"DOM" (Contén)

PERSOEIRO

Actor. Coñecido como Miguel de Lira, estivo vinculado á compañía Chévere e á Sala Nasa, onde realiza labores de dirección e produción; entre eles, destacan Río Bravo, Máquina Total ou A rutina é o deber de todas as criaturas. Co Centro Dramático Galego participou en espectáculos como O mozo que chegou de lonxe (1988) e Salomé (1989). Tamén actuou na serie Mareas vivas da TVG.

GALICIA

Político. En 1810 foi elixido deputado pola provincia de Lugo. En 1811 distribuíuse en Cádiz o seu folleto Manifesto que nace a la nación española en general y al Reino de Galicia en particular yo diputado en cortes por la provincia de Lugo, Don Domingo García Quinta, Coruña 1811, escrito polo que a Rexencia ordenou a súa detención. Renunciou ao seu escano en decembro de 1811.

PERSOEIRO

Nome co que se coñece o pintor Domenico Bigordi. As súas primeiras obras recibiron a influencia de Andrea del Castagno e de Domenico Veneziano; entre outras destacan os frescos da Storie di Santa Fina da colexiata de San Gimignano (1475). Nunha segunda etapa, é notorio o contacto coa obra de A. Verrochio, a influencia de Leonardo da Vinci e o coñecemento da pintura flamenga de Van der Goes en Cenacolo no claustro da igrexa de Ognissanti (1480). Colaborou na Capela Sixtina. En Florencia en 1485 comezou o fresco coa Storie della Virgine e di San Giovanni na capela maior de Santa Maria Novella. Realizou tamén retratos femininos.

PERSOEIRO

Poeta italiano. Coñecido como Il Burchiello, escribiu uns 150 sonetos, de cariz burlesco.

PERSOEIRO

Ourive. Especializouse no traballo do xaspe. Realizou con Domingos de Andrade a selección de xaspes e mármores que decoraron a capela do Pilar da catedral de Santiago de Compostela, onde realizou, entre outras obras, a peaña da estatua do Apóstolo Santiago que está no altar maior (1700); as pías de auga bendita e os seus respaldos das portas do Obradoiro, das Praterías e da Acibechería (1704); as portas da escaleira que levan ao camarín do Apóstolo (1704); as pías de auga bendita e os cepos da Porta Santa (1705); os cepos da capela das Reliquias (1705); e unha fonte para a praza de Praterías, iniciada en 1705.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Bieito que dá nome ao concello de Gondomar.

GALICIA

Concello da comarca metropolitana de Vigo, situado na provincia de Pontevedra no SO da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N co concello de Vigo, ao L cos de Tui (comarca do Baixo Miño), Vigo e O Porriño; ao O cos de Nigrán e Baiona (todos eles da comarca de Vigo) e ao S cos de Tomiño e Tui (ambos os dous no Baixo Miño). Xunto con Nigrán e Baiona integra a comarca natural do Val Miñor, articulada ao redor da conca deste río. Abrangue unha superficie de 74,5 km 2 cunha poboación de 13.371 h (2007), distribuída nas parroquias de Borreiros, Chaín, Couso, Donas, Gondomar, Mañufe, Morgadáns, Peitieiros, Vilaza e Vincios. A capital municipal é a vila de Gondomar, localizada a 42° 6’ de latitude N e 8° 45’ lonxitude O, 17 km ao S de Vigo e 110 km ao SO de Santiago de Compostela. Está adscrito ao partido xudicial de Vigo e á diocese de Tui-Vigo.
Xeografía física
O concello de Gondomar atópase baixo o dominio climático oceánico húmido, caracterizado por...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Gondomar. Construíuse no s XIX nun estilo neogótico de carácter historicista. Ten planta en forma de cruz latina con dous corpos pegados na fachada N que funcionan como un anexo á sancristía e almacén e outro na fachada S que conforma a sancristía, cuberta cunha bóveda de canón. A nave, de dous tramos, e a ábsida cóbrense con bóveda de aresta, e o cruceiro cunha cúpula que se erixe sobre catro pilastras. Nos seus extremos ábrense dúas capelas cubertas con bóvedas de aresta. Na fachada S hai un soportal cuberto cunha columnata de granito. Pegado a esta fachada figura un peto de ánimas con tres almiñas e a imaxe de san Bieito. A fachada principal está flanqueada por dúas pilastras laterais que simulan ter capiteis e que rematan en pináculos sobre a cuberta. A rúa central está adiante, e sobre ela sitúanse, de xeito aliñado, a porta, o rosetón, as armas de san Bieito e a torre campanario. A porta é de arco de medio punto peraltado e apóiase en dous pares de xambas,...

GALICIA

Xornalista. Licenciado en Ciencias da Información e redactor de Radio Nacional de España,   dirixiu Radiocadena Española en Ourense, Radio Nacional de España na Coruña, o centro territorial de TVE en Galicia e Radio Nacional de España en Galicia. Ademais, foi delegado territorial de RTVE en Galicia. É autor da obra Cáncer: verdad y esperanza e dun apéndice do libro El mercado de la soledad humana.

PERSOEIRO

Político e escritor italiano. Sufriu prisión e tivo que exiliarse polas súas ideas políticas. Escribiu, entre outras obras, Note autobiografiche e L’assedio di Firenza (1836), ademais da novela histórica revolucionaria e apoloxía satítica La serpicina (1847).

GALICIA

Soprano. Emigrou a Uruguay, onde comezou os estudios musicais e debutou artisticamente. Posteriormente, trasladouse a Europa e formou parte da Ópera de Düsseldorf. Catalogada como soprano dramática, actuou nos principais teatros do mundo e interpretou óperas e zarzuelas.

1. Espacio de sete anos.

2. Espacio de sete días.

1. Aplícase ao que ocorre ou sae cada semana, especialmente referido a publicacións.

2. Persoa destinada a oficiar semanalmente no coro ou no altar.

GALICIA

Catedrático da Universidade de Vigo e director de Bioenxeñería e Cronobioloxía en Vigo. É Doutor Enxeñeiro de Telecominicacións e Master’s Degree en Estatística, Patobioloxía e Cronobioloxía. Foi director en funcións e subdirector da ETSI de Telecomunicacións na Universidade de Vigo. Obtivo o Premio Internacional de Cronobiología (1985), o Premio Internacional de Crono-Farmacología (1986), o Premio Nacional de Tesis Doctorales (curso 1985-1986), o Premio de la Fundación Científica de la Asociación Española contra el Cáncer e o Norberto Montalbetti Prize (1992).

GALICIA

Pintor e ourive. Formouse no taller paterno e, posteriormente, na Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando. Realizou paisaxes de tipo romántico cunha técnica de orixe impresionista. No campo do esmalte destacan as súas series sobre pazos e monumentos de Galicia. A súa obra atópase no Museo de Pontevedra e no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo.