"AP" (Contén)

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘casadeiro’.

de apicholar.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘casamento’.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde ás voces ‘apostar’ e ‘casar’.

Forma prefixada de orixe latina que se emprega na composición de palabras indicando situación ou carácter apical.

Aplícase ao fonema que ten unha articulación que se caracteriza pola aplicación activa do ápice da lingua preto ou tocando o alvéolo superior da boca.

Aplícase ao fonema que ten unha articulación que se caracteriza pola aplicación activa do ápice da lingua tocando os dentes.

Relativo ou pertencente á apicultura.

Operación que consiste en comprimir, a través dunha incisión practicada no lugar apropiado da parede torácica, un pulmón tuberculoso para colapsar o seu ápice. É unha práctica actualmente obsoleta.

Persoa que se dedica á cría das abellas.

Cría de abellas coa finalidade de aproveitar a súa produción, principalmente o mel e a cera. A colmea móbil, base da apicultura moderna ou racional, permite a observación e a manipulación da colonia sen perturbar a súa vida, como tamén a recolleita doada e non destrutiva dos favos. A práctica da explotación racional require: a localización do apiario nunha zona ben abastecida de plantas melíferas; cómpre que haxa auga suficiente preto do apiario e en xeral un clima temperado e seco; cómpre escoller colonias fortes (máis de 60.000 individuos) e de boa raza, como, por exemplo, a italiana (Apis mellifica variedade ligustica). A maior produtividade das colmeas ben poboadas suxeriu a invención de colonias compostas, cun número variable de colonias superpostas, que mediante as manipulacións adecuadas acadan rendementos extraordinarios, esta é a chamada colmea rañaceo (Dugat-Standard) de M. Dugat. Durante o período de floración, cómpre prover a colmea de alzados, caixóns...

Primate procedente do depósito de El Fayum (Exipto) que se debe situar, xunto co resto dos Parapithecus na base de todos os antropoides, antes da separación dos Platirrinos. Do estudo do material fósil despréndese que era un animal de pequeno tamaño, cuadrúpede, arborícola, ben adaptado ao salto, de dieta insectívora e fruxívora, e de hábitos diurnos.

Que ten pintas negras con manchas brancas.

Glucósido que se funde a 230-232°C, soluble en auga quente, presente nas follas e nas sementes do pirixel e no apio.

Dirixirse, principalmente os rapaces, nas zonas con porto de mar, aos peiraos, ramplas ou praias onde se descargaba o peixe con cadanseu caldeiro, cesto ou calquera outro recipiente para recollelo. Esta actividade precisaba dun labor de vixilancia previa dende os lugares mellor situados e cando os aparellos ían ser enxaugados acudían en masa ata o lugar de descarga dende onde o peixe era levado á fabrica ou á lonxa. Este transporte facíase nuns caixóns aburatados que dous mariñeiros levaban ao lombo colgado dun varal e que sufrían a escolta dos rapaces que agardaban que algunha sardiña escorregase e caese ao chan (isto sucedía cando os mariñeiros non levaban ben o paso). Requiría dunha certa habilidade para coller a sardiña no aire e fuxir a un mesmo tempo. Outro xeito de apillar era o de introducirse no mar cando o aparello estaba sendo arrastrado a terra polos mariñeiros e sacar o peixe por entre as mallas sen que o patrón puidese facer nada para impedilo ao estar ocupado na manobra de...