"Oria" (Contén)

1. Cargo e oficio de receptor.

2. Oficina do receptor.

GALICIA

Empresario e enxeñeiro. Enxeñeiro de Camiños, Canais e Portos, foi director do área de estudos, traballos e recursos de Fenosa (1981), director xeral de Unión Eléctrica Fenosa (1983-1989), conselleiro delegado de Unión Eléctrica Española (1989-2002) e presidente do consello de administración de Unión Fenosa (2002). Tamén foi conselleiro de Gibbs and Hill Española, Compañía Española de Industrias Electroquímicas, Electra Conquense, Norcontrol e vicepresidente de Begasa. Escribiu, en colaboración co fotógrafo Xosé Luís Suárez Canal, O Viño (1993). Recibiu o título de doutor honoris causa pola Universidade de Vigo (1997) e o de comendador da Real Orde do Mérito Civil de Noruega.

1. Cargo de reitor.

2. Dependencia ou conxunto de dependencias onde o reitor dunha parroquia ten as oficinas e, xeralmente, a vivenda.

3. Conxunto de dereitos que forman a dotación dun reitor.

1. Cargo de relator.

2. Oficina do relator.

1. Aplícase ao canto litúrxico dos salmos executado alternativamente entre o solista e os fieis, que poden retomar un ou máis versos, como volta, ou unha antífona apropiada.

2. Libro coral que contén os responsorios de matinas, cos invitatorios e as antífonas dos nocturnos. Antigamente formaba un só libro co antifonario; máis tarde foi desglosado no gradual, o antifonario, o tonarium e o responsorial. Desde o s X ten notación musical.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. De nome Antonio Martínez del Castillo, foi un dos directores máis prestixiosos anteriores á Guerra Civil Española. Debutou con La revoltosa (1924), e da súa filmografía destacan Gigantes y cabezudos (1925), Agustina de Aragón (1928), La hermana san Sulpicio (1927 e 1934) e La aldea maldita (1929).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, situado ao L da capital provincial, na Costa del Sol (25.302 h [2001]). A poboación está diseminada. Destaca na agricultura de regadío e de secaño, e na pesca. O seu recurso económico principal é o turismo, atraído polas praias do sector.

1. Coñecemento profundo sobre determinadas materias ou conxunto de coñecementos adquiridos mediante o estudo ou a experiencia.

2. 1. Coñecemento superior, de carácter non só teórico-especulativo senón tamén práctico-moral, relativo á verdade última (ou primeiros principios) do real e ao sentido e destino do mundo, e sobre todo ao do home nel. En Platón e Aristóteles pódese atopar unha acentuación do carácter teórico da sabedoría, mentres que nas filosofías helenísticas está subliñado o seu aspecto práctico. Este carácter teórico-práctico adoita ir acompañado dunha connotación relixiosa, de xeito que a sabedoría significa tanto o coñecemento e a observación da lei divina coma a mesma razón e o sentido último da creación do mundo e do home por Deus.

   2. Ámbito superior da realidade, moitas veces hipostasiado e mesmo personificado, correspondente ao que se pode denominar razón ou logos do cosmos, alma do mundo ou incluso espírito, é dicir, o elemento misterioso que intervén, dándolle sentido, á creación do Universo por Deus. A tradición cristiá identificou a sabedoría veterotestamental co Espírito Santo e o Verbo ou Fillo de Deus.

3. Característica propia das persoas sabias.

4. Capacidade de razoar ou actuar con prudencia e mesura.

PERSOEIRO

Escritora inglesa. Formou parte do grupo de Bloomsbury. Da súa obra destaca o poemario The land (1926), as novelas The Edwardians’(1930) e All Passion Spent (1931), e as biografías noveladas The Eagle and the Dove (1943) e Daughter of France (1959).

PERSOEIRO

Escritor. Considerado un dos modernizadores da novela vasca, escribiu Egunero hasten delako (Por que comeza cada día, 1969), 100 metro (100 metros, 1976), Ene Jesus (Meu Xesús, 1979), Hamaika pauso (1995), Gorde nazazu lurpean (2000), Gudari zaharraren gerra galdua (2000), Bihotz bi, hilobi bat (2001), Rossetti-ren obsesioa (2001) e Kandinskyren tradizioa (2003). Cultivou tamén a poesía. É membro da Euskaltzaindia.

PERSOEIRO

Escritora. Especializada en literatura infantil, recibiu o Premio Merlín 1990 por Fafarrios (1991). Da súa obra, onde xoga coa palabra e cos conceptos que representan, destacan Rimas con letras (1991), Bichos con gaseosa (1992), Pum-pum! (1993), Cabeciña a paxaros e outras historias (1993, Diploma de Honor IBBY), O Capitán Ro e o gato Bo (1994), Farangulla (2002), A onde van as volvoretas no inverno? (2003) e Rato Pincho ou a verdadeira historia dos ourizos (2004).

1. Relativo ou pertencente a un sector.

2. Aplícase á análise económica que estuda a estrutura produtiva da economía a partir da descrición das diferentes actividades económicas agregadas por sectores.