"car" (Contén)

PERSOEIRO

Político e xornalista. En 1918 interveu na creación do Partido Obrero Campesino, do que foi secretario xeral. De 1919 a 1923 viaxou por Europa e, ao volver ao seu país, fundou o Partido Comunista Peruano. Considérase un dos ideólogos marxistas máis influíntes do s XX.

GALICIA

Poetisa. Na súa obra reflectiu un mundo lírico cheo de elementos persoais e as súas composicións están inzadas de desexos existenciais, en que a morte é o punto final e onde rematan todas as traxedias e felicidades do home. Os seus vínculos e influencias con Uxío Novoneyra son innegables, tanto en determinados temas da súa produción como no propio estilo, o que fixo pensar que se trataba da mesma persoa. A forza expresiva que empregou para comunicar as súas experiencias persoais obrigárona, en xeral, a romper as estruturas sintácticas establecidas pola disposición do verso. Publicou Palabra no tempo (1963), que reúne a súa produción entre 1958 e 1963, cun prólogo de R. Otero Pedrayo, e o libro póstumo Verba que comeza (1990).

PERSOEIRO

Autor dramático e novelista. As súas primeiras novelas non tiveron moito éxito e, a partir de 1720, dedicouse á produción teatral, con comedias moralizadoras ou satíricas e comedias de análise. Das súas obras destacan L’Île des esclaves (1725), Le jeu de l’amour et du hasard (1730) e as novelas inacabadas La vie de Marianne (1731-1741) e Le paysan parvenu (1735-1736).

PERSOEIRO

Escritor. Evolucionou de posturas testemuñais cara á preocupación formal, tendo sempre como marco das súas obras os ambientes barceloneses da década de 1950. Colabador asiduo co mundo do cine e da música, da súa produción destacan Últimas tardes con Teresa (Premio Biblioteca Breve 1965), levada ao cine en 1984 por G. Herralde; Si te dicen que caí (1973, Premio Internacional de Novela), La muchacha de las bragas de oro (Premio Planeta 1978), levada ao cine por V. Aranda en 1980; Ronda del Guinardó (1984), El amante bilingüe (1990, Premio Ateneo de Sevilla), El embrujo de Shanghai (1993, Premio de la Crítica e Premio Europa de Literatura 1994), levada ao cine por Fernando Trueba; Las mujeres de Juanito Mares (1997) e Rabos de lagartija (2000, Premio de la Crítica 2001), así como o volume antolóxico de relatos Cuentos Completos (2002). Recibiu o Premio Nacional de Narrativa (2001).

PERSOEIRO

Escritora. Autora de contos, novelas e ensaios, tamén colaborou como guionista en series de televisión como Santa Teresa de Jesús ou Celia. Realizou numerosas traducións de obras literarias, como Madame Bovary, de Flaubert; Cuentos, de Charles Perrault; El primo Basilio, de Eça de Queiroz; ou Cumbres Borrascosas, de Emily Brontë. Da súa produción destacan El balneario (1954), Entre visillos (Premio Nadal, 1957), Las ataduras (1960), El proceso de Macanaz: historia de un empapelamiento (1970), Usos amorosos del dieciocho en España (1972), Desde la ventana. Enfoque femenino de la literatura española (1987), Caperucita en Manhattan (1990), La reina de las nieves (Premio Nacional de las Letras 1994) e Lo raro es vivir (1996). Recibiu o Premio Nadal (1957), o Premio Nacional de Literatura (1978), o Premio Príncipe de Asturias (1988), compartido con Xosé Anxo...

PERSOEIRO

Avogado. Dirixiu o programa Con la Ley en la Mano, emitido por Radio Noroeste e posteriormente por Radio Voz e a asesoría xurídica do R.C. Celta de Vigo, do que foi vicepresidente. Desde 1995 traballou como avogado de Greenpeace en Galicia. Especialista na emigración galega, publicou diversos traballos sobre montes comunais.

GALICIA

Escritor. En 1947 emigrou a Cuba, Venezuela e outros países americanos, onde comezou a escribir os primeiros textos. Posteriormente viaxou a Alemaña e Suíza, ata que en 1959 se asentou na Coruña, onde publicou Islas y penínsulas (1996) e Antropografía (2000), con prólogo de Antonio Fraguas.

GALICIA

Poeta. Doutor en Filosofía, cultivou a poesía en galego e castelán dentro de distintas tendencias poéticas. Preocupado polas cuestións filosóficas, concibe a súa obra como unha forma de coñecer aquilo que non se pode ver a través dun método indutivo e reflicte nela elementos propios da natureza e da paisaxe. Das súas obras destacan Lento esvaece o tempo (1990), Orballo nas camelias (1993), O silencio das árbores (1995) e Compostela, vella memoria (2004).

PERSOEIRO

Avogado e xornalista. Da súa produción destaca La resistencia gallega. Discurso acerca del movimiento de protesta a que dio origen el proyecto de supresión de la Capitanía General de Galicia (1893).

GALICIA

Actor e director teatral. Traballou no grupo O Facho e, en 1983, fundou Danthea Teatro, compañía en que dirixiu as súas producións A máis forte (1985), Sobre o tabaco (1985) e Peluquillas Mangariñas II (1989).

PERSOEIRO

Escritor uruguaio. Autor de obras narrativas, ensaios e crónicas de viaxes, os seus primeiros contos apareceron en 1944. Da súa produción destacan o relato extenso Los aborígenes (1960); as recompilacións de contos Los días por vivir (1960), Los prados de la conciencia (1968), Vida o muerte (1971) e La máscara (1977); e as novelas El paredón (1962), La otra mitad (1966) e El color que el infierno me escondió (1980).

PERSOEIRO

Eclesiástico. Foi bispo de Huesca (1919-1922) e Vitoria-Gasteiz (1923-1927), e arcebispo de Santiago de Compostela (1927-1933). Apoiou os sectores políticos máis reaccionarios e opinaba que a Igrexa era consubstancial á monarquía.

GALICIA

Filólogo. Doutor en Filloloxía Galego-portuguesa, centrou os seus estudios, sobre todo, nos campos da literatura medieval galego-portuguesa e nas relacións entre escrita e plástica nas literaturas en lingua galega e portuguesa. Publicou As cantigas de Fernan Paez de Talamancos (1992), Natura das animalhas. Bestiario medieval da lírica profana galego-portuguresa (1996), A pintura nas palavras. “A Engomadeira de Almada Negreiros”: uma novela em chave plástica (1996), Razões de fogo, versos fabricados. Sonetos portugueses dos séculos XVI, XVII e XVIII (1998) e A indócil liberdade de nomear. (Por volta da "interpretatio nominis" na literatura trovadoresca) (1999, Premio Espiral Maior de Ensaio), e, en colaboración, Luís de Camões. Doce canto en Terra Alheia? Apêndice: Camões em Terra Alheia (Presenças camonianas na lírica galega) (1998). Recibiu o Premio de Investigación Xunta de Galicia (1992).

GALICIA

Xurista. Foi director da Escola de Práctica Xurídica e secretario do Instituto de Criminoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Escribiu El delito fiscal (1982), La circunstancia agravante de precio, recompensa o promesa (1983), Consideraciones en torno a la creación de un delito relativo a la publicidad engañosa (1984), La Reforma de los delitos contra la propiedad en la ley orgánica del 25 de junio de 1983 (1984) e Las condiciones objetivas de punibilidad (1989).

PERSOEIRO

Relixioso. Exerceu como notario ata que ingresou no mosteiro de Santa Luaría de Oseira, onde se ordenou sacerdote en 1955. Escribiu Vida de San Bernardo (1964).

GALICIA

Deportista. Foi director de arbitraxe e organización da Federación Galega de Judo e presidente da comisión xestora da Federación Galega de Taekwondo. Foi campión galego de taekwondo, subcampión de España e medalla de bronce no Campionato Internacional Open USA. Publicou Iniciación ao taekwondo (2001).

PERSOEIRO

Mariño. Foi capitán de corveta e secretario da Escuela Naval Militar de Marín. Escribiu artigos sobre a historia marítima galega e as obras El despacho de Méndez Núñez: En el Museo de Pontevedra (1944) e Serie de modelos de plomo del Museo de Pontevedra (1951).

GALICIA

Escritor. Foi xefe do Servicio de Programas Culturales de TVE e xefe do Servicio de Programas Dramáticos de TVE. Escribiu numerosas obras sobre temas históricos e de heráldica, entre as que destacan Cuartilla, Consideraciones sobre lo humano, lo lírico y lo clásico en la poesía de Lope de Vega, Trovadores gallegos. Macías el Enamorado y Juan Rodríguez del Padón (1944), El bosque de Ancines (1966) e Elegía de la muerte de mi padre, Torres, pazos y linajes de la provincia de La Coruña (1978). Foi membro da Real Academia de la Historia de Madrid, da Real Academia Galega, da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario, da que foi presidente de honra, da Academia Gallega de Jurisprudencia y Legislación e da Academia Nacional de Bellas Artes da República Arxentina. Recibiu a Medalla de Galicia (1991).

PERSOEIRO

Eclesiástico italiano. Converteuse en erudito das Sagradas Escrituras, fundamentalmente na crítica paleográfica do Novo Testamento. Arcebispo de Milán (1978) e cardeal desde 1980, as súas posturas cualificáronse de progresistas ao favorecer o diálogo entre ateos e crentes, así como entre as distintas relixións. Escribiu Non temiamo la storia (1992), La preghiera di chi non crede (1994) e Verso Gerusalemme (2002). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociales (2000).