"CIO" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor de cámara de Fernando VII (1815). Foi discípulo de Jacques-Louis David, pero a súa estética é máis ben prerromántica. Sobresaíu polo tratamento dos temas históricos nas súas obras, das que destacan El combate de san Marcial e El hambre en Madrid.

GALICIA

Víctor María Aparicio Abundancia. Pintor, músico e cantante. A súa actividade artística céntrase no campo da plástica -exposición na galería Ad Hoc de Vigo (1998)-, da música -é cantante do grupo Los coyotes- e da poesía. En 1981 comezou a súa carreira musical, coincidindo coa movida viguesa e coa movida madrileña. Achegouse tamén ao público infantil galego a través das súas colaboracións no programa Xabarín Club, para o que gravou diversos temas. O seu tema "Jaguarundi" foi o escollido por Televisón Española como banda sonora da Vuelta Ciclista a España de 1995. Ten no mercado diversos CDs: Lucha de migajas (2000), ¿A qué viene ahora silbar? (2004), Dos años...

1. Acción de aparecer.

2. Manifestación visible dun ser de características sobrenaturais. Entre as aparicións máis comúns que en Galicia acontecen están: as almiñas, que polo xeral veñen reclamar algo aos vivos, a miúdo causándolles medo, para podérense redimir e salvarse; as do urco, que aparece en forma de can grande, negro e de ollos brillantes; as do trasno, en forma de cabrito e argallando falcatruadas para asustar os que frecuentan lugares solitarios; e o demo, que fai tremer a quen o ten diante. A noite é o momento preferente das aparicións, e as corredoiras e lugares afastados e solitarios os espacios elixidos maioritariamente. Antano nos velorios ou en calquera outra ciscunstancia oportuna para o relato non era estraño escoitar historias vencelladas con aparicións.

1. Acción e efecto de apartar ou apartarse.

2. Separación do descendente da súa participación na herdanza que lle fora entregada por seus pais en vida.

1. Acción de apelar.

2. Nome que se dá a alguén ou a algunha cousa.

3. Recurso xudicial que interpón a parte que non está de acordo coa decisión dun xuíz ou tribunal interposta perante un xuíz ou tribunal superior, a fin de que este decida de novo sobre o asunto. Deu lugar a un novo estudo e decisión do feito, tendo en conta as actuacións do preito inicial e as novas alegacións das partes.

1. Acto consciente de recoñecer o obxecto percibido. A distinción entre apercepción e percepción foi establecida por Leibniz, quen afirmou que existen percepcións vagas que non eran obxecto de reflexión; recollendo esta diferencia, introduciu a denominación apercepción para designar as percepcións acompañadas de consciencia.

2. Proceso polo que son actualizadas as lembranzas desencadeadas por unha percepción, completándoa e mesmo deformándoa. A esaxeración patolóxica da apercepción toma o nome de alucinación aperceptiva.

1. Acción e efecto de aplicar ou de aplicarse.

2. Posibilidade de servir ou ser utilizado para algo.

3. Constancia ou esforzo que se pon para realizar un traballo, especialmente o estudio.

4. Ornamentación que se pon sobre unha prenda para enfeitala.

5. Correspondencia entre dous conxuntos onde todo elemento do primeiro conxunto (ou orixinal) ten unha soa imaxe no segundo conxunto. Se elementos diferentes teñen imaxes diferentes, a aplicación chámase inxectiva; se todo elemento do segundo conxunto é imaxe alomenos dun elemento do primeiro, a aplicación é exhaustiva; unha aplicación que sexa ao mesmo tempo inxectiva e exhaustiva chámase bixectiva ou unívoca.

6. Aplicación que se establece entre un conxunto e el mesmo de xeito que a cada elemento do conxunto lle corresponde el mesmo.

7. Aplicación establecida entre dous espacios vectoriais, E e F, de xeito que para dous elementos calquera x, y de E cúmprese: f(x+y)=f(x)+f(y) e f(λx)= λf(x) onde λ é un escalar.

8. 1. Conxunto de instrucións e datos que unha vez executado permite traballar cun ordenador e os seus periféricos realizando funcións como procesar textos, compoñer ilustracións, tratar fotografías, etc.

   2. aplicación asasina

      Aquela que pola súa amplitude e versatilidade pode substituír vantaxosamente a outras existentes con anterioridade.

   3. ...

1. Acción e efecto de poñer unha cousa sobre outra.

2. Engrosamento da membrana celular polo déposito superficial de substancias diversas. Xeralmente prodúcese un crecemento centrípeto da membrana, pero, nalgúns casos (grans de pole, esporas), o depósito efectúase sobre a superficie externa da membrana e o crecemento é centrífugo.

3. Na xustaposición de dúas palabras que teñen unha mesma categoría gramatical, a segunda destas palabras serve para completar o significado da primeira. Do mesmo xeito acontece con grupos de palabras que, xustapostas, complementan a outra. A aposición pode ser de dúas clases: aposición explicativa, cando non engade ningún concepto novo ao elemento que determina, senón que simplemente explica algunha calidade deste, xa coñecida; e aposición especificativa, cando non só explica algo da palabra determinada, senón que, esencialmente a concreta.

4. Forma de adherir o selo a un documento para darlle validez.

1. Acción e efecto de apreciar.

2. Puntualización ou parecer que unha persoa mostra sobre algunha cousa.

3. Aumento do valor de cotización dunha moeda.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Friol, baixo a advocación de san Cibrao.

1. Acción e efecto de apropiar ou apropiarse.

2. 1. Acto polo que unha persoa fai súa unha cousa, incorporándoa ao seu patrimonio coa intención de dispoñer dela en concepto de propiedade definitiva.

   2. apropiación indebida

      Delito contra a propiedade, diferente do furto, consistente en apropiarse ou distraer, en prexuízo doutro, diñeiro ou calquera outra cousa moble recibida en depósito, comisión, administración ou por outro título que obrigue á súa entrega ou devolución. Tamén constitúe delito negar, con ánimo de lucro, ter recibido dita cousa.

3. Concepto procedente da hermenéutica fenomenolóxica que se refire ao proceso polo que o lector fai propio o que en principio lle era alleo, actualizando deste xeito o significado do texto en cuestión.

4. Procedemento teolóxico polo que unha virtude ou calidade común ás tres persoas da Trindade se atribúe preferentemente a unha delas. Por exemplo, a omnipotencia atribúese ao Pai, a sabedoría ao Fillo e a verdade ao Espirito Santo.

1. Acción e efecto de aproximar ou aproximarse. OBS: A grafía x representa o son [Ks].

2. 1. Cálculo ou valoración que se achega de forma pouco exacta a un dato ou cantidade determinada.

   2. Premio concedido na lotería aos números que pertencen á mesma centena dos primeiros números premiados.

3. 1. Conxunto de manobras feitas por un avión para preparar a aterraxe, mediante operacións visuais ou instrumentais.

   2. aproximación directa

      Aproximación na que o punto de espera da aproximación final se substitúe polo voo da aeronave ao longo do eixe da pista de aterraxe en servicio.

   3. aproximación final

      Parte da aproximación dunha aeronave que comeza no punto de espera e remata cando a aeronave efectúa o endereitamento.

   4. aproximación inicial

      Parte da aproximación dunha aeronave comprendida entre o punto de entrada e o punto de espera; ou, no caso dunha aproximación directa, dende o punto de entrada ata que a aeronave chega ao eixe da pista de aterraxe.

   5. control de aproximación

      Servicio dos aeroportos que se ocupa do control dos avións que queren despegar ou aterrar.

   6. ...

PERSOEIRO

Pensador, narrador e orador latino. Das súas obras consérvase a Apoloxía, onde se defende dunhas acusacións de maxia e, sobre todo, a novela histórica Metamorphoseon libri XI ou Asinus aureus (As Metamorfoses ou O asno de ouro).