"asti" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Albacete, Castela-A Mancha, delimitado ao L por Murcia (2.213 h [2001]). A economía baséase na agricultura de regadío e nas industrias derivadas. Dentro do termo destaca o santuario ibérico de Cerro de los Santos e o acueduto, declarado Ben de Interese Cultural en 1980.

PERSOEIRO

Impresor. Herdeiro dos obradoiros tipográficos que Antonio Fraiz Piñeiro estableceu en Santiago de Compostela a partir de 1673, tanto el como os seus sucesores tituláronse “impresores del Santo Oficio”. Montero herdou o oficio de Pedro Fraiz e del fíxose cargo entre 1769, ano de La vida de D. Juan de S. Clemente, e 1796, cando se imprimiu o Sermón de la agonía, obra de Reguera. Foron estes os obradoiros responsables da maior parte dos libros impresos en Santiago de Compostela durante o segundo terzo do s XVIII, e aínda se mantivo en mans de membros da mesma familia ata o primeiro terzo do s XIX.

PERSOEIRO

Cosmógrafo alemán. Estudou matemáticas e teoloxía en Basilea. Freire franciscano, uniuse máis tarde á Reforma. É autor da Cosmographia Universalis, publicada en Basilea (1544).

1. Relativo ou pertencente á neoescolástica.

2. Seguidor da neoescolástica.

PERSOEIRO

Navegante de orixe galega. Estableceuse desde 1501 en La Española, actual Santo Domingo, e en 1508 Nicolás de Ovando, gobernador da illa, ordenoulle explorar as costas de Cuba e probablemente demostrou a súa insularidade. En 1512 trasladouse a Darién, onde fixo amizade con Vasco Núñez de Balboa, que o enviou como representante ante a Casa de Contratación de Sevilla; durante a travesía fixo escala en Cuba e axudou a Diego de Velázquez na conquista da illa.

1. Disciplina que trata do estudo científico dos nomes propios. Os seus fundadores restrinxen a onomástica á busca do sentido, etimoloxía e evolución dos nomes de lugar -terrestres, marítimos, celestes (toponimia)- e dos nomes de persoa -nome, cognome, alcumes, hipocorísticos (antroponimia)-, aos que se poden engadir os de animais (zoonimia) e os de toda clase de obxectos máis ou menos personalizados (vehículos, obras literarias, ventos, festas, etc). Dentro da tendencia tradicional distínguense, en toponimia, os filólogos italianos e, en antroponimia, a escola de Uppsala. Os novos enfoques da onomástica reforzan a unión que xa mantiña con outras ciencias (historia, xeografía, demografía, arqueoloxía, etnoloxía, dereito). O interese desta disciplina maniféstase na creación de centros especializados (International Centre of Onomastics), na creación de revistas especializadas (as principais son: Names, de Nova York, Revue Internationale d’Onomastique de París, Onoma de Lovaina, Onomastica de...

2. Día en que se conmemora a festa do santo do que se leva o nome.