"xia" (Contén)

Arte que consiste en investigacións que se fan para predicir o futuro.

Boletín trimestral de libros da editorial homónima. Incluíu, ademais de recensións dalgunhas obras, entrevistas a persoeiros da cultura galega, notas informativas sobre literatura e artigos sobre a obra de diversos autores galegos.

Colección de boletíns culturais e literarios editados en Ourense a partir de xullo de 1926. Dirixidos por Augusto María Casas e Xohán Rafael, incluíronse neles numerosas obras literarias de autores galeguistas, como O purgatorio de don Ramiro, de Ramón Otero Pedrayo.

Empresa editorial constituída en xullo de 1950 en Santiago de Compostela coa finalidade de revitalizar a cultura galega a través dos libros. O seu primeiro consello de administración estaba presidido por Ramón Otero Pedrayo, e xunto a el en diferentes cargos Manuel Gómez Román, F. Fernández del Riego, Xaime Isla Couto, Sebastián Martínez-Risco, Antonio Fernández López e Xesús Ferro Couselo. O seu primeiro director literario foi Ramón Piñeiro. A partir do 3 de novembro de 1950 comezaba a desenvolver o seu labor editorial en Vigo. Daquela os seus obxectivos principais eran: promover e coordinar os esforzos dos escritores para difundir a súa obra e seleccionar un plan de edicións adecuado á realidade literaria de Galicia. Deste xeito, tentábase crear unha biblioteca que abranguese unha multiplicidade de temas relacionados co país, como a natureza, a economía, a historia e, sobre todo, a literatura. Ademais, procurábase potenciar o número de traducións ao galego e promover unha serie de publicacións...

Técnica que estudia os procedementos de recubrimento de superficies metálicas por electrodeposición dun metal, coa finalidade de protexelos ou de mellorar o seu aspecto externo. Os metais máis empregados para o recubrimento son o cobre, o níquel, o cromo, o cinc, o estaño, o ouro e a prata. A galvanostexia comprende a preparación da superficie e o recubrimento nun baño electrolítico.

Bloqueo da transmisión do impulso nervioso no nivel da sinapse ganglionar.

Dor viva no epigastrio.

Hemorraxia gástrica que se produce no interior do estómago por lesións dos vasos das súas paredes. A perda de sangue pódese manifestar por vómitos de sangue ou por presenza de excremento negro e pegañento (melena).

Antigo mosteiro dúplice situado á beira do río Ladra, probablemente en Santiago de Gaioso (Outeiro de Rei). Documéntase nun testamento de 1019.

Ciencia que estudia a formación e o comportamento do xeo e as diversas formas en que este se presenta na natureza (inlandsis, glaciares, icebergs, etc). O xeo está formado por numerosos cristais con estruturas moi complexas; a causa da presión, que é moi elevada en determinadas concentracións de xeo, experimenta un tipo determinado de metamorfismo que o fai altamente consistente, e o seu comportamento non se afasta moito do observado nalgúns tipos de rochas. Pódense ver distintas capas, correspondentes a diversos períodos climáticos.

Parálise da lingua.

Campo dentro da lingüística diacrónica e da lexicoloxía histórica, que mide o tempo pasado entre os estadios dunha lingua por medio de formas que son identificables etimoloxicamente, ou ben que tenta determinar os cambios lingüísticos para establecer os sistemas léxicos.

Diálogo de Platón escrito ao redor de 393 a C en que defendeu a doutrina socrática sobre o diálogo como procura do que debería ser a vida. Ao mesmo tempo atacou os sofistas, en especial a Gorxias, que defendían a retórica e a elocuencia e ensinaban estas disciplinas a cambio de diñeiro, e os atenienses interesados nos cargos políticos. Para Platón, os sofistas non chegaban á verdade nos seus discursos, senón que só utilizaban a retórica como técnica para destruír os seus adversarios, feito que demostra que a retórica pon máis énfase na persuasión ca na verdade. Trátase dunha crítica ao relativismo dos sofistas e ao seu escepticismo, fronte ao absolutismo moral de Sócrates e do mesmo Platón.

Estudio do carácter dunha persoa a través da súa escritura. Baséase no principio de que certos movementos físicos do home se relacionan coas súas disposicións psíquicas. Todos os impulsos que proceden do cerebro dan unha resposta muscular que condiciona á man a uns trazos concretos. Pódese interpretar a escritura cun conxunto de trazos con interrelacións dinámicas. Considérase como o creador da grafoloxía o francés Jean-Hippolyte Michon (1806-1881), pero quen lle deu un impulso definitivo foi Jules Crépieux-Jamin (1859-1940), quen distinguiu sete xéneros gráficos fundamentais (velocidade, presión, dirección, dimensión, continuidade, forma e disposición) e unhas cento setenta e cinco especies.

Técnica da fabricación de sales.

Redución anómala dunha ou de dúas articulacións semellantes ou repetidas cando posúen consoantes iguais. Por exemplo: o cultismo idolatría (< ĪDOLOLATRĪA), o latinismo vulgarizado misere nobis (< MISERERE NOBIS) e as patrimoniais herdar (< HĒRĒDĬTARE) e soá (< SŬBSOLĀNA). OBS: Tamén se denomina haplolalia ou condensación asimiladora.