"CIO" (Contén)

Acción e efecto de permutar.

Aplicación dun conxunto de n elementos a n lugares diferentes, é dicir, cada unha das diferentes combinacións que se poden facer cos diferentes elementos, entrando todos eles en cada unha das combinacións. O número de permutacións diferentes que se poden facer cun conxunto de n elementos é n! (n factorial). Se se identifica algúns dos elementos do conxunto, obtéñense as permutacións con repetición.

Termo empregado pola escola lingüística glosemática, aplicado usualmente a elementos do nivel do contido e correlativo ao da conmutación, que se aplica ao nivel da expresión. Por exemplo, en O home matou o lobo, se se intercambian os substantivos obtense O lobo matou o home, polo tanto hai permutación entre home e lobo desde o momento en que ambas as dúas son gramaticais e semanticamente distintas.

Que resulta gravemente daniño ou prexudicial.

Que é de carácter moi grave.

Acción e efecto de perorar.

Última parte dun discurso.

Acción e efecto de peroxidar.

Proceso de formación de peróxido sen moléculas con enlaces dobres (graxas insaturadas, carotenos, etc), debido á degradación oxidativa (enzimática ou por autooxidación química), que se inclúe no fenómeno xeral do enranciamento. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Acción de perseguir.

Conxunto de actos violentos exercidos contra os cristiáns en tempos do Imperio Romano. Suetonio lembra unha primeira persecución, arredor do ano 50, cando Claudio I expulsou os xudeus de Roma, porque alborotaban en nome dun tal Chrestus. Pero foi a partir do incendio de Roma cando Nerón comezou a persecución (64). A mesma actitude foi adoptada polos emperadores Domiciano (94), Traxano (111), Antonino Pío (138-161) e Marco Aurelio (161-180). Ata este momento as persecucións eran parciais e afectaron, excepto a de Traxano, preferentemente á área romana. Séptimo Severo (202-211) decretou a persecución contra os catecúmenos, e Máximo Tracio (235-238) contra os cregos e dirixentes das comunidades. Con Decio (249-251) a persecución estendeuse a todo o imperio, como reacción ao favor dispensado aos cristiáns por Filipe o Árabe, e ante a organización da Igrexa. O mesmo camiño seguiu Valeriano (257-258) e sobre todo Diocleciano (303), decretando a máis universal e cruenta de todas as persecucións....

Acción e efecto de personificar.

Persoa que representa ou en que se personifica algo.

prosopopea.

Acción e efecto de perturbar ou de perturbarse.

1. perturbación da orde

   Acción que tende a impedir o normal desenvolvemento dun acto, dunha cerimonia, do tránsito urbano, etc, entre outros. En España está tipificada como delito en numerosas ocasións.

2. Alteración ou trastorno (especialmente o provocado), dunha función ou ben do curso dunha enfermidade.

3. Alteración que produce un efecto prexudicial no funcionamento dun aparato ou sistema.

4. perturbación atmosférica

   Alteración do estado da atmosfera co paso dunha depresión.

Corrección que hai que aplicar á órbita dun planeta ou dun satélite debido a que esta órbita se calculou considerando só o efecto gravitatorio do Sol, prescindindo do efecto gravitatorio dos outros astros.

Modificación dunha determinada función matemática que non ten solución exacta para calcular unha solución aproximada.

Alienación mental permanente ou transitoria. No dereito penal, pode ser causa de exención de responsabilidade criminal.

Técnica matemática que permite resolver a dinámica dun sistema aproximando o hamiltoniano mediante un hamiltoniano, suma do libre, e un termo secundario, chamado termo perturbativo.