"Sar" (Contén)

1. Manifestar ou dar a coñecer algo a través de palabras, xestos ou outros medios.

2. Manifestarse a través de palabras, xestos ou outros medios.

3. Facerse entender por medio da linguaxe.

1. 1. Obrigar a alguén a marchar dun lugar, grupo ou colectividade.

   2. Obrigar a saír do territorio dun país a un estranxeiro que incumpre a lexislación administrativa sobre a estranxeiría ou se considera socialmente perigoso, malia non ter incorrido en condutas delitivas. A expulsión dun axente diplomático acreditado esixe a previa declaración de persoa non grata. En situacións de conflito bélico, a expulsión dos cidadáns do país inimigo pódese declarar de xeito colectivo.

   3. Aplicar unha sanción disciplinaria contra un participante nunha competición (deportista ou equipo), que implica a súa retirada da mesma, decretada polos árbitros ou xuíces como castigo pola comisión dunha falta grave contra a regulamentación ou pola acumulación de amoestacións por infraccións reiteradas. Nos deportes colectivos esta sanción impídelle ao expulsado continuar participando no xogo, e ao seu equipo substituílo, aínda que os rexistros que acadara ata aquel momento a prol do seu equipo se manteñen. En deportes individuais, a expulsión implica a retirada da clasificación. Pódese sinalar de distintos xeitos,  por exemplo amosando un cartón vermello.

2. Facer saír unha cousa dun lugar.

3. Facer saír unha persoa ou cousa algo que está no seu interior.

PERSOEIRO

Pintor e debuxante. A súa obra abrangue debuxos, pinturas e obras tridimensionais. Nas súas creacións amósase como un artista de poética antiburguesa, porque escapa do teutolóxico e gusta de representar a morte, e clásica porque busca a simetría e a orde. Representa as súas figuras cunha mestura de acidez e tenrura. Colaborou en publicacións como El Europeo e Luzes de Galicia, e ilustrou obras como Canciones para interpretar con maracas (1990), Los Porqués del País de las Tentaciones (1996) e Que venimos del mono (1997). Realizou diversas exposicións individuais e colectivas, entre elas Cómete el Cometa (Madrid, 1986), El amor es un cuento (Madrid, 1999) e Maravillas (Madrid, 2000); e participou na feria ARCO e na Mostra Unión Fenosa. A súa obra está presente, entre outros, no Museo de Arte Contemporáneo Unión Fenosa.

GALICIA

Médico e político. Estudiou medicina nas universidades de Santiago de Compostela e Madrid. En 1856, ano en que obtivo o doutoramento, ingresou no exército como médico militar e foi destinado ao Hospital Militar de Madrid. Destacado cirurxián durante a guerra de África, foi médico da Raíña Isabel II e do Rei Afonso XIII. En 1867 foi elixido deputado a Cortes pola circunscrición de Ourense. Tamén foi inspector xeral de sanidade en Cuba e fundador do Museo Anatómico y Patológico do Hospital Militar de Madrid. Escribiu varios libros e artigos científicos sobre medicina.

PERSOEIRO

Escritor. Director das revistas Contrapunto e Correspondencia, publicou Esquema de Borges (1957) e La poesía argentina de vanguardia (1969).

GALICIA

Arquitecto. Formouse co seu pai Francisco Antonio Fernández Sarela e con Fernando de Casas Novoa. Entre as súas primeiras obras atópanse a supervisión das obras de Santa María de Rus (Bergantiños, 1739); a traza e a realización do pedestal do altar maior da igrexa do colexio das Orfas (1740); e en 1741 unha porta da muralla e a fachada dunha casa na porta da Pena en Santiago. En 1744 comezou a traballar baixo a dirección de Fernando de Casas na fachada do Obradoiro e, dende 1745, foi recoñecido como aparellador de arquitectura e cantería. Ese mesmo ano construíu as bóvedas de San Miguel dos Agros, baixo as trazas de Fernando de Casas. Na catedral atribúenselle a porta da Igrexa Baixa e as salas do Arquivo e do Tesouro e, dende 1759, traballou con Lucas Ferro Caaveiro na fachada da Acibechería. Realizou traballos de supervisor de obras do cabido compostelán e, entre outras obras, o pazo de Bendaña na praza do Toural, a Casa do Deán (1747-1753), na que destaca a fachada con molduras e placas,...

GALICIA

Mestre de obras. Descoñécese se foi fillo de Francisco Antonio Fernández Sarela ou doutro membro da familia, aínda que traballou con Clemente Fernández Sarela na Casa do Cabido. Documéntase a súa participación nunha poxa para reparar a ponte do Arcebispo (1758). Foi perito das obras de San Bieito (1774) e traballou nas reparacións no colexio das Orfas e no enlousado da igrexa de San Fiz (1781).

GALICIA

Mestre de obras, pai de Clemente A. Fernández Sarela. Documentado dende 1721 e activo en Santiago de Compostela, traballou con Fernando de Casas na capela do Pilar da catedral (1721). Entre outras obras, realizou traballos de taxación das pontes próximas a Santiago; fixo reparacións e recoñecementos en diversos edificios como os cuarteis, a Casa Consistorial e o colexio de Fonseca (1733); e inspeccionou as obras do convento das mercedarias (1738) e a capela da Corticela (1739). Atribúeselle o plano da capela maior dos Anxos (1748).

PERSOEIRO

Pintor, fillo de Francisco Fernández Sarela. Traballou na catedral de Santiago de Compostela, pintou as súa columnas en 1783. Trasladouse á Coruña, onde realizou diversos traballos de pintura para a colexiata e a capela de San Xosé. Na igrexa de San Nicolao pintou e dourou o retablo colateral de san Lourenzo. Pintou dous dos cadros do Monumento ao Dous de Maio que estaba situado na portería do concello coruñés.

1. Pertencente ou relativo ao fideicomiso.

2. Que ou a quen se destina un fideicomiso.

3. Aplícase ao país sometido a fideicomiso.

GALICIA

Eclesiástico. Formado en Santiago de Compostela, exerceu coenxías en Salamanca e Mondoñedo e foi elixido membro do consello do Rei. Posteriormente marchou a Perú onde foi bispo de Guamanga e despois de Quito. Nomeado vicerrei de Perú e arcebispo de Santa Fe, renunciou a ambos os dous cargos.

1. Non dar algo o resultado que se espera.

2. 1. Non ter alguén éxito en algo.

   2. Non acadar alguén aquilo ao que aspiraba na vida.

GALICIA

Político. Licenciado en Dereito, foi alcalde de Ortigueira (1979-1985) e deputado provincial (1979-1983). Como membro do Partido Demócrata Popular (PDP), foi deputado da Coalición Popular pola Coruña no Parlamento galego, durante as lexislaturas II, III e parte da IV (1985-30.6.1997).