"eo" (Contén)

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Paderne. De orixe románica, construíuse a finais do s XII. Ten unha soa nave, pero non conserva a primitiva ábsida rectangular. Conserva a portada románica de dobre arquivolta de medio punto, apoiada en columnas acobadadas, e tímpano sen decoración,   apoiado en mochetas antropomorfas. Sobre ela sitúase un rosetón. Culmina nunha espadana de dous vans, construída posteriormente.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cabanas baixo a advocación de san Pantaión.

GALICIA

Parroquia do concello de Ourol. baixo a advocación de San pantaleón.

GALICIA

Aventureiro. En Italia uniuse ao exército de Vítor Manuel II e logo ás tropas de G. Garibaldi, co que participou na expedición da toma de Marsala (Sicilia) en 1860.

GALICIA

Médico. Catedrático de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela, participou na fundación do psiquiátrico de Conxo en Santiago, do que foi o primeiro director. Inventou diversos instrumentos cirúrxicos ou relacionados coa antisepsia. Publicou Memoria sobre las fuentes de conocimiento y método de enseñanza de anatomía patológica y patología general (1871) e Programa razonado de Anatomía Patológica y Patología General (1871).

PERSOEIRO

Poeta e editor. Estudou arquitectura técnica e socioloxía e ciencias políticas en Madrid. Director de Edicións A Nosa Terra e presidente do diario do mesmo nome e da Fundación A Nosa Terra, é presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) desde 2005. Fundou e presidiu a agrupación cultural Lóstrego en Madrid e a agrupación cultural Avantar do Carballiño para a defensa do patrimonio cultural galego. Da súa obra poética, chea de elementos simbolistas e evocativos, destaca, Silencios e conversas de inverno (1978), Antonte das salamántigas (1980), O cántico da fonte (1982), Ortigas da memoria (1985), Mar do Fin da terra (1987), A Árvore das Sete Palabras (1990), Do olvido o río (1993), A escrita do silencio (1997), Evadne: a escrita da luz (1998), O rumor do distante: a escrita da terra (2001) e Variacións nube (2004).

GALICIA

Sacerdote. Estudou no seminario conciliar de Tui e licenciouse en Teoloxía e Dereito Canónico. Foi catedrático na facultade de Filosofía do seminario (1871) e abade prior da colexiata de Santa María de Vigo (1880). Rexeitou a vigairía xeral de Santiago de Cuba. Foi redactor desde a súa fundación en 1879 do xornal tudense El Eco del Miño. Publicou Oración fúnebre por las víctimas del barco “Reina Regente” en el Ferrol (1895) e Oración Sagrada al Ilustrísimo Cristo de la Victoria (1895).

PERSOEIRO

Escritor francés. Coñecido como Jules Sandeau, foi amante de George Sand. Escribiu con ela a novela Rode et Blanche (1831). Das súas obras destacan Mademoiselle de La Seiglière (1848) e La roche aux mouettes (1871).

PERSOEIRO

Actor cinematográfico inglés. Encarnou a miúdo un tipo de personaxe duro, irónico e cerebral. Dos seus filmes destacan Rebecca (1940), The Picture of Dorian Gray (1945), All About Eve (1950), polo que recibiu o Oscar ao mellor actor secundario; e The Quiller Memorandum (1966).

GALICIA

Escritor. Foi xefe dos servizos de cultura da Deputación da Coruña. Colaborador del Instituto de Estudios Coruñeses José Cornide e de diversas publicacións, escribiu Una guía de Galicia: el arzobispo Rajoy y la vida local compostelana: siglo XVIII (1956), Siluetas y paisajes (1959), Ensayo sobre Finisterre: del atrio de Vilar de Donas a la cima del monte Nerio (1967) e La Coruña en seis rutas (1975). Académico da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario e correspondente da Real Academia Galega, recibiu a Encomienda de la Orden de Alfonso X el Sabio.

1. 1. Relativo ou pertencente ao sangue.

   2. Que contén sangue en abundancia.

   3. Que ten a cor do sangue.

2. 1. Aplícase á persoa ou ao animal que amosa a cara de cor vermella e conxestionada por causa da circulación abundante e activa do sangue.

   2. Aplícase á persoa de temperamento impulsivo ou facilmente irritable.

3. Aplícase a un dos catro temperamentos descritos por Hipócrates que se caracteriza por unha condición sentimental cambiante. Na caracteoroloxía dos psicólogos holandeses Heymans, Wiersma e Le Senne é un dos oito tipos de caracteres resultantes da combinación das tres compoñentes básicas que se caracteriza por ser non emotivo, activo e primario. Tamén son trazos esenciais deste tipo: a falta de emotividade, o optimismo, a vaidade e a volubilidade.

4. Aplícase á cor do sangue empregada na heráldica inglesa, que se representa graficamente por un raiado moi fino de liñas horizontais, entrecruzadas con outras liñas diagonais que van da esquina dereita da cabeza ata a esquerda da punta.

1. Relativo ou pertencente ás santaláceas.

2. Planta da familia das santaláceas.

3. Familia de plantas herbáceas ou leñosas semiparasitas, da orde das santalais, de follas simples, enteiras, opostas ou alternas, ás veces escamiformes. As súas flores son bisexuais ou unisexuais, pequenas, actinomorfas, de periantio tubular e a miúdo carnoso, case sempre agrupadas en inflorescencias. Os froitos son indehiscentes e monospermos, xeralmente drupáceos. Aparecen nas zonas cálidas e temperadas. En Galicia aparece a xesta mansa (Osyris alba).

PARROQUIA

Parroquia do concello do Incio baixo a advocación de san Xulián.

1. Relativo ou pertencente ás sapindáceas.

2. Planta da familia das sapindáceas.

3. Familia de sapindais de distribución pantropical, constituída por unhas 1.100 especies. Son plantas leñosas, a miúdo lianoidas, con follas alternas e frecuentemente compostas, con flores cigomorfas, hipóxinas e xeralmente hermafroditas, dispostas case sempre en inflorescencias cimosas, e con froitos moi diversos.

1. Relativo ou pertencente ás sapotáceas.

2. Planta da familia das sapotáceas.

3. Familia de plantas da orde das ebenais, constituída por plantas leñosas lactíferas, de follas simples, enteiras e habitualmente alternas, de flores regulares e xeralmente hermafroditas, a miúdo agrupadas en inflorescencias ramificadas, e de froitos en vaíña. Son especies tropicais.

1. Relativo ou pertencente aos sarcosporídeos.

2. Protozoo da antiga orde dos sarcosporídeos.

3. Antiga orde de protozoos esporozoos que incluía formas parasitas dos músculos e tecidos conxuntos de certos vertebrados (mamíferos, paxaros e réptiles) e invertebrados acuáticos (anélidos).