"An" (Contén)

Proteína plasmática de acción anticoagulante que inhibe a actividade da trombina e de determinadas proteasas nas primeiras fases da formación do coágulo. As antitrombinas naturais do sangue son a heparina e a albumina X; a fibrina converteuse na antitrombina fisiolóxica máis importante.

Substancia globulínica do plasma; cando se combina coa heparina impide a acción da trombina co fibrinóxeno.

Antitrombina natural sérica ou plasmática. Combínase coa trombina e forma unha substancia inerte (metatrombina). Inhibe tamén outros factores activadores da coagulación, especialmente o factor Xa.

Que combate ou calma a tose.

Fármaco que ten a propiedade de calmar a tose.

Que evita ou combate a variola.

Medicamento que prevén ou combate a variola.

Que combate as enfermidades venéreas.

Medicamento que combate as enfermidades venéreas.

Dispositivo que amortece as vibracións e oscilacións dun sistema mecánico.

Dispositivo empregado para evitar que as máquinas e os motores transmitan vibracións ao exterior durante o seu funcionamento.

Que ou o que actúa contra os virus.

Substancia química natural ou de síntese que destrúe os virus. Entre os axentes antivíricos de síntese existen certas moléculas análogas aos nucleósidos que bloquean a duplicación do DNA vírico, como a vidarabina e a acicloguanosina. Entre os axentes naturais destaca o interferón.

1. Relativo ou pertencente aos antíxenos.

2. Que produce antíxenos.

Pequena rexión da molécula do antíxeno que permite o desencadeamento da resposta inmune. Cada antíxeno dispón habitualmente de múltiples determinantes antixénicos.

Modificación dos compoñentes da membrana celular, xeralmente reversible, provocada polos anticorpos dirixidos especialmente contra eles; en consecuencia orixínase unha perda da especificación inicial. Esta técnica é utilizada nos transplantes de órganos para diminuír a posibilidade de rexeitamento por parte do receptor.

Substancia capaz de provocar a acción de anticorpos que teñen capacidade de reacción específica con ela. A capacidade antixénica vai ligada a unha certa medida e a unha rixidez molecular. A especificidade antixénica depende de certos grupos funcionais ou de pequenas partes da molécula. Actúan como antíxenos as proteínas e os polisacáridos. Normalmente, para que un antíxeno provoque a formación de anticorpos ten que ser estraño ao organismo formador deses anticorpos, mais en certos casos un antíxeno pode inducir á formación de anticorpos no mesmo organismo do que forma parte (autoanticorpos).

Antíxeno de superficie do virus da hepatite B, presente no soro de pacientes afectados pola enfermidade; atópase tamén en portadores sans nalgúns casos.

Antíxeno presente en todas as células do organismo, agás nos eritrocitos e no trofoblasto, intervindo nas reaccións de rexeitamento nos transplantes de órganos.

Reacción química na que os determinantes antixénicos dos antíxenos se combinan cos centros activos dos anticorpos e constitúen unha rede tridimensional proteica insoluble que se precipita e se degrada metabolicamente.