"rot" (Contén)

PERSOEIRO

Arqueólogo. Especialista en restos mesopotámicos, realizou diversas escavacións en Tello, Larsa, Lagaš e Māri. Foi profesor na École du Louvre (1937) e xefe do departamento de antigüidades orientais do Musée du Louvre (1946). Das súas obras destacan Māri une ville perdue (1936), Archéologie mésopotamienne (1946-1953), Tello: vingt campagnes de fouilles (1948), Mission arquéologique de Māri (1956-1957), Sumer (1960), Assur (1961) e, en colaboración con M. H. Chehab e S. Moscati, Les phéniciens (1975).

PERSOEIRO

Pintor e gravador italiano. Documentado en Roma en 1551, traballou con T. Zuccari e destacou como retratista. En 1565 volveu a Boloña, onde dirixiu unha escola e fixo Madonna col bambino e santi (1565) e Presentazione di Gesú al tempio (1583), obras onde combinou o academicismo romano con elementos naturalistas. Cultivou tamén a pintura de xénero.

PERSOEIRO

Tenor italiano. Considerado un dos intérpretes operísticos máis importantes de finais do s XX, debutou en 1961 no papel de Rodolfo na ópera La Bohème, de G. Pucini. Dotado dunha voz ampla, tecnicamente moi segura, e cunha gran capacidade para a interpretación escénica, especialmente nos papeis cómicos, actuou nos escenarios máis importantes do mundo, como La Scala de Milán (1965) ou a Metropolitan Opera de Nova York (1968), cun repertorio que abrangue óperas, recitais e cancións napolitanas e italianas. Realizou numerosas gravacións discográficas e compartiu cartel con José Carreras e Plácido Domingo no espectáculo Os tres tenores, que presentou en distintas cidades do mundo, como Roma (1991) e Los Angeles (1994). Rodolfo, Radamés (Aida), Manrico (Il Trovatore), Nemorino (L’elisir d’amore) e Cavaradossi (Tosca) foron algúns dos seus papeis máis destacados. Recibiu varios premios Grammy, a Commendatore di Gran Croce da República de Italia e a Légion d’Honneur en Francia.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Director do Teatro Regio de Turín e do Liceo Musicale de Pesaro, foi autor de diversas óperas, como Fiorina (1851) e Tutti in maschera (1856).

PERSOEIRO

Físico francés. Inventou, xunto con Charles Fabry, un tipo de espectrómetro interferencial que permite separar radiacións moi próximas e que contribuíu decisivamente ao progreso da análise espectral.

PERSOEIRO

Compositor francés. Mestre de capela da igrexa Beatae Mariae Virginis, foi o representante máis notable da escola de Notre-Dame de París. Da súa produción destacan catro organa, tres condutus e un clausulae.

1. Arte de preparar explosivos e fogos artificiais de espectáculo, de utilidade, ou de guerra.

2. Lugar onde se fabrican ou venden explosivos ou fogos artificiais.

1. 1. Relativo ou pertencente á pirotecnia.

   2. composición pirotécnica

      Mestura de diversos artificios, xeralmente de pólvora, que producen, ao seren acendidos, efectos luminosos, cromáticos, fumíxenos ou sonoros.

2. Persoa especialista en pirotécnia ou que vende produtos de pirotecnia.

1. Relativo ou pertencente aos pirotéridos.

2. Mamífero da orde dos pirotéridos.

3. Orde de mamíferos ungulados, considerada ás veces suborde, que viviron en América do Sur durante o Oligoceno. Eran animais con aspecto de elefantes primitivos, de gran tamaño, co cranio curto e cos incisivos inferiores longos dirixidos cara a adiante, e que se alimentaban de vexetais.