"Ivo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á expansión.

2. Que ou quen tende á expansión.

1. Que explica ou serve para explicar.

2. Aplícase ao elemento lingüístico que, referido a outro, expresa unha calidade que, de feito, xa é coñecida. O elemento explicativo pode ser un adxectivo, unha oración relativa, etc. En O branco leite, branco é un adxectivo explicativo (ou epíteto) porque non especifica a leite, senón que expresa unha calidade intrínseca e propia da clase á que pertence o substantivo que modifica; acostuma ir anteposto ao substantivo. En A escritura, que serve para reflectir graficamente as expresións orais, é un código de signos convencionais, a oración que serve para reflectir graficamente as expresións orais explica a escritura sen a modificar.

1. Relativo ou pertencente á explosión ou que a implica.

2. Que produce unha grande impresión ou chama moito a atención.

3. Substancia ou mestura de substancias capaces de producir unha explosión. A reacción explosiva pode ser de oxidación-redución ou ben producida por un grupo explosóforo. Os chineses foron os primeiros en empregar un explosivo: a pólvora negra. Os primeiros documentos que o testemuñan datan do s VII. Introducida polos árabes en Europa, foi estudada e mellorada por Roger Bacon no s XIII, feito que provocou a súa extensión por Occidente ao longo do s XIV. En 1799 Edward C. Howard descubriu o fulminato de mercurio, que se empregou a partir de 1815 en cartuchos. A mediados do s XIX, C.F. Schönbein descubriu a nitrocelulosa (1845), e Ascano Sobrero a nitroglicerina (1846). Posteriormente, en 1864, Alfred Nobel comprobou que a detonación do fulminato de mercurio se transmitía á nitroglicerina, e para estabilizala, en 1866, mesturouna con terra de infusorios. Anos máis tarde foi perfeccionada e deu lugar á dinamita plástica. En 1884, Paul Vieille inventou a pólvora branca e, un ano máis tarde, J.P....

4. Aplícase ás consoantes oclusivas que non teñen intensión (ou implosión) e que só constan de distensión ou explosión. Por exemplo, o p de empezar.

5. Distancia máxima á que pode saltar unha chispa entre dous electrodos conectados a unha diferenza de potencial determinada.

6. Tensión mínima que provoca o salto dunha chispa entre dous electrodos ou condutores.

1. 1. Relativo ou pertencente á expresión.

   2. acento expresivo

      acento enfático.

   3. función expresiva

      Función da linguaxe mediante a que o falante manifesta o seu estado psíquico.

2. Que manifesta dunha maneira moi viva o que pensa ou sente.

3. Que deixa ver claramente os pensamentos ou afectos de alguén.

1. Relativo ou pertencente ás áreas de distribución dos órganos receptores.

2. Conxunto de sensacións que se recollen por medio das terminacións nerviosas situadas na periferia (pel e mucosas) e que actúan como receptores sensitivos. Pode ser xeral (sensacións táctiles, de presión, dor ou temperatura) ou especial (sensacións auditivas, visuais e olfactivas).

1. Relativo ou pertencente á extracción.

2. Que serve para extraer.

1. Relativo ou pertencente á facultade.

2. Relativo ou pertencente á medicina ou aos médicos.

3. Que non é obrigatorio e pode realizarse ou non.

4. Que pode vivir baixo diferentes condicións ambientais.

5. Aplícase aos funcionarios que desempeñan funcións técnicas para as que se require un título universitario ou estudios superiores.

6. Persoa que ten título legal para exercer unha profesión científica ou técnica, especialmente a de medicina.

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter deportivo editada entre os anos 1962 e 1970. O seu labor informativo continuouno Galicia Deportiva.

1. Que ten a propiedade da fermentación.

2. Que está producido pola fermentación.