"Bo" (Contén)

CIDADES

Cidade do ken de Nagasaki, situada ao NO da illa de Kyūshū, Xapón (244.240 h [1997]). Ten xacementos de hulla. O marco natural da cidade é o Parque Nacional Saikai.

CIDADES

Cidade da provincia de Ontario, Canadá, situada entre a cidade de Markham ao N, o lago Ontario ao S, Pickering ao L, e as cidades de Toronto e North York ao O (593.297 h [2001]). Forma parte da aglomeración urbana de Toronto.

PERSOEIRO

Ximnasta bielorruso. Considerado como un dos mellores ximnastas da historia, ademais de proclamarse campión mundial diversas ocasións, obtivo seis medallas de ouro nos Xogos Olímpicos de Barcelona de 1992 no concurso xeral individual e por equipos, en cabalo con arcos, barras paralelas, salto de cabalo e en argolas.

DISTRITOS

Distrito unitario de Escocia (4.734 km2; 54.015 h [2001]).

PERSOEIRO

Químico estadounidense. Formouse nas universidades californianas de UCLA e Berkeley. Foi asistente de G. N. Lewis e dirixiu as investigacións sobre química nuclear no Lawrence Radiation Laboratory, e desenvolveu as investigacións sobre o plutonio do Proxecto Manhattan na University of Chicago. En 1940 descubriu o plutonio (con E. M. McMillan) e estableceu como obtelo nun reactor de uranio. Tamén descubriu o americio, o curio, o berkelio, o californio, o einstenio, o fermio, o mendelevio, o nobelio e o unnilhexio. En 1951 recibiu, xunto con McMillan, o Premio Nobel de Química, polos seus descubrimentos na química dos transuránidos.

1. Graxa sólida obtida por fusión e refinamento dos tecidos adiposos dos bóvidos ou doutro gando. Neste último caso, indícase o nome da especie da que procede. O sebo dos bovinos é branco ou amarelento, con olor e sabor característico e consistencia firme. O dos ovinos e o dos caprinos é máis branco e duro, pero ten un forte olor que fai que non sexa apropiado para a alimentación. É un alimento enerxético, difícil de dixerir. Se non se conserva de modo adecuado, protexido do aire e da luz, ponse rancio. Do sebo derretido obtense oleomargarina. O sebo emprégase tamén para facer candeas ou xabóns e na preparación de ungüentos.

2. Secreción lipídica de carácter excretor, que ao mesmo tempo lubrifica e impermeabiliza os pelos.

3. Gordura ou exceso de graxa nas persoas.

PRAIAS

Praia do litoral cantábrico situada na parroquia da Devesa (Ribadeo).

1. Relativo ou pertencente á seborrea.

2. Persoa que padece seborrea.

1. Que contén unha gran cantidade de sebo.

2. Que está untado de sebo.

RIOS

Río de Marrocos de 450 km de lonxitude que nace no Atlas Medio, pasa preto de Fez e desemboca no Atlántico, preto de Kenitra.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ourense baixo a advocación de san Breixo.

1. Relativo ou pertencente a Serbia e a Croacia.

2. 1. Relativo ou pertencente ao serbocroata.

   2. Lingua eslava do phylum indoeuropeo que se fala en Croacia, Bosnia-Herzagovina, Serbia e Montenegro. É a lingua nativa de catro grupos étnicos: os serbios, os croatas, os montenegrinos e os musulmáns bosnios. Ten variantes dialectais que responden a circunstancias histórico-culturais diferentes e escríbese con alfabetos diferentes: o cirílico, empregado polos serbios, e o latino, empregado polos croatas. Entre o serbio e o croata existen notables diferenzas léxicas e sintácticas, aínda que a súa fonética e morfoloxía resultan menos diferenciadas. O serbocroata presenta os trazos característicos da maioría das linguas eslavas: flexión nominal morfolóxica (declinación con sete casos: nominativo, xenitivo, dativo, acusativo, locativo, instrumental, vocativo), existencia do xénero neutro, sistema verbal cos dous aspectos básicos (imperfectivo e perfectivo) e multitude de formas persoais e temporais, léxico esencialmente eslavo (ao que se lle engadiu un certo número de préstamos do...

   3. literatura serbocroata

      Literatura cultivada en serbocroata. A literatura popular constitúe, en xeral, un patrimonio cultural común aos pobos serbio e croata e, á vez, unha fonte importante de inspiración para a literatura culta. Particularmente valiosa é a poesía épica. En canto á literatura culta, e coa excepción dalgunhas manifestacións esporádicas, cómpre falar dunha literatura serbia e unha literatura croata, desenvolvidas en condicións históricas distintas. Na Idade Media (e máis tarde, ata finais do s XVIII), a literatura culta serbia consistiu, esencialmente, en escritos de carácter relixioso, iniciados polos discípulos dos xermanos Cirilio e Metodio, evanxelizadores dos pobos eslavos. A lingua destes escritos é o eslavón, cunha transición gradual cara ao serbocroata, e de grafía cirílica (glagolítico). A partir do s XIV, en Croacia, rexión católica, o eslavón foi substituído polo latín. Unha evolución á parte ten a cidade croata de Ragusa (actual Dubrovnik), como tamén outras cidades de Dalmacia (posesión...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cádiz, Andalucía, situado na Serranía de Ronda, na cordilleira Penibética (2.988 h [2001]). Destaca a elaboración de aceite e xabón.