"qu" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 4475.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Antropónimo masculino que provén do latín Quirinus, unha das máis antigas deidades romanas, identificada con Rómulo, que deu nome a un dos sete outeiros de Roma, o Quirinale. Con el estaba relacionado o termo quirites ‘cidadáns’, que posiblemente teña que ver coa vila de Cures, de xeito que a vella fórmula Populus Romanus Quiritesque ‘pobo romano e quirites’ debía aludir á primitiva fusión de romanos e sabinos. Outros relacionan este nome con curis ‘lanza’, aínda que tamén era o sobrenome de Marte e de Xúpiter, pola similitude co grego κόριος ‘que ten autoridade, señor’.
-
PERSOEIRO
Oficial romano. Encargado de gardar a prisión do papa santo Alexandre I, este converteuno a el e a toda a súa familia. Sufriu martirio por negarse a apostatar. Represéntase vestido con armadura de cabaleiro, cun estandarte e cun escudo. A súa festa celébrase o 30 de marzo.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Diácono. Mártir na persecución de Diocleciano, era orixinario de Iliria. O Papa Zacarías doou as súas reliquias á abadía beneditina de Tegernsee, en Baviera. Na súa iconografía leva unha moa de muíño. A súa festa celébrase o 25 de marzo.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político e xurista filipino. Deputado (1919), senador (1925) e ministro de Facenda (1934-1935), Interior (1936) e Facenda no goberno de M. Quezón, participou na redacción da Constitución filipina. Ministro de exteriores e vicepresidente de Filipinas (1946), ocupou a presidencia do país á morte de M. Roxas (1948 e 1949-1953).
VER O DETALLE DO TERMO -
-
Relativo ou pertencente aos quirites.
-
Individuo dos quirites.
-
Nome dos antigos romanos, sobre todo na súa condición de cidadáns, conservado na fórmula Populus Romanus Quiritesque. A orixe pode derivar dos sabinos de Curi, do nome latino quiris ‘lanza’ ou do epónimo Quirino.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
quino.
-
VER O DETALLE DO TERMO
quir(o)-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Local especialmente acondicionado para realizar nel intervencións cirúrxicas. O seu desenvolvemento histórico está ligado á importancia da esterilidade e do control microbiolóxico das enfermidades e dos centros hospitalarios. Foi a partir da Segunda Guerra Mundial cando se impuxeron unha serie de criterios na súa concepción e construción e, logo, no seu funcionamento e dotación, para reducir as infeccións e conseguir unha maior limpeza.
-
PARROQUIA
Parroquia baixo a advocación de san Martiño que dá nome ao concello de Quiroga, onde se localiza a capital municipal.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Concello da comarca homónima, situado ao SL da provincia de Lugo e ao L da Comunidade Autónoma de Galicia. A súa posición xeográfica é 42° 28’ de latitude N e 7° 14’ de lonxitude O. Limita ao N co concello de Folgoso do Courel (comarca de Quiroga); ao S cos de Ribas de Sil (comarca de Quiroga) e A Pobra de Trives e Manzaneda (comarca da Terra de Trives); ao L cos de Vilamartín de Valdeorras, A Rúa e Larouco (os tres da comarca de Valdeorras) e coa provincia de León; e ao O cos da Pobra do Brollón (comarca de Terra de Lemos) e Ribas de Sil (comarca de Quiroga). Abrangue unha superficie de 317,4 km 2 , cunha poboación de 3.939 h (2007), distribuída entre as parroquias de Augas Mestas, Bendilló, Bendollo, Bustelo de Fisteus, Cereixido, A Enciñeira, A Ermida, Fisteus, O Hospital, Montefurado, Nocedo, Outeiro, Pacios da Serra, Paradaseca, Quintá de Lor, Quiroga, A Seara, Sequeiros, Vilanuíde, Vilar de Lor, Vilarmel e Vilaster. A súa capital é a vila de Quiroga, localizada 86 km...
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritora, filla de Xosé Quiroga Velarde, conde de San Martín de Quiroga. Vinculada a Galicia e con influencias de E. Pardo Bazán, nas súas obras presenta a temática da disolución da baixa nobreza rural e as relacións entre os señores e os criados. Escribiu La soledad sonora (1949), Viento del Norte (1950, Premio Nadal de Novela), La otra ciudad (1953), Tristura (1960, Premio de la Crítica Española), Presente profundo (1973) e Se acabó todo, muchacha triste (1977). Foi membro da Real Academia Española (1984). Recibiu a Medalla Castelao (1990).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Relixioso. Coñecido como Frei Xosé Francisco Jesús María, cursou estudos eclesiáticos ata doutorarse na Universidad de Salamanca. Ocupou posteriormente unha coenxía en Toledo. Tomou o hábito dos carmelitas descalzos en 1595 e foi nomeado cronista xeral da orde. En 1604 confióuselle o priorado da Casa de Toledo e en 1618 nomeárono xeneral da orde. Recompilou e editou os escritos de san Xoán da Cruz por primeira vez, aos que engadiu unha biografía. Das súas obras relixiosas e teolóxicas destacan Excelencias de la castidad (1601), Historia de Santa Catalina (1608), Vida de San José (1613) e Historia de la vida y excelencias de la Santa Virgen María (1652).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Historiador. Membro do corpo facultativo superior de Arquivos da Xunta de Galicia, foi xefe do servizo de Museos e Arquivos da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia (1988-1994) e xefe de sección do Arquivo do Reino de Galicia (1994-1996), que dirixiu desde 1996. Das súas publicacións destacan Evolución dunha estrutura agraria na Galicia interior: a terra de Viana do Bolo, 1600-1820 (1988), Real Audiencia de Galicia: catálogo de expedientes de veciños (2002) e Arquivo renovado: Arquivo do Reino de Galicia: exposición (2003).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Conquistador e administrador. Foi paxe de Beatriz de Castro, condesa de Lemos e en 1535 trasladouse a Perú. Participou na pacificación de Lima e Cuzco e na conquista dos chunchos. Uniuse a Pedro de Valdivia na conquista de Chile. En Santiago del Nuevo Extremo foi alcalde (1548; 1560), rexidor (1549) e tenente de gobernador e capitán xeneral (1550-1555; 1558). Gobernador interino de Chile (1565-1567), en 1575 outorgáronlle en propiedade o cargo de gobernador. Foi cabaleiro de Santiago desde 1573.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Xurista e político, I conde de Quiroga-Ballesteros, fillo de Benigno Quiroga López-Ballesteros. Licenciado en Dereito, formou parte do Partido Liberal. Foi deputado polo distrito de Quiroga durante tres lexislaturas (1907-1926) e polo de Lugo durante catro lexislaturas (1916-1923), secretario primeiro do Congreso (1914) e subsecretario do ministerio de Graza e Xustiza (1912 e 1919).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Actor. De nome Héitor González Gutiérrez, desenvolveu o seu labor en diversos países de Hispanoamérica, ata que en 1960 regresou a España para interpretar un papel secundario en Pecado de amor (1961). A partir dese momento participou en diversas producións españolas, como Crimen de doble filo (1964) e La busca (1966), e estranxeiras, como 55 Days at Peking (1963) e Doctor Zhivago (1965).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Político e militar. Ingresou na Armada como gardamariña en Ferrol, pero en 1808 pasou ao exército de terra para combater na Guerra da Independencia. Acadou o grao de xeneral e apoiou o Pronunciamento de Las Cabezas de San Juan de del Riego (1820). Foi elixido deputado polo Reino de Galicia (1820-1821) e vicepresidente nas Cortes. Defendeu a capitalidade da provincia para A Coruña e Pontevedra. Durante o Trienio Liberal (1820-1823) foi mariscal de campo. Exiliado en Londres durante a Dédada Ominosa (1823-1833), á súa volta (1834) ascendeu a tenente xeneral e foi capitán xeneral de Castela a Nova. Foi elixido deputado (1836-1838) e senador (1837-1838) pola provincia da Coruña.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Político, pai de Joaquín Quiroga Espín. Formado en enxeñaría de montes e dereito, pertenceu ao Partido Liberal e pactou cos conservadores para que ambos os dous tivesen sempre representación nas Cortes polo distrito de Lugo. Foi deputado por Lugo (1881-1887 e 1891-1907) e por Daimiel (1907-1908). Director xeral de Obras Públicas (1893), subsecretario de Ultramar (1897) e subsecretario de Gobernación (1901), foi director xeral de Administración e Fomento de Filipinas, e ministro de Gobernación (1906). A súa notoriedade naceu coa súa xestión de Filipinas, caracterizada por certo liberalismo.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Oceanógrafo. Licenciado en Ciencias pola Universidad Complutense de Madrid, foi oceanógrafo-xefe de equipo no Centro Oceanográfico da Coruña, secretario da comisión técnica científica da consellería de Pesca, xefe do servizo e sección da dirección provincial do ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación e concelleiro na Coruña. Boa parte do seu labor dedicouno á investigación sobre os mamíferos mariños e a pesca da balea en España. Escribiu La riqueza marisquera de Galicia (1974) e Guía de cetáceos. Cetáceos de las costas ibéricas atlánticas (1996).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Violinista e pintor. Formou parte, xunto con Sarasate e Manén, dos grandes violinistas españois a escala internacional. Interpretou obras dos compositores máis afamados e como compositor deixou diversos Caprichos para violín, cadencias de obras de coñecidos compositores, algunha habanera e alborada, diferentes cantos e Variaciones sobre el Capricho 24 de Paganini. No apartado pictórico foi un autodidacta, especialmente a partir de 1938, cando unha enfermidade lle impediu tocar o violín. Destacou como debuxante e recibiu a influencia do postimpresionismo. Da súa produción pictórica destacan os retratos e caricaturas como Caricatura de Straüss (1928), Caricatura de Pau Casals (1940?), María Galvani (1945?) e os diferentes autorretratos que se conservan. Realizou tamén paisaxes en acuarela, como Rúa do Villar (1916), Unha vila na montaña (1931?) e Rúa no porto (1949?), e bodegóns como Floreiro con rosas. Recibiu...
VER O DETALLE DO TERMO