"car" (Contén)

PERSOEIRO

Inventor suízo. Profesor de física en Basilea, Zúric e Bruxelas, efectuou diferentes ascensións en balóns aerostáticos da súa invención. Proxectou a construción dun aparato para a inmersión submarina, o batiscafo, que foi construído en Italia co nome de Trieste (1953).

PERSOEIRO

Matemático. Estudou as funcións analíticas uniformes, as ecuacións diferenciais lineais con coeficientes periódicos e as funcións alxébricas e as súas integrais. Ideou un método de aproximacións sucesivas para resolver ecuacións diferenciais.

PERSOEIRO

Astrónomo francés. Sacerdote e prior da abadía de Rille, en Anjou, foi un dos primeiros en ocuparse da astronomía de posición moderna e, con Adrien Auzout, ideou (1667) o micrómetro de fíos móbiles para dar máis precisión ás observacións astronómicas. Entre 1669 e 1670 mediu a lonxitude do grao de meridiano entre Sourdon (preto de Amiens) e Malvoisin (preto de París). En 1677 investigou sobre a velocidade do son.

1. Acción propia dun pícaro.

2. Calidade da persoa pícara.

3. Expresión de mala intención ou burlesca.

1. Relativo ou pertencente a Picardie, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Picardie.

3. ariedade da lingua de oïl, que se fala en Picardie, na parte occidental da provincia belga do Hainaut, onde se recoñece oficialmente o picardo (e tamén o valón), e nas rexións de Nord-Pas-de-Calais. Ten certa vitalidade pública con cursos de lingua autóctona e publicacións, e estúdase como materia optativa na escola. Respecto ao francés presenta varias particularidades, entre as que está o mantemento do c latino ante a (picardo: canter, cose; francés: chanter, chose); o artigo feminino la e as formas pronominais mon, ton, son toman a forma le e men, ten, sen, respectivamente.

PERSOEIRO

Impresor. Traballou en asociación con Agustín Paz, con quen editou nos seus obradoiros tipográficos a Crónica General de España (1541), corrixida por Florián de Ocampo e editada para Juan de Espinosa, rico libreiro de Medina del Campo.

1. Comportamento propio dun pícaro.

2. novela picaresca.

1. Que ou quen ten astucia ou picardía para realizar algo que lle convén.

2. Rapaz de pouca idade.

3. Personaxe central da literatura picaresca.

PERSOEIRO

Político e escritor, primeiro marqués de Pidal. Liberal, foi ministro da Gobernación do Reino da Península e Illas Adxacentes (1844-1846), da Gobernación (1846-1847), do Estado (1849-1851) e de Estado e Ultramar (1856-1857). Escribiu varios estudos sobre literatura castelá medieval, como El cancionero de Juan Alfonso de Baena (siglo XV) (1851), en colaboración con Eugenio de Ochoa.

PERSOEIRO

Escritor, crítico e ensaísta. Na súa obra preocúpase tanto do suceso narrado como dos feitos políticos e históricos que o rodean. Irrompeu na eido literario do seu país con La invasión (1967, Premio Casa de las Américas), á que seguiron o libro de relatos Nombre falso (1975) e a novela Respiración artificial (1980, Premio Boris Vian). Posteriormente escribiu Ciudad ausente (1992), coa que elaborou os textos dunha ópera homónima (1995), con música de G. Gandini. Coa súa obra Plata quemada (1997) conseguiu o Premio Planeta en Arxentina.

PERSOEIRO

Pintor sueco. Dirixiu as academias de belas artes de Copenhaguen (1748) e de Estocolmo (1778), e cultivou unha pintura prerromántica de influencia francesa.

PERSOEIRO

Político e xurista portugués. Foi militante do Partido Popular Democrático/Partido Social Democrata e deputado na Assembleia Constituinte (1975). Foi ministro de Comercio e Turismo (1976-1977) e primeiro ministro do IV goberno constitucional (1978-1979). En 1981 ocupou o cargo de viceprimeiro ministro e ministro de Defensa (1983-1985). Escribiu Teoria geral do Direito Civil (1985).