"ovi" (Contén)

PERSOEIRO

Antropólogo estadounidense. Realizou investigacións en Surinam, Haití, Trinidad, Brasil e en distintos lugares de África e interesouse polos procesos de cambio cultural e aculturación na liña de F. Boas. Das súas obras destacan The Economic Life of Primitive Peoples (1940), Man and His Works (1948) e The Human Factor in Changing Africa (1962).

REXIÓNS

Rexión dos Balcáns. Está situada ao S de Bosnia, entre Montenegro, ao S e ao SL, e Dalmacia, ao O, que a separa do Adriático, excepto nun estreito corredor que dá á canle Neretva, diante da illa de Pelješac. É unha rexión moi montañosa, formada por cordilleiras, macizos calcarios e polja cársticos e que está drenada polo río Neretva. Rexión pobre, a poboación é escasa, e vive sobre todo da gandería ovina. O principal núcleo urbano é Mostar. Formou parte da Iliria romana e posteriormente foi ocupada polos godos (s IV) e polos eslavos (s VII). Integrouse no reino croata de Tomislav, pero foi conquistada polos bizantinos (1040), máis tarde foi sometida ao poder dos príncipes serbios (1180-1321) e despois dos bosnios (1322-1377). O voivoda Estebo Vukčić separouna coa axuda do sultán e recibiu o título de duque ou herceg. Unida ao Imperio Turco entre 1482 e 1878, posteriormente pasou a depender da administración austro-húngara. Asociada a Bosnia...

1. Relativo ou pertencente a Herzegovina ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Herzegovina.

PERSOEIRO

Pensador e publicista. Os seus ideais revolucionarios ocasionáronlle o desterro e desde 1847 residiu en París, Londres, Niza e Xenebra. Destacan as súas memorias Byloje i dumy (Pasado e pensamentos 1852-1868).

PERSOEIRO

Fotógrafo. Exerceu como xornalista no Severo-Donetszki Kommunist e no diario Krasnaia Bachkiria. Redactor xefe do periódico moscovita Bednota, aprendeu fotografía con Rodtchenko. Da súa obra cómpre salientar diversas imaxes sobre grandes construcións soviéticas, fotografías aéreas e varios documentais.

1. Acción de improvisar.

2. 1. Cousa improvisada.

   2. Execución musical espontánea non codificada nin escrita. Na música polifónica medieval, improvisábase sobre un canto dado. A partir do s XVI foi a base da música instrumental que acompañaba e enriquecía o canto. Formas musicais baseadas na improvisación foron o preludio, o tiento, a intonatio, a fantasía e o ricercare. Nos ss XVII e XVIII foi limitada aos instrumentistas de teclado e ás cadencias de concertos e música vocal. A música de jazz está estreitamente vinculada á improvisación.

   3. Invención de diálogo no curso dunha interpretación. A improvisación constitúe unha das características principais da commedia dell’arte. Nas técnicas modernas empregouse a improvisación de diálogo e accións durante os ensaios como unha medida de integración do actor no proceso de creación.

1. Que non se pode mover nin modificar.

2. Aplícase á persoa que non pode ser cambiada do seu posto ou cargo.

1. Que non se pode conmover ou convencer.

2. Que non se altera, cambia ou move facilmente.

PERSOEIRO

Físico. Discípulo de W. K. Röntgen, foi director do instituto físico-agronómico de San Petersburgo e membro directivo da Academia das Ciencias da URSS. Estudiou as propiedades físicas e eléctricas dos cristais e dos semicondutores.

PERSOEIRO

Poeta, dramaturgo e historiador. Máximo representante do simbolismo realista ruso. Rector da Universidade de Bakú, emigrou a Italia (1924) e converteuse ao catolicismo. Escribiu Rimskije sonety (Sonetos romanos, 1925) e Svet vecěrnyj (Luz de tarde, 1914-1944).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Loitou na guerra civil, foi protexido por Gor’kij, e en 1921 comezaron a publicarse as súas experiencias: Partizany (Guerrilleiros, 1921) e Bronepojzd 14-69 (O tren blindado 14-69, 1922). Despois de 1925 cambiou de estilo e dedicouse a manifestar a primitividade do escritor e do seu mundo: Tajnoje tajnykh (Misterio dos misterios, 1927), Pokhoždenija fakira (Viaxes dun faquir, 1935) e Vstreči s Maksimom Gorkim (Encontros con Maksim Gor’kij, 1947).

PERSOEIRO

Político bosníaco. Graduado en Dereito, dedicouse á defensa dos dereitos da comunidade musulmá na antiga República Federal Socialista de Iugoslavia. Fundou o Partido de Acción Democrática (SDA)(1988), formación política de carácter musulmán, nacionalista e laico, coa que foi escollido presidente de Bosnia-Herzegovina nas eleccións de 1990, declarando a independencia en 1992, que deu paso a unha guerra civil. Aínda que a súa pretensión inicial era a creación dun estado multiétnico, aceptou os acordos de Dayton de 1995, que supuxeron o repartimento do territorio. Tralas eleccións de 1996 converteuse no primeiro presidente da presidencia tripartita, cargo que revalidou en 1998 e do que dimitiu, por motivos de saúde, en 2000.