"To" (Contén)

1. Aplícase á persoa que acompaña e axuda a outra en determinadas cousas.

2. Que ou quen axuda o sacerdote nos traballos da parroquia.

3. Eclesiástico designado por unha bula pontificia para ocupar unha prebenda eclesiástica.

4. Persoa que, na Compañía de Xesús, non accedeu ao ministerio sacerdotal.

1. Persoa que fai unha obra conxuntamente con outra. Ex: É coautor do proxecto de investigación que se publicou recentemente.

2. Persoa que participa directamente con outras na execución dunha acción punible. Cada coautor é responsable do delito e aplícaselle a pena total sinalada para este. En canto á responsabilidade civil, responde solidariamente cos outros dunha cantidade única expresiva dos prexuízos ocasionados. As circunstancias persoais agravantes ou atenuantes aféctanlle soamente ao coautor no que concorren.

1. 1. Elemento de transición do bloque d, situado entre os elementos do bloque s e os do bloque p da táboa periódica, de número atómico 27 e peso atómico 58,933. Ten un único isótopo natural, o núclido 59, e 10 núclidos artificiais 54, 55, 56, 57, 58 e 58 m, 60 e 60 m, 61 e 62. É un metal branco, dúctil e maleable, descuberto por Georg Brandt en 1735. Ten graos de oxidación +3, +2, único estable para os sales simples en solución, +1, sinalado por Planchot en 1926 e por outros investigadores, e +4, que se dá seguramente no óxido CoO 2 e nalgúns complexos. Hai dúas variedades halotrópicas: a variedade α, que cristaliza no sistema hexagonal compacto, e a variedade β, do tipo cúbico de caras centradas. O cobalto é ferromagnético e ten punto de Curie aproximadamente a 1.150°C. Inalterable nunha atmosfera de aire seco ou húmido a temperaturas ordinarias, oxídase lentamente en estado incandescente e recóbrese dunha capa de óxido salino, Co 3...

   2. carbonato de cobalto(II) [CoCO 3 ]

      Composto que se presenta en cristais vermellos, obtidos mediante quentamento de carbonato de sodio e unha solución de sal de cobalto(II), dentro dun tubo pechado. Preséntase na natureza no espato cobalto e na esferocobaltita. Emprégase en cerámica e na elaboración de pigmentos.

   3. cloruro de cobalto(II) [CoCl 2 ]

      Composto que se presenta en láminas azuis pálidas, obtidas por acción do cloro sobre o cobalto. Forma un hexahidrato [Co(CH 2 O) 4 ]Cl 2 ·2H 2 O, dicloruro de tetraaquocobalto(II) que cristaliza no sistema monoclínico e é bastante soluble en auga. Emprégase como indicador de humidade.

   4. fluoruro de cobalto(III) [CoF 3 ]

      Composto que se presenta en forma de cristais hexagonais de cor marrón. É un dos sales simples de cobalto(III) máis estables e emprégase como axente de fluoración na industria dos derivados fluorados.

   5. nitrato de cobalto(II) [Co(NO 3 ) 2 ]

      Composto que se presenta en forma de cristais vermellos, obtidos como hexahidrato. Emprégase na manufactura de pigmentos e de tintas invisibles.

   6. óxido de cobalto

      Cada un dos compostos binarios que forma o cobalto co osíxeno. Prepárase o óxido de cobalto(II), CoO, por deshidratación do hidróxido ou por disociación do carbonato en recipiente pechado. Trátase duns pos grises cristalinos que funden a 1.900°C sen disociarse. De cor azul, ás veces matizado de verde, en solución sólida con outros óxidos básicos pode dar outras cores, como verde de Rinmann (CoO+ZnO) ou rosa de cobalto (CoO+MgO). O óxido cobaltoso-cobáltico salino, Co 3 O 4 obtense industrialmente; e o óxido de cobalto(III), Co 2 O 3 , obtense por oxidación prolongada do hidróxido de cobalto(II).

2. bomba de cobalto.

1. Peza móbil coa que se tapan potas, olas ou tarteiras.

2. Peza que se coloca sobre a cabeza dos animais xunguidos ao carro.

3. Pluma que cobre a base doutras que serven para o voo, como é o caso das remeiras e das caudais.

4. 1. Conxunto de sedimentos depositados sobre un zócolo que fosilizan os materiais antigos situados nel.

   2. Grupo de rochas situadas entre a parte explotada dunha mina e a superficie.

   3. Conxunto de rochas impermeables que cobre un xacemento de petróleo ou de gas natural.

PERSOEIRO

Historiador italiano. Coñecido co nome de Sabellico, ensinou retórica en Udine (1473-1483) e Venecia, onde dirixiu a biblioteca pública. Influído por Flavio Biondo, escribiu entre outras obras: Rerum Venetarum ab urbe condita ad Marcum Barbadicum Venetarium principem libri XXXIII (Historia de Venecia dende a fundación da cidade ata ao príncipe veneciano Marco Barbadico, 1487).

1. Acción ou efecto de cocer ou cocerse.

2. Preparado curativo a base de herbas medicinais.

RIOS

Río do Epiro, afluente do Aqueronte. Pertencente á mitoloxía grega, Virxilio describiuno como o principal río dos infernos.

1. Relativo ou pertencente ás cocolitoforais.

2. Alga da orde das cocolitoforais.

3. Orde de algas unicelulares da clase das crisofíceas. Abrangue organismos moi pequenos, de entre 5 e 40 μm, con dous cromatóforos de cor amarela escura, dous flaxelos iguais e unha membrana fina, cuberta cunha capa xelatinosa dentro da que se forman pezas calcificadas discoidais, os cocólitos. Viven principalmente no mar, sobre todo en augas mornas ou quentes. Teñen interese como organismos fotosintetizadores e como formadores de sedimentos ricos en cocólitos fósiles.

PERSOEIRO

Arquitecto e teórico de arquitectura. Incorporou á arquitectura popular a linguaxe da arquitectura contemporánea. Estudiou a tipoloxía da vivenda e foi un dos fundadores do Grupo R, que pretendía a renovación da arquitectura. Entre as súas construcións destacan as casas Tápies (1964) e a ampliación da Escola d’Arquitectura (1978). Foi membro da Acadèmia de Belles Arts de Sant Jordi (1977) e recibiu a Medalla de Ouro da IX trienal de Milán (1951).