"ICE" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta, xornalista e ensaísta. Asinaba como J. V. Foix e converteuse nun dos fundadores máis activos da Acció Catalana. Editou Monitor (1921-1923), dirixiu a revista Trossos e foi redactor de L’Amic de les Arts (1926-1928) e de Quaderns de Poesia (1935-1936). Da súa produción destaca Gertrudis (1927), KRTU (1932), On he deixat les claus? (1953), L’estrella d’en Perris (1963) e Darrer comunicat (1969). Membro do Institut d’Etudis Catalans (1961), recibiu o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes (1973), a Medalla d’Or de la Ciutat de Barcelona (1980), a Medalla d’Or da Generalitat (1981) e o Premio Nacional de las Letras Españolas (1984).

PERSOEIRO

Pintor italiano. Considérase como o fundador da escola milanesa. Traballou en Xénova, onde coñeceu a pintura flamenga, en Pavia, onde pintou a igrexa Santa Maria del Carmine (1462), e en Milán, onde fixo os frescos da capela Portinari en Sant’Eustorgio (1468). É autor tamén do inacabado políptico do cardeal Della Rovere (1488) e do L’estendard dels Orzinuovi (O estandarte dos Orzinuovi, 1514), de forte influencia renacentista.

PERSOEIRO

Político. Licenciado en Administración de Empresas, foi presidente de Coca-Cola para México e América Latina e posteriormente director do Grupo Fox, dedicado á rama agroindustrial. Foi gobernador do estado de Guanajato (1995-1999) e, desde o 2000, presidente da República polo Partido Acción Nacional (PAN). Levou adiante a Reforma Constitucional sobre Derechos y Culturas Indígenas, rexeitada polos zapatistas.

GALICIA

Profesor. En 1881 entrou na Escola Normal de Lugo, onde formou parte do grupo de galegos que acudiu ao Congreso Nacional Pedagógico (1882). En 1890, foi nomeado profesor numerario en propiedade da Escuela Normal de Maestros de Cuba e presidiu, durante sete anos, a Sección de Instrución do Centro Gallego de La Habana. Foi redactor xefe do semanario El Profesorado, dedicado á defensa do maxisterio e do ensino, e director de Criterio Escolar, órgano do Centro del Magisterio de Cuba. Repatriado a España (1898), foi nomeado profesor da Escola Normal Superior de Santiago de Compostela (1899-1919), centro que dirixiu en 1901 e a partir de 1905. Tamén foi catedrático auxiliar interino da facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela. Implicado na vida social e cultural compostelá, foi vicesecretario da Sociedad Económica de Amigos del País e impulsou iniciativas congresuais, como o Certamen Pedagógico de Santiago de Compostela (1906) ou o Congreso de...

GALICIA

Guitarrista. Residiu en La Habana algún tempo e deu numerosos concertos en América. Publicou Método para el estudo de la guitarra.

PERSOEIRO

Matemático probabilista. Dedicado inicialmente ao estudo dos espacios abstractos, reestruturou certos capítulos das matemáticas por medio dalgúns axiomas mediante o emprego da linguaxe da xeometría. Foi un vangardista na presentación axiomática da probabilidade. Publicou obras sobre a noción de variable aleatoria e as formas de converxencia da teoría das probabilidades.

PERSOEIRO

Historiador. Entre as súas obras destaca Historia eclesiástica de España (1851) e Historia de las sociedades secretas antiguas y modernas en España y especialmente de la francmasonería (1874-1882). Foi membro do Colegio de Abogados de Madrid (1844), da Real Academia de la Historia e da Real Academia de las Ciencias Morales y Políticas.

PERSOEIRO

Escritor. Da súa produción poética destaca Sobre la tierra (1945), Profecía del recuerdo (1956), Poesías completas (1959) e Un montón de sombra (1972). Os seus estudios críticos recolléronse nos volumes La poética de Campoamor (1955), Poesía y técnica poética (1955), Temas y problemas de literatura española (1959) e Claves de la literatura española (1971). Postumamente concedéuselle o Premio Nacional de Poesía (1981).

PERSOEIRO

Filólogo e lexicógrafo. Catedrático de latín e lingua castelá do Instituto de Pontevedra (1902-1907), do de Burgos (1907-1917), do de Zaragoza (1917-1919) e do Instituto Cardenal Cisneros de Madrid, que tamén dirixiu. Ademais deu clases de latín e dialectoloxía castelá na facultade de Filosofía e Letras da Universidad de Madrid. Fundou no CSIC a sección de Tradiciones Populares (1942), e a Revista de dialectología y tradiciones populares (1944), onde se recollen varios traballos sobre a etnografía e lingüística galegas. Como dialectólogo estudiou, ademais das outras linguas do dominio hispánico, o galego (Elementos de gramática histórica gallega (fonética y morfología), 1909, e Dicionario etimológico español e hispánico, 1954). Dirixiu o Seminario de Lexicografía da Real Academia Española (1964-1969), o Dicionario histórico de la lengua española e a corrección e preparación da décimo novena edición do Dicionario de la lengua española da RAE....

PERSOEIRO

Escritor e tradutor. Foi un dos máis firmes defensores do teatro español tradicional e o autor dunha obra que se considera como a mellor traxedia neoclásica, titulada Raquel (1785). Membro das Academias da Lingua e da Historia, publicou unha obra fundamental, Teatro español, en 18 volumes.

PERSOEIRO

Avogado e político. Dirixiu a Unión Republicana (1897), El Combate (1899) e La Acción (1905), principais voceiros da prensa republicana. Formou parte da Confederación Regional de Agricultores Gallegos (CRAG) e interveu nas campañas antiforais e obreiristas do primeiro terzo do s XX.

GALICIA

Xornalista e escritor. Ideoloxicamente, moveuse entre posturas liberais progresistas, posicións radicais e o federalismo. Foi vicepresidente da Sociedad Cooperativa de Trabajadores El Ahorro de Vigo e en 1881 integrouse na coalición republicano-liberal, contraria aos conservadores. Exerceu como redactor en diversas publicacións da época e foi fundador do Heraldo Gallego. Colaborou con artigos políticos e literarios en La Oliva, El Miño, El Obrero, La Aurora de Galicia, La Nación Española, El Gallego, El Correo Español e El Eco de Galicia, e publicou Cuentos vigueses (1881).

PERSOEIRO

Tenor e compositor. En 1816 participou na estrea en Roma de Il barbieri di Siviglia de Rossini. Actuou tamén nos EE UU e México e exerceu a docencia. Das súas composicións destaca a ópera El poeta calculista.

PERSOEIRO

Barítono, fillo de Manuel del Pópolo Vicente García. Foi profesor de canto e inventor do laringoscopio. Foi profesor do Conservatorio de París e posteriormente da Real Academia de Música de Londres.

1. Relativo ou pertencente aos gasteromicetos.

2. Fungo do grupo dos gasteromicetos.

3. Grupo de basidiomicetos con corpos esporíferos máis ou menos indehiscentes, que constan de peridio e de gleba. Crecen saprófitos en solos ricos en materia orgánica.

PERSOEIRO

Político e filósofo italiano. Ordenado sacerdote en 1825, foi desterrado do Piemonte pola súa actividade liberal (1833). Partidario do neogüelfismo, propugnou a constitución dunha federación de estados italianos baixo a presidencia do papa; aínda que, posteriormente, renunciou ao sistema federal e se mostrou partidario da creación dun Estado liberal unitario baixo a dirección do Piemonte. No eido da filosofía defendeu o ontoloxismo e enfrontouse aos xesuítas. Das súas obras destacan Primato civile e morale degli italiani (1843), Rinnovamento civile dell’Italia (1851) e Prolegomeni al primato (1845).