"An" (Contén)

SEMANARIOS

Semanario en galego aparecido en outubro de 1866 en Betanzos, que cesou en febreiro de 1897, con 19 números publicados. Dirixiuno Ánxel Vázquez Taboada e colaboraron nel: Bieito Losada, Pesqueira Crespo, Abellón, Bartolo e A.V.T. Foi editado na imprenta de Amenedo Ponte. Subtitulado “Trangallada pra tódol-os xueves de tódal-as semás de tódol-os anos. Amén”, na publicación facíase publicidade das festas do Antroido desta localidade, incluíndo sátiras en verso contra a relixión e a política.

1. Relativo ou pertencente ao home ou á súa acción.

2. Principio cosmolóxico antrópico.

1. Doutrina ou teoría que supón o ser humano como o centro do universo e como fin absoluto da natureza, polo que o ben da humanidade é a causa derradeira de todas as cousas.

2. Principio básico que consiste en buscar unha interpretación das cousas á medida do ser humano, partindo das súas experiencias e valores, e sen procurar explicacións divinas ou ultraterrenas. No Renacemento, esta actitude opúxose ao teocentrismo característico do Medievo.

1. Dise das plantas diseminadas, a miúdo de xeito inconsciente, polo home.

2. Aplícase a tipos de diseminación das plantas antropocoras.

1. Hábito de comer carne humana, especialmente cando se leva a cabo por parte doutros humanos. Polo xeral o seu obxectivo é a apropiación da vitalidade específica do morto e adoita ir acompañada dalgún rito.

2. Calidade de antropófago.

3. Subcorrente literaria do Modernismo portugués que foi iniciada en 1928 por Oswald de Andrade (1890-1953) na Revista de Antropofagia. Entre os seus colaboradores atopábanse Mário de Andrade, Carlos Drummond de Andrade, Guilherme de Almeida, Yan de Almeida Prado, Augusto Meyer, Manuel Bandeira, Plínio Salgado e outros. O Manifesto Antropofágico defendía a influencia surrealista, o antirracionalismo e a defensa da cultura primitiva, a través da exaltación do canibalismo, para contrarrestar a influencia cultural europea. Oswald de Andrade defendía o “mal salvaxe” (“mau selvagem”) caníbal que coa súa devoración vai en contra das hipocresías da civilización. Tamén se consideradan antropofáxicas algunhas obras de António Alcântara Machado.

4. Son varios os seres antropófagos que aparecen nas crenzas tradicionais galegas. Así, a antropofaxia podía ser practicada por meigas ou bruxas que devoran as víctimas despois de esnaquizalas, gustando especialmente de neonatos e nenos non bautizados. Segundo a lenda, tamén é posible que os mouros de certas covas tamén a practicaran.

1. Que sente simpatía polos seres humanos.

2. Individuo afectado de antropofilia.

3. Dise dun vexetal que resulta favorecido na súa diseminación pola acción do home.

1. Denominación informal para un grupo de primates que inclúe os macacos do Novo Mundo, os simios do Vello Mundo e os seus antepasados fósiles.

2. Úsase tamén en sentido máis restrinxido, de forma incorrecta, para designar unicamente os grandes simios (orangután, gorila e chimpancé).

3. Semellante ao home.