"Bo" (Contén)

1. Que labora.

2. Persoa que coida de certos traballos auxiliares de laboratorio.

1. Traballar prolongadamente e con insistencia nunha cousa.

2. Traballar a terra.

1. Local disposto para efectuar investigacións científicas ou técnicas, análises químicas, preparados farmacéuticos ou probas e ensaios industriais. Aínda que a miúdo con esta palabra se entende o laboratorio químico e o farmacéutico, son importantes tamén os de fisioloxía, de histoloxía, de toxicoloxía e de electrónica, entre outros. Pódense clasificar en laboratorios de ensaio, tanto de primeiras materias como de produto elaborado, e laboratorios de investigación, que pode ser pura ou aplicada.

2. Conxunto de instrumentos, instalacións e servicios anexos destinados á recollida de emisións fónicas, previamente seleccionadas, e á elaboración técnica dos materiais reunidos.

3. Local acondicionado para facer o revelado dos negativos fotográficos e obter copias positivas.

PERSOEIRO

Militar e escritor. Foi guía de Napoleón nas guerras da independencia española (1808) e austríaca (1809). Deputado por París (1822), interveu na insurrección que obrigou a Carlos X a exiliarse (1830) e foi axudante de campo do rei Luís Filipe I de Francia. Home dunha gran cultura, escribiu máis de trinta obras, das que destacan Voyage pittoresque et historique de l’Espagne (1807-1818), ilustrada con gravados, algúns deles debuxados por el mesmo, e L’itinéraire descriptif de l’ Espagne (1808).

PERSOEIRO

Cantautor, escritor e político. Fundador da revista Andalán e do Partido Socialista de Aragón (PSA), foi deputado nas Cortes de Aragón pola Chunta Aragonesista (1999-2000) e deputado no Congreso de los Diputados desde 2000. Como intérprete gravou o disco Cantar y callar (1974). Publicou Las sonatas (1965), Con la voz a cuestas (1982), Diario de un náufrago (1988), Un país en la mochila (1995), froito dos doce documentais sobre España rural emitidos por TVE, e Dulce sabor de días agrestes (2003).

PERSOEIRO

Cantautor, profesor, escritor e político. Licenciado en Filosofía e Letras en 1960, exerceu a docencia ata que se dedicou en exclusiva ás súas facetas creativas. Participou na fundación da revista cultural Andalán, xunto con Eloy Fernández Clemente, e do Partido Socialista de Aragón (PSA). Foi deputado nas Cortes de Aragón pola Chunta Aragonesista (1999-2000) e deputado no Congreso de los Diputados na VII e VIII lexislaturas (2000-2008).
Da súa discografía destacan os títulos Cantar y callar (1974), Tiempo de espera (1975), Que no amanece por nada (1978), Las cuatro estaciones (1981), Aguantando el temporal (1985), Diario de un náufrago (1988), Canciones de amor (1993), Paisajes (1997) e Vayatrés (2009). Publicou, entre outras obras, Sucede el pensamiento (1959), Recuerdos...

SERRAS

Aliñación montañosa situada no S de Galicia que serve de fronteira hispano-lusa. Pola vertente galega esténdese desde a parroquia de Mociños (Quintela de Leirado) ata a de San Xes de Vilariño (Lobeira). Culmina nos 1.334 m de altitude do Codesal.

1. Terra dedicada ao cultivo.

2. Tempo que dura a sementeira.

1. Que é moi traballador e está interesado no seu labor.

2. Que custa moito traballo ou esforzo.

1. Relativo ou pertencente ao laborismo.

2. Partidario do laborismo.

PERSOEIRO

Médico e fisiólogo. Inicialmente cirurxián, en 1952 foi o primeiro en introducir os psicofármacos en terapéutica empregando a clorpromazina como coadxuvante da anestesia total.