"To" (Contén)

PERSOEIRO

Monxe beneditino. Profesou no mosteiro de San Martiño Pinario en Santiago de Compostela, onde foi prior (1595) e abade. Doutor en Teoloxía pola Universidade compostelá (1594), foi catedrático entre 1597 e 1601, ano no que abandonou a docencia. En 1604 nomeárono abade do mosteiro de San Benito el Real de Valladolid e xeneral da congregación beneditina, polo que se converteu no primeiro monxe galego que ocupou este cargo. Posteriormente, regresou a San Martiño Pinario, onde foi abade (1607-1613). Foi un dos nove monxes que se encargaron de redactar en 1610 as Nuevas Constituciones de la Congregación de Valladolid, publicadas en Madrid en 1612.

1. Acción de coroar ou coroarse.

2. Remate dunha cousa material ou inmaterial.

3. Conxunto de adornos que coroan a parte máis alta dun edificio. Adoita ser un motivo calado, vexetal ou xeométrico, que se repite ao longo da coroa do edifico. Foi moi empregado na arquitectura gótica.

4. Conxunto de ameas dunha fortificación.

5. 1. Contorno superior na liña curva da cobertura coa que acaba a popa dos barcos formando un arco convexo.

   2. coroamento de popa

      aranda situada na popa sobre a que se coloca o motor da embarcación, acompañado, máis cara ao exterior, da bandeira distintiva do país de orixe.

6. 1. Conquista dunha posición.

   2. coroamento do camiño cuberto

      Operación militar realizada no sitio dunha praza que consiste en colocar un soldado no camiño cuberto da muralla para despois continuar dende alí o asalto.

7. ...

PERSOEIRO

Pintor. A súa obra evolucionou dende a abstracción ata a figuración. Participou na Fronte nuovo delle arti (1947) e pertenceu ao Gruppo degli Otto (1952-1954). Entre os galardóns que recibiu destacan os premios da Quadriennale di Roma (1955) e da Biennale di Venezia (1948, 1950, 1952 e 1956).

1. Expresión latina que significa ‘co corpo sen sepultar’.

2. Aplícase ao funeral que se oficia antes do enterramento co corpo do defunto presente. Tamén se denomina coa expresión de corpo presente.

GALICIA

Escultor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios Artísticos da Coruña co escultor Xosé Xoán e na Escola de Belles Arts de Barcelona (1960) con Montagut e Vélez. En 1967 trasladouse a Xenebra. De regreso a Galicia instalouse na súa vila natal e converteu a súa casa no  Museo Víctor Corral. Traballou con diferentes materiais, como a madeira, a pedra de gran, o mármore, o bronce, o marfil ou o barro. A súa obra, síntese de realismo e idealismo, abrangue relevos e esculturas de vulto redondo cun amplo repertorio temático. Cultivou tamén a pintura, principalmente a acuarela, e a poesía. Entre as súas obras destacan A Virxe do Rosario (1971), labrada no interior dun castiñeiro; A fonte dos nenos (1975), A creación, O gaiteiro, María-Belén con boneca e flor, Eva, Xustiza (1993), Árbore xenealóxica arquitectónica (1998) e Os namorados (1998). Ademais, realizou esculturas de carácter público, como o Monumento en...

GALICIA

Mestre artesán de instrumentos populares galegos e gaiteiro. Na infancia trasladouse a Lugo, realizou os estudios primarios en Rábade e de novo volveu á cidade de Lugo. Na súa mocidade, nun primeiro momento, compaxinou o seu traballo de axente comercial coa súa afección musical. Realizou as primeiras incursións no mundo da música tocando cos grupos Os Modernos e Os Montes, entre outras agrupacións, para, posteriormente, dedicarse por completo e de forma autodidacta á construción de instrumentos. Na década dos 70 ingresou no Obradorio de Instrumentos da Deputación de Lugo, substituíndo a Paulino Pérez; a continuación, fundou en Ortigueira e exerceu a docencia no Obradoiro Escola de Santa Marta de Ortigueira. Paralelamente, organizou exposicións de instrumentos populares dentro do marco do Festival do Mundo Celta de Ortigueira e creou o Grupo Didáctico de gaitas, zanfonas, pitos e requintas, primeira agrupación na que tocaron todos estes instrumentos xuntos. De novo en Lugo, formou a Cooperativa...

GALICIA

Pintor e debuxante. Fillo de José Corral Díaz, a quen considera o seu mestre. Graduouse en cerámica na Escola de Artes Plásticas e Deseño de Lugo e foi profesor da Escola Provincial de Ourense dende 1982 e da Escola de Arte Antonio Faílde dende 1990. A súa obra caracterízase polo dominio do debuxo, da cor e da luz. Pintou interiores de edificios relixiosos, nos que experimentou coa luz, e realizou murais cerámicos. Obtivo numerosos primeiros e segundos premios en certames provinciais (1956-1964), catro premios nacionais, e participou en diversas mostras, como a de Mestres Pintores (Ourense, 2001). Da súa produción destacan O Pórtico da Gloria, Nave da catedral de Ourense e O deambulatorio do mosteiro de Oseira.

PERSOEIRO

Arquitecto. Titulado pola Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (1948), na que exerceu como profesor, foi un dos renovadores da arquitectura española da segunda metade do s XX grazas á combinación das pautas do estilo internacional e do organicismo. Traballou con Luis Gutiérrez Soto (1946-1949) e con Ramón Vázquez Molezún (1952-1994). Das súas primeiras obras destacan o Poblado de Almendrales (Madrid, 1958), realizado con García de Paredes e Carvajal. En colaboración con Vázquez Molezún realizou, entre outras obras, a residencia infantil de Miraflores de la Sierra (1958), proxectada en colaboración con Alejandro de la Sota, o desaparecido instituto de Herrera de Pisuerga (1952), o pavillón de España na Exposición Universal de Bruxelas (1958), a Casa Huarte (1966), o edificio Bankunion (1975) e o Banco Pastor (1969), todos de Madrid, onde se amosa o organicismo....

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, foi lector na Universidade de Toulouse e exerceu a docencia e a crítica literaria. Colaborador en numerosas publicacións (Cuadernos de Literatura, Arte Español, Revista de Occidente), foi articulista do ABC, redactor-xefe de El Pueblo Gallego, dirixiu a revista Ronsel e codirixiu Transit. Estudiou a Baltasar Gracián e publicou as súas Obras completas en 1944. Da súa produción prosística destaca Luar (1923), que inclúe os “tres contos galaicos”: “Romaxe”, “A perdida” e “Gárgolas”, posteriormente incluídos en La noche céltica (1955); El milagro y la rosa (1924); Conceición singela do Ceo (1925); Notas para un magisterio idealista (1926); Margarida a da sorrisa de aurora (1927); Índice de utopías gallegas (1929); e Teoría de la Atlántida y otras historias fabulosas (1959)....

GALICIA

Xornalista e escritor. Licenciado en Dereito, exerceu como director do xornal Vanguardia Gallega e do semanario infantil El Ideal. Publicou Treinta poemas en prosa para los treinta días del mes de abril (1933).

GALICIA

Pintor, gravador e escultor. Discípulo de Mariano García Patiño, as súas primeiras composicións figurativas incluían temas dionisíacos e eróticos. Bolseiro nun curso de cerámica do Seminario de Estudios Cerámicos de Sargadelos (1975), a partir do 1978 pertenceu ao grupo A Carón e, posteriormente, foi un dos fundadores do colectivo de comunicación obxectual A Galga, co que realizou algunhas exposicións. Como integrante do movemento Atlántica, participou en todas as súas mostras (1980-1983) e neste período realizou unha obra espacialista baixo a influencia do expresionismo abstracto e da arte pobre. Cunha bolsa do ministerio de Cultura (1979) viaxou a México, onde comezou a traballar coa técnica da augaforte e incorporou a temática precolombina nunha liña expresionista. Entre 1984 e 1986 formou o Gruporzán, co que editou a súa obra gráfica. Durante os anos noventa a súa obra evolucionou dende a figuración á paisaxe. A partir de 1998 elaborou mariñas afastadas do naturalismo, entre as que...

GALICIA

Médico e xornalista. Licenciouse en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1888 e doutorouse en Madrid ao ano seguinte. Exerceu como médico en Furís, na súa terra natal, e posteriormente en Lugo. Colaborou cos xornais El Lucense, La Idea Moderna e El Regional, e a partir de 1900 fundou e dirixiu El Monitor de Becerreá. Escribiu tamén artigos médicos para as publicacións El Siglo Médico e El Diario Médico-Farmacéutico. Publicou, entre outras obras: Los contrastes de la vida (1888), Topografía médica de la provincia de Lugo (1891), Estudio médico de los insectos nocivos al hombre (1894), Los pecados y vicios capitales en el concepto médico, social y religioso (1898), El contagio de la tisis (1899), Historia fin de siglo (1902) e La poesía popular en Galicia. Colección de cantares en variedad de metros (1906). Foi académico correspondente da Real Academia de Medicina...

PERSOEIRO

Poeta. Da súa produción consérvase unha composición premiada nas Festas Minervais de Santiago en 1697, publicada en Fiestas minervales y aclamación perpetua de las musas a la inmortal memoria de D. Alonso de Fonseca El Grande, Arzobispo de Toledo y de Santiago. Año de 1697.

PERSOEIRO

Militar. Marqués de Mos, conde de Villanueva de San Bernardo e vizconde do Pegullal. Foi membro da orde militar de Alcántara, cabaleiro de Carlos III, mordomo maior de Carlos IV e administrador do estado de Lemos.