"alt" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cuenca, Castela-A Mancha, situado ao O do encoro de Contreras (1.687 h [1996]). As principais actividades económicas son a agricultura coa produción de cereais, legumes, oliveiras e viña, e a gandería lanar e caprina.

MONTES

Monte situado no límite entre as parroquias de Gabín, no concello de Montederramo, e Queixa, no concello de Chandrexa de Queixa. O seu cumio atópase a 1.411 m de altitude.

PERSOEIRO

Fisiólogo norteamericano. Foi un dos primeiros en aplicar a exploración radiolóxica ao estudo da fisioloxía dixestiva (1898). Realizou ademais investigacións básicas sobre a fisiopatoloxía da glándula suprarrenal e foi o introdutor do concepto de homeostase.

MONTES

Monte da parroquia de Seteventos, no concello do Saviñao. O seu cumio acada os 603 m de altitude.

MONTES

Monte do bordo do val da Barcala, que serve de límite ás parroquias de Corneira (concello da Baña), Landeira e A Pena (concello de Negreira). O seu cumio acada os 326 m de altitude.

MONTES

Monte da serra de San Mamede, situado no límite entre as parroquias de Rebordechau (concello de Vilar de Barrio) e Castro de Laza (concello de Laza). O seu cumio acada os 1.448 m de altitude.

MONTES

Monte que serve de límite ás parroquias de Castro de Escuadro (concello de Maceda) e Prado (Vilar de Barrio). O seu cumio acada os 1.042 m de altitude.

PERSOEIRO

Xeógrafo alemán. Introdutor das técnicas cuantitativas, incorporou á xeografía as investigacións do economista von Thünen. Formulou a teoría dos lugares centrais, elaborada a partir dos seus estudios de doutoramento sobre a distribución das cidades meridionais de Alemaña e plasmada na súa obra Die Zentralen Orte in Süddeutschland (Os lugares centrais na Alemaña do Sur, 1933). Despois do seu doutoramento, incorporouse á administración pública e nomeárono presidente dos servicios de ordenación territorial da Alemaña do III Reich. Ao rematar a Segunda Guerra Mundial separárono da función pública ata que o rehabilitaron na década dos sesenta do s XX. Nos seus últimos anos de vida dirixiu o departamento federal de planificación turística da Alemaña Occidental.

MONTES

Monte do extremo setentrional da illa de Monteagudo ou do Norte, no arquipélago e parroquia das Cíes (concello de Vigo). O seu cumio acada os 188 m de altitude.

1. 1. Relativo ou pertencente ao cobalto.

   2. Que contén cobalto.

2. Aplícase ao composto de cobalto no que este ten un número de oxidación +3.

1. 1. Elemento de transición do bloque d, situado entre os elementos do bloque s e os do bloque p da táboa periódica, de número atómico 27 e peso atómico 58,933. Ten un único isótopo natural, o núclido 59, e 10 núclidos artificiais 54, 55, 56, 57, 58 e 58 m, 60 e 60 m, 61 e 62. É un metal branco, dúctil e maleable, descuberto por Georg Brandt en 1735. Ten graos de oxidación +3, +2, único estable para os sales simples en solución, +1, sinalado por Planchot en 1926 e por outros investigadores, e +4, que se dá seguramente no óxido CoO 2 e nalgúns complexos. Hai dúas variedades halotrópicas: a variedade α, que cristaliza no sistema hexagonal compacto, e a variedade β, do tipo cúbico de caras centradas. O cobalto é ferromagnético e ten punto de Curie aproximadamente a 1.150°C. Inalterable nunha atmosfera de aire seco ou húmido a temperaturas ordinarias, oxídase lentamente en estado incandescente e recóbrese dunha capa de óxido salino, Co 3...

   2. carbonato de cobalto(II) [CoCO 3 ]

      Composto que se presenta en cristais vermellos, obtidos mediante quentamento de carbonato de sodio e unha solución de sal de cobalto(II), dentro dun tubo pechado. Preséntase na natureza no espato cobalto e na esferocobaltita. Emprégase en cerámica e na elaboración de pigmentos.

   3. cloruro de cobalto(II) [CoCl 2 ]

      Composto que se presenta en láminas azuis pálidas, obtidas por acción do cloro sobre o cobalto. Forma un hexahidrato [Co(CH 2 O) 4 ]Cl 2 ·2H 2 O, dicloruro de tetraaquocobalto(II) que cristaliza no sistema monoclínico e é bastante soluble en auga. Emprégase como indicador de humidade.

   4. fluoruro de cobalto(III) [CoF 3 ]

      Composto que se presenta en forma de cristais hexagonais de cor marrón. É un dos sales simples de cobalto(III) máis estables e emprégase como axente de fluoración na industria dos derivados fluorados.

   5. nitrato de cobalto(II) [Co(NO 3 ) 2 ]

      Composto que se presenta en forma de cristais vermellos, obtidos como hexahidrato. Emprégase na manufactura de pigmentos e de tintas invisibles.

   6. óxido de cobalto

      Cada un dos compostos binarios que forma o cobalto co osíxeno. Prepárase o óxido de cobalto(II), CoO, por deshidratación do hidróxido ou por disociación do carbonato en recipiente pechado. Trátase duns pos grises cristalinos que funden a 1.900°C sen disociarse. De cor azul, ás veces matizado de verde, en solución sólida con outros óxidos básicos pode dar outras cores, como verde de Rinmann (CoO+ZnO) ou rosa de cobalto (CoO+MgO). O óxido cobaltoso-cobáltico salino, Co 3 O 4 obtense industrialmente; e o óxido de cobalto(III), Co 2 O 3 , obtense por oxidación prolongada do hidróxido de cobalto(II).

2. bomba de cobalto.