"Uri" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos dasiúridos.

2. Mamífero da familia dos dasiúridos.

3. Familia de mamíferos marsupiais caracterizados por presentar tres pares de incisivos na mandíbula inferior, fociño longo, ollos e orellas grandes, extremidades anteriores con cinco dedos e as posteriores con catro ou cinco, sempre con todos os dedos independentes e a cola longa. Teñen o marsupio en posición moi posterior e, os máis deles, son pequenos, de menos de 100 g, principalmente insectívoros e de actividade nocturna. Distribúense por Australia e Nova Guinea, e aínda que algúns representantes desta familia, que abrangue máis de medio centenar de especies, habitan en medios moi diversos, están especialmente asociados ao deserto rochoso.

PERSOEIRO

Pedagogo e psicólogo francés. Doutorouse en Letras en 1937, despois de exercer como profesor na Escola Normal. Ensinou pedagoxía e psicoloxía na Universidade de Estrasburgo (1945-1956) e, despois, foi catedrático de Ciencias da Educación na Sorbonne e desempeñou o cargo de director do laboratorio de pedagoxía. Centrou os seus estudios na adolescencia e, sobre todo, nos intereses e necesidades desta etapa e no seu aproveitamento pedagóxico. É autor, entre outras, de La crise d’originalité juvénile (1937), Comment étudier les adolescents (1938), Les étapes de l’éducation (1952), La psychologie de l’enfant (1956) e Traité des sciences pédagogiques (1969), en colaboración con Gaston Mialaret, unha extensa enciclopedia que trazaba o panorama das ciencias da educación nos pasados anos setenta.

1. Unidade táctica do exército romano formada por dez soldados de cabalería e dirixida por un decurión.

2. División da asemblea de cada un dos municipios ou colonias romanas formada polos decurións.

3. Grupo aproximado de dez alumnos asignados a un decurión.

1. Xefe dunha unidade de cabalería formada por dez soldados no exército romano.

2. Membro da curia municipal do Imperio Romano, encargado da recadación dos impostos e que respondía deles cos seus bens. Exercían este cargo os cidadáns acomodados. Dende o s II converteuse en hereditario e desapareceu no s IV.

3. 1. Estudiante avantaxado no antigo ensino de gramática, que se encargaba de tomarlle a lección a un grupo de dez alumnos ou menos.

   2. decurión de decurións

      Persoa encargada de tomarlles a lección aos decurións.

PERSOEIRO

Lingüista francés. Foi profesor na École de Langues Orientales e especializouse en linguas africanas. Destacan as súas obras Manuel dohoméen (1894), Essai de manuel pratique de la langue mandée (1901), Vocabulaires comparatifs (1904), Les noirs de l’Afrique (1922), Civilisations negro-africaines (1925) e Les nègres (1927).

PERSOEIRO

Filólogo belga. Estudiou filoloxía románica na Universidade de Liexa, na que posteriormente foi profesor, e na Sorbonne. Centrou as súas investigacións na lingüística histórica, na dialectoloxía, na literatura medieval e na literatura valona. Escribiu unha tese sobre o xénero pastoral na Francia anterior ao Renacemento, e especializouse na edición de textos franceses da Idade Media (Le tournoi de Chauvency, 1932, e Le lai d’Aristote de Henri d’Andeli, 1951). En canto á creación e transmisión dos cantares de xesta defendeu a teoría de autor individual fronte ás hipóteses neotradicionalistas. Foi membro da Academia Real de Lingua e Literatura Francesas de Bélxica e, desde 1964, membro correspondente do Institut d’Estudis Catalans.

PERSOEIRO

Teórico de arte, gravador e pintor francés. Estudiou na Académie Julian e na École des Beaux-Arts de París. Membro dos nabís, publicou en Art et Critique o artigo “La définition du Néo-traditionnalisme” (A definición do neotradicionalismo, 1890) no que expuxo o que se considera a clave da estética contemporánea ao afirmar que un cadro era esencialmente unha superficie plana cuberta de cores dispostas nunha certa orde. Admirador dos nazarenos alemáns e dos italianos prerrenacentistas, fixo unha arte de formas modernistas e cores planas. Cofundador dos Ateliers d’Art Sacré (1919), aínda que a miúdo supeditou a arte á relixión, sostivo a teoría da arte pola arte e foi un dos enunciadores teóricos da pintura abstracta. Realizou ilustracións e decorou edificios relixiosos e civís. Entre as súas obras destacan Les muses (As musas, 1893), L’éternel été (O verán eterno, 1900) e Hommage à Cézanne (Homenaxe a Cézanne, 1900). Escribiu Théories (Teorías,...

1. Relativo ou pertencente aos dicrúridos.

2. Ave da familia dos dicrúridos.

3. Familia de aves, da orde dos paseriformes, á que pertence o xénero Dicrurus.

PERSOEIRO

Físico británico. Estudiou enxeñería eléctrica en Bristol e física en Cambridge. Foi profesor na Cambridge University e na Florida State University Tallahassee. Desenvolveu en 1925 unha fórmula nova de tipo matemático da mecánica, aínda que xa existía unha grazas a W. Heisenberg, L. de Broglie e E. Schrödinger. Formulou a teoría cuántico-relativista do electrón en 1929, e prediciu a existencia do positrón, confirmado despois de forma experimental por C. D. Anderson en 1932. Foi codescubridor da estatística Fermi-Dirac e un adaíl da teoría cuántica da radiación. Colaborou con A. Bohr, W. Heisenberg e W. Pauli na elaboración dunha interpretación probabilística da mecánica cuántica. En 1933 compartiu o Premio Nobel de Física con Erwin Schrödinger.

PERSOEIRO

Economista. Profesor na Cambridge University e dirixente do partido comunista, estudiou a transición do feudalismo ao capitalismo e a orixe deste último. Entre as súas obras, destacan Studies in the Development of Capitalism (Estudios sobre o desenvolvemento do capitalismo, 1946) e Economic Theory and Socialism (Teoría Económica e Socialismo, 1955).