"An" (Contén)

Sarcoma no que a proliferación celular deriva dos elementos conxuntivos dos vasos sanguíneos.

Contracción espasmódica da capa muscular dos vasos sanguíneos.

Redución do diámetro dun vaso. Pode ser producida por trombose, embolia ou arteriosclerose.

Decapéptido liberado pola acción dun enzima renal, a renina, sobre un precursor inactivo, o anxiotensinóxeno.

Octopéptido derivado da anxiotensina I, mediante un enzima do pulmón, que ten unha enérxica acción hipertensora por vasoconstrición arteriolar, e que provoca a segregación de aldosterona.

Globulina sérica precursora da anxiotensina I.

Procedemento operatorio de hemostasia que consiste en pechar os grandes pedículos vasculares cunha pinza de gran presión.

Concepción, aparecida a miúdo na espiritualidade cristiá e nas correntes puritanas, que tende a considerar ao home semellante a un anxo, é dicir, a sobreestimar a súa parte espiritual menosprezando os seus aspectos corporais.

Liñaxe orixinaria de Tui. De orixe celta, outras formas coas que pode aparecer este apelido son Anxeo, Anxio e Anxeu. As súas armas levan, en campo de goles, un saco de esparto.

Manuel Ángel Matalobos y Otero.

Nome procedente do latín eclesiástico Angelus e este, á súa vez, do grego ággelos ( ἄ γγελος) ‘mensaxeiro, nuncio, anxo’. O nome masculino actual procede probablemente da tradición relixiosa popular do Anxo da Garda, anxo custodio que protexe e guía a homes e pobos polo camiño da salvación, ao xeito do daimon (δαίμων) ‘deus, divindade’ heleno ou do genius romano. Na tradición xudeu-cristiá son instrumentos da vontade divina, mensaxeiros de Deus, e teñen os mesmos atributos cos grandes heroses clásicos: trasmiten os avisos e as ameazas, e poden ser tanto cortesáns como guerreiros ou xusticieiros. Na Biblia xa aparecían como emisarios de Iavé. O Anxo da Garda é titular de dúas parroquias e a súa festividade celébrase o 2 de outubro; a de santo Anxo o Carmelitano (s XII), o 5 de maio; e a de Ánxela Merici (ss XV-XVI), o 27 de xaneiro. Este antropónimo presenta as...

Aparición dun anxo.

Antropónimo feminino que vén da advocación mariana “Nosa Señora dos Anxos”. A creación deste nome está vencellada a un fenómeno atmosférico insólito que aconteceu en Roma un verán de moita seca e que os fieis interpretaron como unha nevada. Foi daquela cando decidiron dedicarlle a María un templo con esta advocación. A súa festividade celébrase o 2 de outubro. Santa María dos Anxos é titular dunha parroquia. Outra variante deste nome é Ánxeles.

Peixe peláxico de corpo alongado e comprimido que, aínda que pode acadar 1 m de lonxitude, normalmente mide entre 40 e 60 cm. Ten a cabeza grande e ovalada. A primeira aleta dorsal é pequena e con radios débiles, e a segunda é grande, angulosa e oposta á anal. As pelvianas están en posición torácica, e a caudal vai sobre un pedúnculo moi marcado e é moi escotada. É de cor verde escura ou azulada no lombo, prateada nos costados e abrancazada no ventre. Aliméntase doutros peixes, crustáceos e cefalópodos.