"ICE" (Contén)

PERSOEIRO

Antropólogo francés. Realizou investigacións entre os baruya de Nova Guinea (1967). Integrouse na École Pratique des Hautes Études e posteriormente foi profesor de antropoloxía no Collège de France. Designado director de estudios na École des Hautes Etudes en Sciences Sociales (1975), fundou o Centre de Recherche et de Documentation sur l’Océanie (CREDO) en 1995 e dirixiuno ata 1999. Foi director científico do Musée du Quai Branly (1997-2000). Fundador da antropoloxía económica francesa, combinou o marxismo co estruturalismo de H. Lévi-Strauss. Das súas obras destacan Rationalité et irrationalité en économie (1966), La prodution des Grands Hommes (1982) e L’énigme du don (1996).

PERSOEIRO

Pintor e debuxante holandés. Residiu na Haia, Londres, París e en diversas cidades holandesas e belgas. Traballou na galería Goupil e fixo de mestre, predicador e misioneiro. En Nuenen (1883-1885) fixo moitos debuxos e pintou cadros dunha evidente preocupación social, entre outros Os comedores de patacas (1885), caracterizados por un expresionismo e unha tonalidade escura. En París (1886-1888), onde coñeceu a P. Gaugin, E. Bernard, algúns impresionistas e a obra dos gravadores xaponeses, aclarou a paleta e pintou retratos, naturezas mortas e vistas da cidade con cores a miúdo arbitrarias e aplicadas con breves pinceladas. Entre outros, destacan, Autorretrato con sombreiro de feltro (1887), O restaurante de La Sirène (1887) e O padre Tanguy (1887). En 1888 chegou a Arles, atraído pola cor e a luz do sur. Viviu con P. Gaugin pero a causa dunha pelexa entre eles sufriu unha crise durante a que se cortou a orella esquerda, suceso que reflectiu en Autorretrato...

PERSOEIRO

Avogado e diplomático. Fundou en Vilagarcía de Arousa a Agencia Arosa e dirixiu o Heraldo de Arosa. Membro da Federación Republicana Galega (FRG), foi enviado como agregado cultural á embaixada española en Perú. Tras ser expulsado deste país, acusado de comunista, estableceuse primeiro en Brasil e despois na Arxentina, onde traballou na compañía de seguros La Franco Argentina. Formou parte entre outras asociacións, das Irmandades da Fala, da Agrupación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas (AGULA) e da Agrupación de Intelectuales Demócratas Españoles.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Páramo. De orixe románica, só conserva a fachada pois a nave e a ábsida construíronse ao longo dos ss XVII e XVII. O arco triunfal é de medio punto. No lado N engadiuse un corpo que funciona de sancristía. A porta principal está formada por tres arquivoltas de medio punto de sección rectangular. Ten espadana de dous vans.

PERSOEIRO

Escultor. No taller paterno aprendeu a forxa e a ourivería. Co seu irmán Joan González i Pellicer (Barcelona 1868-1908), pintor e escultor, trasladouse a París. En 1927 comezou a dedicarse de cheo á escultura en ferro e atopou solucións lineais para os problemas de masas na escultura de pranchas retalladas, das que destacan Pequeña maternidad retallada (1927) e Roberta al sol (1927). Cara a 1930 fixo unha serie de máscaras, entre outras, Pequeña máscara de don Quixote (1930), Cabeza del tío Joan (1930), La Montserrat (1932) e Máscara, sombra y luz (1934-1935), obras nas que inseriu solucións pitóricas do cubismo. No seu camiño cara á abstracción realizou unha serie de obras filiformes, entre outras, El arlequín (1930), Gran maternitad (1930-1934) e Màscara de Montserrat gritando (1936), nas que recolleu o impacto do surrealismo. Cara a 1934 retornou á tradición figurativa, ao tempo que facía...

GALICIA

Actor e director. Formado teatralmente en Bos Aires e en Galicia, estivo vinculado aos grupos Histrión 70 e Caritel. Escribiu e dirixiu varios espectáculos con Uvegá Teatro, compañía que fundou en 1988, dos que destacan Trínguilin Trángala (1988), Ourense empalme (1997), A señorita Xulia (2000) e O retrato de Dorian Grai (2001). Co Centro Dramático Galego participou como actor en espectáculos como A pousadeira, O mozo que chegou de lonxe, Nau de Amores, Hostia ou Xelmírez ou a groria de Compostela. Foi un dos promotores da Asociación de Actores, Directores e Técnicos de Escena de Galicia.

GALICIA

Fotógrafo. Colaborou con diversos medios de comunicación, como La Voz de Galicia, a Revista do Colexio de Arquitectos de Galicia e a Revista Galega de Educación. En 1983 realizou a súa primeira exposición na Sá dos Peiraos de Vigo e desde entón participou en diversas mostras, como a II e IV Fotobienal de Vigo (1986 e 1990) e nas exposicións fotográficas sobre os refuxiados saharauís (1995, 1997 e 1998). Publicou Santiago de Compostela (1989), con textos de X. Filgueira Valverde; Baiona (1992), con X. F. Armesto Faginas; O Camiño de Santiago (1992), con Basilio Losada; e Peregrinos (1999).

GALICIA

Médico e profesor. Estudiou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 1926 nomeárono catedrático de Histoloxía e Anatomía Patolóxica da mesma universidade. Foi director do manicomio de Conxo, do Gran Hospital e da leprosería de San Lázaro, médico da beneficencia provincial e director do laboratorio, autopsias e tratamento antirrábico do Hospital Clínico. Das súas obras destacan Anatomía práctica (1898), en colaboración con Barcia Caballero, Nocións de Técnica Histolóxica (1925) ou Prácticas de laboratorio (1931). Foi alcalde de Santiago de Compostela (1922-1923).

1. Tipo de valado ou cercado feito con grades.

2. Reixa fina feita con barras de ferro ou madeira.

3. Parte do lagar onde se colocan as uvas, mazás, olivas, etc, para ser prensadas.

4. Abertura pequena feita principalmente nunha porta ou parede para poder ver por ela.

5. balaustrada.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Peroxa baixo a advocación de san Vicente.

PERSOEIRO

Lingüista e foneticista francés. Foi membro do Institut de France e profesor da Universidade de Montpellier. Especialista de gramática comparada, tamén estudiou a fonética e a versificación. En fonética traballou para establecer os principios xerais do cambio fonético, seguindo a tradición atomista e filolóxica da fonética histórica. Considerou as leis fonéticas como universais que actúan no cadro sistemático propio de cada lingua particular. Foi o primeiro en formular a lei das tres consoantes do francés, modelo de regra fonolóxica sincrónica. Cómpre destacar as súas obras Dissimilation consonantique (1895), Traité de phonétique (1933), Essai de psychologie linguistique: style et poesie (1950) e Le vers français (1954).

1. Tipo de valado ou cercado feito con grades.

2. Reixa fina feita con barras de ferro ou madeira.

3. Parte do lagar onde se colocan as uvas, mazás, olivas, etc, para ser prensadas.

4. Abertura pequena feita principalmente nunha porta ou parede para poder ver por ela.

5. balaustrada.

PERSOEIRO

Político, conde de Revillagigedo, fillo de J. F. Guemes de Horcasitas. Vicerrei de Nova España (1789-1794), o seu goberno caracterizouse por completar a división en intendencias, fomentar a rede viaria, mellorar o sistema educativo e dos correos e patrocinar numerosas expedicións de carácter científico.

PERSOEIRO

Sociólogo francés. Influído por Marx e Durkheim, usou a estatística e o cálculo de posibilidades nos seus estudios sobre as clases sociais e as necesidades humanas. Das súas obras destacan Les cadres sociaux de la mémoire (1925) e Morphologie sociale (1934).

1. Órgano mecánico constituído por unha ou máis pas de formas diversas, fixadas radialmente a un eixe motor, e que está destinado a converter, en interacción cun fluído, a forza mecánica de rotación en forza de translación no sentido do seu eixe. Defínese o paso da hélice como a distancia percorrida, no sentido do movemento, por cada punto da hélice a cada volta completa; este pode ser fixo ou variable (neste último caso as pas son orientables). A aplicación máis importante da hélice está na propulsión das aeronaves e dos barcos. Nas naves as pas das hélices xiran ao redor do eixe dunha árbore de transmisión case horizontal. Están dispostas segundo un determinado ángulo de incidencia respecto da agua, de maneira que impulsan a nave cara a adiante cun movemento semellante ao dun parafuso; completamente somerxidas e non suxeitas á influencia das ondas e dos movementos da nave, proporciona un empuxe regular en todas as circunstancias. No caso das aeronaves, as pas son...

2. Pregamento semicircular que limita o pavillón da orella por diante, por arriba e por detrás.

3. Curva dobrada de tal xeito que a tanxente forma un ángulo constante cunha recta fixa, chamada eixe. A máis coñecida é a hélice circular, que se obtén ao combinar un movemento circular uniforme arredor dun eixe cun movemento uniforme paralelo ao eixe.

4. Voluta do capitel corintio.

5. α

6. Modelo que trata de explicar a disposición espacial dunha molécula de ácido desoxirribonucléico. Este modelo foi proposto por James D. Watson e Francis H. Crick coa axuda de Maurice Wilkins que lles facilitou, meses antes e sen consentimento da súa compañeira Rosalind Franklin, os logros conseguidos nos seus estudios sobre a difracción dos raios X do DNA. Watson e Crick propuxeron un modelo no que a molécula de DNA se dispón nunha hélice de dúas febras con xiro a dereita. As febras fórmanse pola unión covalente de miles de desoxirribonucleótidos, cada un deles contén un ácido fosfórico, un azucre (desoxirribosa) e unha base nitroxenada. As febras dispóñense de forma antiparalela e únense por pontes de hidróxeno que se establecen de xeito específico entre as bases. A adenina únese mediante dúas pontes de hidróxeno coa timina e a citosina mediante tres á guanina. Na parte externa da hélice altérnanse as moléculas de desoxirribosa e de fosfato, mentres que as bases se proxectan perpendicularmente...