"An" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Jerez de la Frontera ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Jerez de la Frontera.

PERSOEIRO

Bispo de París. Foi elixido bispo e capelán maior do Rei Khildeberto I, despois de convertelo. Foi enterrado no mosteiro de Saint-Vincent, fundado por el mesmo, que adoptou o nome de Saint--Germain-des-Prés. Represéntase como bispo, con hábito pontifical, e porta báculo, libro, cadea rota e as chaves de París. A súa festividade celébrase o 28 de maio.

PERSOEIRO

Mártir. Padeceu con san Servando varios tormentos en tempos de Diocleciano. Morreu decapitado. A súa festividade celébrase o 23 de outubro.

PERSOEIRO

Raíña de Aragón. Casou con Fernando II de Aragón polo segundo tratado de Blois (1505) e deu a luz un neno morto (1509), o que truncou a separación dos reinos de Aragón e Castela. Foi lugartenente de Catalunya, Aragón e València.

REINOS

Estado xurdido do Imperio Carolinxio polo Tratado de Verdún de 843. Comprendía Saxonia, Turinxia, Franconia, Alemaña, Baviera e as marcas orientais. O seu primeiro rei foi Luís o Xermánico. Desapareceu no s XV.

1. 1. Relativo ou pertencente aos pobos xermánicos.

   2.   Individuo do pobo xermánico.

   3. Pobo indoeuropeo que habitaba Xermania. Malia que de orixe descoñecida, parece ser que se pode identificar a primitiva cultura xermánica cunha civilización do Bronce Final que, partindo dun núcleo situado ao S de Escandinavia, ocupou a gran chaira de Europa Central. Na época de Augusto, o límite meridional do poboamento constituíuno o curso do Danubio ata o final da conca panónica. No s III apareceron confederacións de carácter militar que ameazaron constantemente as fronteiras do Imperio Romano ata a época das grandes invasións dos ss IV e V, que penetraron en territorio romano e constituíron reinos independentes. A súa estrutura social comprendía tres estamentos: a nobreza, os homes libres (guerreiros) e os escravos. Seminómades, con tendencia ao sedentarismo, habitaban en poboados de cabanas illados e en campamentos. A súa economía era rudimentaria e diversa, dedicábanse á agricultura, principalmente de cereais, e á gandaría de bovinos e de equinos. Destacaron como tecedores, metalúrxicos...

2. Dereito dos pobos xermánicos. A forma habitual de ditar este dereito era oral, e estaba ao coidado dos xuíces, escollidos por votación maioritaria entre o pobo. A forma literaria deste dereito chegou coa influencia do dereito romano, razón pola que os dereitos xermánicos escritos adoptaron o latín vulgar. Non obstante, coñécense as excepcións dos anglosaxóns e dos xermanos do N, que empregaban a mesma lingua do pobo para redatar os dereitos propios.

3. Estilo tectónico orixinado nos antepaíses ou nas zonas cratónicas e caracterizado pola presenza de numerosas fracturas e a ausencia de dobramentos.

4. Grupo de linguas do phylum indoeuropeo orixinarias dun tronco común non documentado e reconstruído por comparación: o protoxermánico. Adóitase dividir en tres subgrupos: o oriental, xa extinguido, do que se conserva a Biblia gótica, en visigótico, obra de Ulfila (mediados do s IV); o setentrional, ou escandinavo, que xurdiu do nórdico ou antigo escandinavo, e que comprende, por unha parte, o islandés e o noruegués e, doutra banda, o danés e o sueco; o occidental, que comprende o inglés, o frisón, o neerlandés (holandés, flamengo, afrikaans), co seu antepasado, o fráncico, o baixoalemán e o altoalemán, antigo e moderno. En canto ao yiddish, de base xermánica, comporta moitos elementos hebreos e eslavos (ruso e polaco). No campo fonético, o grupo xermánico caracterízase, dentro da familia indoeuropea, por unha reestruturación vocálica, como consecuencia de modificacións de timbre, cantidade e configuración ditongal no sistema orixinario, por unha serie...

1. Relativo ou pertencente ao xermanio.

2. Que contén xermanio.

3. Aplícase a algúns compostos de xermanio nos que este presenta unha valencia ou número de oxidación de +4.

PERSOEIRO

Xeneral romano, fillo de Druso e sobriño do Emperador Tiberio, que o adoptou (4 d C). Foi cónsul (12) e en dúas ocasións imperator. Destacado xeneral e moi popular en Roma, realizou vitoriosas campañas no Rin e venceu a Arminio. Obtivo un triunfo en Roma (17), e despois foi enviado polo emperador a Oriente.

1. Elemento das linguas xermánicas transmitido a outro idioma. Cómpre distinguir entre os xermanismos antigos, impostos cando tivo lugar o afundimento do Imperio Romano de Occidente, e os modernos, en particular os préstamos do alemán e do inglés (anglicismo).

2. Palabra de orixe xermánica.