"Bia" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. Residiu en Roma (1767-1678) pero chamado por Gustavo III volveu a Estocolmo, onde fixo o monumento conmemorativo a Descartes e a estatua de Gustavo III. Realizou tamén Amor e Psique e Fauno durmindo.

1. Que ou quen actúa con soberbia.

2. Que manifesta esa actitude.

3. Moi bo, de moi boas calidades.

REXIÓNS

Rexión do SO de Alemaña, situada entre Baviera e Baden--Württemberg. Rexión histórica da antiga Xermania que comprendía o que agora é a porción S do land de Baden-Württemberg e o SO do land de Baviera, en Alemaña, o L de Suíza e Alsacia, estivo habitada por pobos prerromanos (s I a C). Os romanos constituíron a provincia de Retia. Ocupada polos alamáns no s III, foi conquistada por Carlos Martel no s VIII. Pipino o Breve creou nela dous condados, que, declarados independentes no s IX, foron sometidos polo Emperador Conrado I (917). En 1079 o Emperador Enrique IV nomeou duque de Suabia ao seu xenro Frederico I de Hohenstaufen. En 1152 o seu neto foi elixido rei de romanos (Federico I) e Suabia permaneceu como posesión dos Hohenstaufen ata 1268. A nobreza local, especialmente os condes de Würtemberg, apropiáronse das terras imperiais e ducais. En 1331 os cabaleiros suabos (ou nobres) fundaron unha liga señorial, a Schleglerbund, que loitou contra a liga das cidades...

CIDADES

Cidade situada na provincia de Roma, Lacio, Italia (8.900 h [estim 2001]). Situada a 72 km ao L de Roma, conta co mosteiro de Santa Scolastica, o único que queda dos que alí fundou Bieito de Nursia (s V); e a cova, o Sacro Speco, no flanco da montaña, onde viviu como ermitán. A reforma do abade Casaretto (1852) converteuno en centro beneditino. No Sacro Speco consérvanse frescos (ss XIII-XV), dos que destacan os da capela de San Gregorio, co retrato de san Francisco de Asís.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, situado no val do Guadiana, preto do encoro de Orellana (3.602 h [2001]). Destaca a gandaría lanar.

1. Óso dos vertebrados terrestres que está situado na parte interna do segundo segmento das extremidades posteriores, ao lado do peroné, que ten como función soster a extremidade correspondente.

2. Calquera artello das patas dos arácnidos e dos insectos, entre o fémur e o tarso.

3. Instrumento de vento usado polos antigos romanos, equivalente ao aulo grego.

1. Relativo ou pertencente á tibia.

2. Arteria que se orixina na poplítea e que se distribúe polo xeonllo, a perna e o nocello.

3. Rama do tronco tibioperonal que irriga a perna, o pé e o talón.

4. Músculo voluminoso, prismático e triangular que se estende desde a extremidade superior da tibia ata o pé. É flexor, adutor e rotatorio cara a dentro do pé.

5. Músculo que está situado na rexión posterior da perna e chega ata o tubérculo do escafoide do pé. É extensor, adutor e rotatorio do pé cara a dentro.

6. Rama interna da bifurcación do ciático poplíteo externo, que irriga os músculos da rexión interna da perna.

7. Continuación do ciático poplíteo interno que irriga os músculos poplíteos, flexor común e a pel da planta do pé.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Pereiro de Aguiar baixo a advocación de san Bernaldo.

PERSOEIRO

Personaxe bíblico. Levado pola forza a Nínive, gardou fidelidade ao seu pobo e enterrou en lugares agochados as vítimas hebreas do Rei Senaquerib. O seu fillo Tobías curouno da cegueira.