"Ōta" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Massalia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Massalia.

1. Relativo ou pertencente aos mastigomicotas.

2. Fungo da división dos mastigomicotas.

3. División de fungos filamentosos, a maioría acuáticos, que producen zoosporas cun só flaxelo ou con dous. É considerada por moitos autores unha subdivisión.

REXIÓNS

Rexión do O de Asia comprendida entre o Tigris e o Éufrates. Está dividida en dúas partes, a sur, historicamente máis importante, que se estendía por Iraq, e a norte, por Siria e Turquía. Está limitada ao N polas montañas de Armenia, ao SL polo Golfo Pérsico, ao L polo sistema montañoso de Zagros e ao O polo deserto de Siria.
As orixes: os períodos prehistórico e protohistórico
A historia de Mesopotamia documentouse entre 10000 a C e 637, data da conquista musulmá. O período máis importante situouse entre 3100 e 538 a C, durante o que foi berce das civilizacións sumeria, babilónica e asiria. Pola súa excelente posición xeográfica e a súa riqueza agrícola, foi cobizada por tribos nómades como os guti, amoritas, hurritas, casitas e arameos. Durante o período prehistórico (10000-3100 a C), o N de Mesopotamia contou cos xacementos e as culturas máis antigas: Jarmo, onde para moitos prehistoriadores se iniciou a Revolución Neolítica; as culturas de Samarra e a de Tall...

REXIÓNS

Rexión do NL de Arxentina, no límite con Brasil e Uruguay (194.216 km2). É unha chaira moi pouco accidentada, limitada polos ríos Paraná, Iguazú e Uruguay. Comprende as provincias de Corrientes, Entre Ríos e Misiones, na rexión administrativa de Litoral. As principais riquezas son o mate e a madeira. Os principais cultivos son o arroz e os cítricos. Os núcleos de poboación están situados na beira dos ríos.

1. Relativo ou pertencente a Mesopotamia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Mesopotamia.

3. Arte desenvolvida en Mesopotamia. A escaseza de pedra e madeira fixo que o material máis empregado fose o barro e que se desenvolvesen o tapial, o adobe e o ladrillo. Coa disposición radial deste apareceu o arco, e coa súa sucesión a bóveda. Os diversos pobos establecidos no territorio (acadios, asirios, babilonios e sumerios) mostraron as súas diferenzas nas formas artísticas. Os sumerios construíron templos de planta rectangular ou cuadrangular, erixidos sobre plataformas, cun ou varios patios interiores, como o de Uruk. A finais do III milenio creouse o cigurat, torre de chanzos de forma piramidal que acolle un templo na súa parte superior, do que destaca o de Ur. Da arquitectura babilónica é característica a construción de palacios, entre eles o de Mari, e da época asiria o palacio de Sargón. Os asirios destacaron tamén na planificación urbana, e consérvanse esculturas en vulto redondo e en relevo. Mentres que a escultura sumeria é de carácter relixioso, a asiria ten unha función política...

4. Conxunto de literaturas desenvolvidas en Mesopotamia, que comprenden a sumeria, escrita nesta lingua, e a asirio-babilónica, escrita en asirio e babilónico. Consérvase basicamente en táboas de arxila. Nas composicións emprégase unha linguaxe metafórica, elegante e chea de elementos repetitivos. Das súas características destacan a preponderancia da  poesía sobre a prosa,  o predominio da épica e da mitoloxía  sobre os outros xéneros, a presenza da relixión e da maxia, a obsesión pola inmortalidade e a vida no mundo inferior, a concepción do home como guerreiro destinado polos deuses ao cumprimento dun destino fatal e o anonimato da obra literaria. Por outra banda, tamén se tratan temas relacionados coas ocupacións cotiás dos mesopotámicos, especialmente o pastoreo e os cultivos agrícolas. Das obras cómpre salientar o poema épico de Gilgameš, onde  se narran acontecementos da vida deste rei de Uruk e do seu amigo Enkidu, creado polos deuses para opoñerse a el, e onde aparece a lenda do diluvio;...

5. Relixión propia da antiga Mesopotamia. Componse basicamente da sumeria, modificada polos babilonios e os asirios e caracterízase polo politeísmo, a importancia de culto e a forte xerarquización do panteón. Entre as divindades sumerias, destacaba a tríade de deuses maiores composta por Anu (o Ceo ou o firmamento, o pai dos deuses), Enlil (o aire, fillo de Anu e deus do destino) e Enki (a terra ou o mar, deus do océano subterráneo e da profundidade). Cando os acadios acadaron o poder con Sargón I de Acad, adoptaron as mesmas deidades e cambiáronlles os nomes e, co tempo, a relixión babilónica impúxose sobre as crenzas asirias. As divindades babilónicas formaban a tríade de deidades astrais composta por Šamaš (o Sol, deus da xustiza), Sin (a Lúa) e Ištar (a estrela Venus, deusa do amor e da guerra). Cando apareceron os estados unitarios a partir do s II a C produciuse unha xerarquización dos deuses e cada estado escolleu o seu deus protector. Destacaron Assur en Asiria, Marduk en Babilonia,...

TERRITORIOS

Territorio do Imperio Bizantino establecido en 1348 como centro da política dos gregos. Doado polo Emperador Xoán VI Cantacuceno de Bizancio a seu fillo Manuel Cantacuceno, foi conquistado por Mehmet II en 1460.

1. Aplícase á cuncha que presenta unha soa cavidade.

2. Aplícase á flor que presenta un xineceo e unha polinización autogámica.

1. 1. Protuberancia de terra, pequena e illada, que pode ser natural ou artificial.

   2. mouta submarina

      Acumulación sedimentaria que forma un relevo prismático e alongado á beira dun canón ou dun canal submarino.

2. 1. Grupo máis ou menos compacto de cousas.

   2. Grupo de pelos ou de filamentos na superficie dun órgano ou dunha parte do corpo.

   3. Pequena masa de terra compacta.

   4. Conxunto de plantas que medran nunha masa de terra compacta.

   5. Mata de toxos.

3. Capital en cartos que o mariñeiro entrega ao capitán ou ao patrón para comprar mercadorías e negociar con elas durante a expedición.

MONTES

Monte situado no extremo S da parroquia de Pexeiros (Os Blancos). O seu cumio acada os 1.138 m de altitude.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cuenca, Castela-A Mancha, situado ao N de Campo de San Juan, nunha zona de lagoas (5.652 h [2001]). É un centro comercial e gandeiro, con industrias derivadas do sector primario. É característica a fabricación de xerras.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Guntín baixo a advocación de santo Estevo.