"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Relixioso. Arcebispo de Bourges (840), presidiu os concilios de Meaux (845) e Maguncia (848). Nicolao I concedeulle os títulos de primado e patriarca segundo unha carta apócrifa. A súa festividade celébrase o 21 de xuño.

PERSOEIRO

Rei de Borgoña (921-937) e de Italia (924-926), fillo e sucesor de Rodolfo I de Borgoña. Loitou contra Berenguel I, rei de Italia e emperador de Occidente, a quen derrotou (923) e fixo asasinar (924). Sucedeuno no trono italiano, do que foi apartado por Hugo de Arles, quen lle cedeu a cambio unha boa parte dos seus territorios de Provenza (933), formándose así o Reino de Arles.

PERSOEIRO

Poeta portugués. De orixe xudía, foi a figura literaria dominante na época de anexión a Castela e o máis orixinal dos discípulos de Camões. Cultivou o xénero pastoril en poesía coas súas Éclogas (1605) e a novela con O Pastor Peregrino (1608). Escribiu en castelán Romances (1569), con influencias de Góngora.

PERSOEIRO

Actriz. Formada na Escuela Superior de Arte Dramático de Madrid (1983-1987), desenvolveu o seu labor en diversas producións do Centro Dramático Galego, como O mozo que chegou de lonxe (1988), de J. M. Synge; A casa dos afogados (1991), de M. A. Fernán-Vello; e Un soño de verán (1992), de W. Shakespeare; e colaborou con Teatro de Aquí en Saxo Tenor (1994), de R. Vidal Bolaño. En 1992 fundou, xunto con María Pujalte, a Compañía de María, coa que elaborou varios espectáculos. Presentadora e actriz de programas e series da TVG, como Superamigos, A Familia Pita, Pratos combinados e Terra de Miranda, participou como actriz de reparto en Urxa (1989), Martes de Carnaval (1991), A metade da vida (1994), Arde amor (1998), Sei quen es (1999), El regalo de Silvia (2003) e Heroína (2005). Recibiu o Premio Tirso de Molina (1987) pola súa participación na obra El veneno...

GALICIA

Arquitecto. Foi arquitecto dos Servicios Provinciais da Coruña de Urbanismo (1981). Das súas obras, caracterizadas pola simplificación e a orde, destacan os edificios para a sede da Cruz Vermella na Coruña (1979-1981), o centro de saúde de Culleredo (1994-1997) e o edificio para a redacción de La Voz de Galicia, en Arteixo. Recibiu o primeiro premio no Concurso de Ideas Vivendas para Marxinados (1987) da Xunta de Galicia.

1. 1. Relativo ou pertencente ao romboedro.

   2. Que ten a forma dun romboedro.

2. Sistema cristalino formado por cinco clases cristalinas cun eixe principal de simetría que é ternario. OBS: Tamén se denomina sistema trigonal.

1. Paralelepípedo coas caras en forma de rombo.

2. Forma fundamental do sistema romboédrico que deriva do hexaedro deformado dunha maneira homoxénea.

1. 1. Paralelogramo que ten os lados opostos iguais sen ángulos rectos.

   2. Que ten a forma dun romboide.

2. Músculo parello, aplanado e romboidal, que vai desde a columna vertebral ata o canto espiñal da omoplata e achégaa á columna vertebral.

1. Relativo ou pertencente aos rombozoos.

2. Mesozoo do filo dos rombozoos.

3. Filo de mesozoos vermiformes que miden entre 0,5 e 7,5 mm de lonxitude e que viven parasitos nos riles dos moluscos cefalópodos. Comprende dous grupos, un coas células somáticas ciliadas e outros sen cilios.

PERSOEIRO

Físico ruso. Investigou en diversos centros de Leningrado (1924-1928 e 1928-1931) e de Arkhangel’sk (1931-1933). Estudou os corpos ferromagnéticos e, desde 1897, traballou na transmisión eléctrica a distancia. En 1907 propuso a utilización do tubo de raios catódicos para a reprodución de imaxes de televisión e un sistema de sincronización forzada pola transmisión e a recepción de imaxes.

1. Acción e efecto de roubar.

2. Produto dun roubo.

3. Apropiación dunha cousa móbil realizada con ánimo de lucro, violentando ou intimidando as persoas ou forzando as cousas.

1. 1. Cor vermella que aparece na cara, principalmente nas meixelas, por vergonza, modestia ou outro sentimento.

   2. Sentimento de vergonza, modestia ou confusión.

2. rubefacción.

1. Facer que alguén se poña vermello coa vergonza.

2. Poñerse encarnado ao ver ou oír algo que causa vergoña.