"Ise" (Contén)

DEPARTAMENTOS

Departamento de Picardie, Francia (5.861 km2; 766.441 h [1999]). A súa capital é Beauvais.

ENTRADA LARGA

Estado de Europa noroccidental, que limita ao O e ao N co mar do Norte, ao L con Alemaña e ao S con Bélxica (41.526 km2; 16.044.000 h [estim 2001]). A súa capital é Amsterdam.
Xeografía física

Relevo e xeoloxía
Unha parte, case a metade, de Países Baixos, forma parte da gran chaira de Alemaña setentrional, mentres que a outra metade se identifica co delta do Rin e do Mosa. Un 50% do territorio neerlandés atópase baixo o nivel do mar (ata 7 m) e o resto está formado por rexións planas ou lixeiramente onduladas, ata 50 m, que se elevan leve e progresivamente cara ao S, onde se atopa, en Limburg, o punto máis alto con 322 m de altitude; e cara ao L. Xeoloxicamente, corresponde a unha zona de afundimento desde o Paleozoico, onde se acumularon grandes capas de sedimentos. O litoral tivo un papel de primeira orde na vida do país. Esténdese ao longo de case 1.000 km e está formado por un cordón de dunas que...

PERSOEIRO

Historiador e político checo. Antirrevolucionario, defendeu a autonomía de Bohemia dentro dun sistema austríaco federal e impulsou o nacionalismo bohemio. Presidiu o congreso paneslavo de Praga (1848) e das súas obras destaca Geschichte von Böhmen (Historia de Bohemia, 1836-1867).

CABOS

Cabo do extremo SL da Illa do Norte, situado en Nova Zelanda.

1. Relativo ou pertencente aos paradiseídeos.

2. Ave da familia dos paradiseídeos.

3. Familia de aves, da orde dos paseriformes, de 16 a 120 cm, que teñen o bico forte, as patas robustas e presentan un marcado dimorfismo sexual, xa que a plumaxe dos machos é de cores relucentes e formas vistosas e orixinais. Coñécense co nome xeral de aves do paraíso, e viven en Nova Guinea, nas illas Molucas e no NL de Australia.

1. Célula ou filamento pluricelular estéril, que crece xunto coas células fértiles formadoras de esporas ou de gametos.

2. basidiolo.

3. Tricoma que protexe os soros de certas pteridófitas.

1. Deficiencia ou perda da motricidade ou de calquera función sensitiva, motora ou secretora. As parálises motoras poden ser centrais ou periféricas. As parálises centrais prodúcense por lesións da neurona motora superior e poden ser de carácter encefálico ou medular e de tipo vascular, tumoral ou traumático. As parálises periféricas ou fláccidas son consecuencia das lesións da neurona motora inferior, dos nervios periféricos ou da sinapse neuromuscular, e son debidas a causas víricas, tóxicas ou metabólicas. Segundo a localización e distribución da parálise, denomínanse monoplexía (cando está afectado un só membro), hemiplexía (a metade do corpo), paraplexía (as pernas) e tetraplexía (as catro extremidades).

2. Afección non progresiva que se debe a lesións cerebrais que poden ser producidas por traumatismos cerebrais provocados por un parto difícil, lesións conxénitas, infeccións prenatais ou mesmo conflitos do Rh. Foi descrita polo médico británico William John Little (1810-1894). OBS: Tamén se denomina encefalite conxénita de Little.

3. Perda da mobilidade e da sensibilidade nunha zona muscular.

4. poliomielite.

5. Parálise do neonato que está provocada por un traumatismo durante o parto.

6. Afección neurolóxica do período terciario da sífilis.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista italiano. Comezou a súa carreira literaria con Il ragazzo morto e la cometa (1951), e conseguiu un éxito total con Il prete bello (1954). Posteriormente publicou as novelas Il fidanzamento (1956), Amore e fervore (1959), Il padrone (1965) e Biafra (1968), o diálogo L’assoluto naturale (1966), os apólogos de Il crematorio di Vienna (1969), contos como Sillabario nº 1 (1972) ou Sillabario nº 2 (1982), diversas reportaxes xornalísticas e o libro de narracións Gli americani a Vicenza (1987).