"qu" (Contén)

1. 1. Unidade de medida en que se expresa a lei das aliaxes de ouro, definida como cada unha das partes de ouro puro das 24 en que se divide unha aliaxe de ouro. O que ten un mínimo de 18 quilates, denomínase ouro de lei.

   2. Unidade de peso que se emprega en xoiaría, equivalente a 0,200 g, que se usa especialmente no comercio de diamantes e pedras preciosas. Divídese en catro grandes e estes en catro cuartos. Tamén se divide en 100 puntos.

2. Moeda antiga, co valor de medio diñeiro.

3. Grao de perfección e calidade dunha cousa.

1. Comandante dun corpo de mil soldados, na antiga Grecia. Referido primeiro á garda real persa dos nobres cabaleiros ou parentes do rei, a palabra traducía os cargos romanos de tribuno e de prefecto da cohorte.

2. Primeiro oficial, despois do rei, dos exércitos persa e macedonio.

PERSOEIRO

Lingüista. Foi investigador do Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), onde dirixiu o Laboratorio de Fonética Experimental, e desde 1976 foi catedrático de Lingua Castelá na UNED. Experto en fonética e fonología (Fonética y fonología del español, 1963; Fonética acústica de la lengua española, 1981; Tratado de fonología y fonética españolas, 1993), tamén investigou o léxico panhispánico en países de América Latina, en Filipinas, Micronesia e Guinea Ecuatorial. Como froito destes estudos publicou diversas obras e dirixiu, con Manuel Alvar, os traballos do Atlas Lingüístico de Hispanoamérica (1996) e, desde 1992, traballou no Atlas Lingüístico Nacional del Ecuador. Tamén investigou a métrica (Métrica española, 1978), a historia da lingua (Historia de la lengua española, 1987), a historiografía lingüística -especialmente a obra de Antonio Nebrija (Antonio Nebrija: gramática de la lengua castellana, 1980)-,...

1. 1. Peza lonxitudinal metálica ou de madeira que se dispón de proa a popa, na parte inferior do casco, prolongando a proa pola roda e a popa polo codaste, e que pode ser considerada a base de toda a estrutura da embarcación e o seu eixe lonxitudinal.

   2. quilla de abaneo

      aleta estabilizadora.

2. Liña, lámina ou estrutura sobresaínte, xeralmente aguda, semellante á quilla dun barco. Aplícase especialmente á parte sobresaínte do esterno das aves.

3. Conxunto dos dous pétalos inferiores dunha corola papilonácea.

PERSOEIRO

Pintor e gravador. Discípulo de J. A. Watteau, foi a Lisboa (1729) e nomeárono pintor da corte e membro da Academia de Pintura. Pintou numerosos cadros para o palacio do Duque de Cadaval.