"ABI" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Filosofía e Letras, colaborou na prensa española e hispanoamericana ata 1936. Publicou os poemarios Abril (1927), Vibraciones del espíritu en la materia (1927), Versos marineros (1930) e as novelas El teniente azul (1928), en colaboración con A. Vidal Dovale, e, baixo o pseudónimo de Mauro del Sil e con ilustracións de Xaime Prada, Perfil de un ilustre (1933). Recibiu o I Premio de Poesía da Asociación de Prensa de León (1933).

FILOSOFOS

Filósofo estoico grego. Coñecido como Dióxenes de Seleucia, foi discípulo de Crisipo. Sucedeu a Zenón de Tarso na dirección da escola estoica e estendeu o estoicismo por Roma, onde estivo desenvolvendo unha misión diplomática (156-155 a C). Dentro da escola estoica centrou a súa investigación na linguaxe e na ética. Na primeira distingue tres planos: son, expresión e palabra. Xunto con Crisipo, dividiu as partes da oración en nome propio, nome apelativo, conxunción e artigo.

PERSOEIRO

Escritor costarriqueño. A súa obra é naturalista, cunha profunda preocupación social na que reflicte a situación do campesiñado costarriqueño. Publicou, entre outras obras, Ese que llaman pueblo (1942) e Una burbuja en el limbo (1946). Recibiu o Premio Magón 1968.

1. Causar rabia.

2. Sentir rabia por algo.

1. Calidade de estable.

2. Propiedade dun corpo en flotación de volver á súa posición de equilibrio cando se separou desta por unha causa externa. A estabilidade dun corpo depende da posición relativa do centro de flotación respecto ao centro de gravidade e da distancia que os separa.

3. Facultade dun sistema material de manterse en equilibrio ou de volver ao estado de equilibrio cando actúan forzas sobre el que tenden a afastalo deste equilibrio.

4. Tendencia dunha aeronave a recobrar unha condición de voo despois de experimentar unha perturbación que o afastou desa condición.

5. 1. Calidade dunha substancia de conservar as súas propiedades no tempo cando está sometida a condicións máis ou menos desfavorables.

   2. Calidade dunha substancia de resistirse a reaccionar con outra ou a descompoñerse e conservar a súa estrutura química.

6. Período de tempo durante o que un alimento mantén unhas calidades satisfactorias. A estabilidade dun alimento depende dos seus compoñentes, do proceso de elaboración, do tipo de envasado, da súa almacenaxe (temperatura, tempo, humidade) e do transporte. En función da súa estabilidade, os alimentos clasifícanse en perecedoiros (vida útil de 2 a 30 días: leite e derivados, pan, carne, peixe, froita e verdura), semiperecedoiros (vida útil de 30 a 90 días: algúns queixos, xeados, alimentos en salmoira ou confeitados), e de longa duración (vida útil de 90 días a 3 anos: conservas, alimentos conxelados, desecados ou liofilizados, legumes ou froitas secas, cereais ou café).

7. Resistencia dunha substancia explosiva a experimentar unha deflagración ou unha explosión espontánea, debido a un aumento da presión ou da temperatura, ou aos efectos dos produtos da descomposición do mesmo explosivo.

8. Superposición regular das capas atmosféricas en orde decrecente de densidade.

9. ...

1. Acción e efecto de estabilizar ou estabilizarse.

2. Aplicación de medidas de política económica para evitar desaxustes graves nas magnitudes económicas. As medidas máis aplicadas son as de tipo monetario, pero pódense exercer tamén controis directos sobre o investimento, o consumo, a ocupación, o comercio exterior, e fiscais para superar os desequilibrios tanto por exceso como por defecto. Trala Segunda Guerra Mundial, a maioría dos gobernos aplicaron plans de estabilización para frear os procesos de inflación e deflación acumulativos inherentes ao desenvolvemento.

3. Proceso que se realiza para inactivar os fermentos que hai nas raíces e nas follas das plantas medicinais e que, durante o tempo de desecamento destas, poderían descompoñer os seus principios activos.

4. Operación que se realiza para eliminar a posibilidade de descomposición dunha mestura ou dun composto, mediante a adición dunha substancia chamada estabilizador.