"RCA" (Contén)

1. 1. Instrumento usado para aplicar a pena de morte. Xeralmente é de madeira e está composto por dous paos cravados no chan ou sobre unha tarima, con outro pau a xeito de traveseiro na parte superior; ou ben dous paos en forma de 7 ou de T, dos que pendura unha corda cun lazo, coa que se aforca ao reo. Empregouse como sistema de execución en toda Europa durante a Idade Media. Persistiu no Reino Unido durante o s XX, ata a abolición da pena de morte. En España usouse ata 1832, ano no que se substituíu polo garrote vil. Na tradición oral recóllense ditos como: “Para os desgraciados fíxose a forca. Non lembres a forca na casa do aforcado. Non lle quero ben nin mal, mais folgaríame velo na forca espernexar.”

   2. Pao con dúas puntas e un traveseiro que se axustaba ao pescozo do reo ao que se lle quería causar afrenta. O verdugo paseaba así o reo a través das rúas.

2. forcanza.

3. Paso estreito entre montes.

4. Aparello onde se poñían a secar as redes.

1. forcanza.

2. Termo do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que designa o aparello para botar leña á caldeira.

PUNTA

Punta do litoral oriental da parroquia e concello do Vicedo, situada ao N da punta da Ventosa.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Chandrexa de Queixa baixo a advocación de santa María.

MONTES

Monte que serve de límite á parroquia de Santa Comba de Carnota (concello de Carnota) coas de Serres e Sestaio (concello de Muros). O seu cumio acada os 474 m de altitude.

RIOS

Río da vertente atlántica, que desemboca na beira meridional da ría de Cedeira. Nace na parroquia de Labacengos (Moeche). O seu curso adopta unha dirección SL-NO coa que penetra nas parroquias de Abade e San Xoán de Moeche, para penetrar despois no concello de San Sadurniño pola parroquia de Bardaos e, despois de virar cara ao N, no concello de Valdoviño pola parroquia de Vilaboa. Encorado pola presa augas abaixo, o encoro das Forcadas serve de límite ás parroquias de Vilaboa e Loira. Superada a presa, o seu curso baixo discorre entre Pantín e Vilarrube, onde desemboca despois dun percorrido duns 20 km.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Tomiño baixo a advocación de san Pedro.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Barco de Valdeorras baixo a advocación de Santiago.

1. forcanza.

2. Cada unha das dúas pezas que ten o arado de madeira a ambos lados da rella e que serven para remover a terra e anchear o suco.

3. Estadullo en forma de Y que se coloca na parte dianteira do carro, entre o chedeiro e a cabezalla, para termar da carga.

4. Pao groso e longo con dúas ou tres gallas que se utiliza para calcar o bagazo ou remexer as papas ou roxóns.

5. Cavidade do casco da barca a proa, baixo o castelo.

6. Aplícase á peza, especialmente a cruz, na que as súas extremidades presentan dúas ramas terminais amodo de forca.

PUNTA

Punta do litoral setentrional da parroquia de Camariñas, no concello homónimo, ao L do Cabo Vilán.

MONTES

Monte da serra do Barbanza que serve de límite ás parroquias (e concellos) de Xuño (Porto do Son), Oleiros (Ribeira) e Lesón (A Pobra do Caramiñal). O seu cumio acada os 620 m de altitude.

TERRITORIOS

Territorio da alta Provenza, centrado na cidade de Forcalquier (4.302 h [1999]), situada á dereita de Durance, uns 10 km cara ao interior. Esténdese entre Durance (no límite co condado de Provenza) e os Alpes. Incluía o Gapencès, o Champsaur e o Embrunès. Foi condado independente dende 1054 e con Ramón Berenger V uniuse definitivamente ao condado de Provenza (1209).

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Martiño que dá nome ao concello de Forcarei.