda, a medida que o animal crece os orificios antigos vanse pechando de forma sucesiva. A parte interna da concha está cuberta de nácara o que o revaloriza e lle dá un aspecto iridescente moi atractivo.

Relativo ou pertencente ás helotiáceas.

Fungo da familia das helotiáceas.

Familia de fungos ascomicetos, da orde dos helotiais, con peridio de hifas pálidas e paredes delgadas.

Aplícase ás células que presentan un heterocario.

Aplícase ás hifas ou aos micelios constituídos por células que presentan heterocarios.

Relativo ou pertencente á hidrotimetría.

Contido en sales cálcicos e magnésicos que presenta a auga.