"An" (Contén)

1. Calquera cousa empregada para tapar os ollos e impedir a visión.

2. Cada unha das pezas, xeralmente de coiro, que levan as guarnicións das cabalerias para taparlle os ollos lateralmente e conseguir que só poidan ver cara a adiante.

1. 1. Sistema de dúas lentes fixas nunha armazón especial que se apoia no nariz e nas orellas e que se emprega para ver mellor ou para corrixir defectos visuais.

   2. Aparellos que xa en 1482 se fabricaban en Nuremberg, pero os anteollos dos s XVII e XVIII eran pouco máis ca unhas simples lentes de aumento, malia os traballos de Kepler, Huygens Hooke e Newton aplicados aos telescopios. No século XIX perfeccionáronse notablemente polo labor de Young, Airy, Donders e Helmholt. Hoxe en día os sistemas de anteollos acadaron unha gran diversidade segundo o tipo de lentes que empregan e o defecto visual que tratan de corrixir, como por exemplo os anteollos bifocais, que presentan dous tipos de lentes, unha para ver de lonxe e outra, máis abaixo, que se usa para ler, etc; ademais disto, a preocupación pola estética e o consumismo permite aos fabricantes sacar ao mercado a cada pouco novos modelos de soportes. En moitos casos substitúense por lentes de contacto. Os principais defectos da visión e tipo de lentes que se empregan son: miopía, en que non se columbran os obxectos afastados, para a que se usan lentes cóncavas ou “negativas”...

2. Instrumento óptico formado por dous tubos e un xogo ou máis de lentes en cada un deles que amplía as imaxes e serve para ver ao lonxe.

1. Moble con pezas articuladas que serve de separación nun cuarto.

2. Tabique, xeralmente de madeira, empregado para facer as divisións nun navío.

1. Na familia, aquel que viviu nun tempo anterior ao momento tomado como referencia.

2. Nunha evolución, etapa primixenia ou primeira.

1. Muro protector que se adoita poñer nos lados de plataformas altas, como as dos balcóns e pontes, para evitar caídas ou poder asomarse sen perigo.

2. Parte inferior e horizontal dunha fiestra onde se apoia quen se asome para ver o exterior.

3. Superficie exterior ou derramo do muro dun van.

1. Poñer antes ou diante.

2. Prefirir ou dar máis importancia a unha cousa cá outra.

3. Outorgar prioridade ou preferencia dunha cousa sobre outra.

1. Acción e efecto de antepoñer.

2. Desprazamento dun órgano cara a adiante, especialmente do útero.

1. Estudio ou traballo preliminar gráfico, técnico, xurídico, económico, etc, que serve de base á redacción definitiva dun proxecto, dunha normativa, dunha lei, etc.

2. Proposta provisional que eleva un ministro ou conselleiro ao consello de ministros ou consello do goberno autónomo co fin de proceder á redacción definitiva dun proxecto de lei e a súa presentación ao parlamento.

ESPA¥A

Concello da provincia de Málaga, Andalucía, na depresión intrabética (40.181 h [1996]). Centro comercial e agrícola na estrada de Córdoba a Málaga, produce cultivos mediterráneos e de horta. Gandería, apicultura e sericultura. Industria agropecuaria (refinerías de aceite, fariñeiras). Canteiras de mármore, xeso e cal. Monumentos megalíticos datados no 2000 a C. Restos romanos (Antiquaria). Conserva unha boa parte do recinto musulmán (s XIII). Formou parte do Reino de Granada ata que foi conquistada polos casteláns en setembro de 1410. Igrexas do s XVI (Santa María la Mayor, San Sebastián e a Trinidad) e barrocas (San Isidro, as Agustinas de la Madre de Dios e os Remedios). Parque natural do Torcal de Antequera.

PERSOEIRO

Administrador hispanoamericano. Foi oídor da Audiencia de Panamá e protector de indios na Audiencia de Charcas. En 1721 enviárono a Paraguai para resolver as diferencias entre os crioulos e o gobernador de Asunción, Diego de los Reyes Balsameda. Adheriuse ás posicións dos crioulos e destituíu o gobernador; así mesmo, apoiado polo cabido ocupou el mesmo o cargo de gobernador. En 1723, o conflito rematou en tensións bélicas que levaron á invasión das misións dos xesuítas e á derrota dos guaranís. Malia que o vicerrei ordenou a reposición de Reyes en Asunción, Antequera logrou resistir ata 1725, cando entrou nesa cidade Bruno de Zabala, que procedía de Bos Aires. Procurou a súa defensa perante a Audiencia de Charcas, sen embargo, foi detido e enviado a Lima, onde foi condeado a morte. Morreu no transcurso dun motín popular que se produciu en Lima no momento en que ía ser axustizado.