"To" (Contén)

(Siria?, s II) Mártir cristián lendario. Segundo unha lenda do s XI, foi un príncipe cananeo que nun principio estivo ao servizo do demo. Logo, ocupouse de pasar viaxeiros sobre os seus fortes ombreiros por un torrente. Disque un día se lle apareceu Cristo baixo a forma dun neno e recoñeceuno polo seu peso; foi daquela cando comezou a súa predicación co nome co que se coñece Christophorus ‘portador de Cristo’. Sufriu martirio en tempos do Emperador Decio (249-251). A reforma litúrxica do Concilio Vaticano II eliminouno do calendario romano, aínda que é dos santos máis antigos no culto hispánico (s VII) e en Oriente xa está documentado no s V. Na Idade Media, o seu culto era moi popular en Occidente. A súa advocación principal é a de protexer contra a “mala morte”, sen recibir os sacramentos da unción dos enfermos; aínda que por ter prestado servicios a viaxeiros e camiñantes a tradición converteuno en patrón dos automobilistas, aviadores, alpinistas, atletas,...

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘cor’.

crom(a/ato/o)-.

Método de separación baseado no diferente grao de retención que presentan os compoñentes dunha mestura problema, disolta nunha fase líquida ou gasosa, ao interaccionar ao longo dunha fase estacionaria, que pode ser sólida ou ben líquida, impregnando un soporte inerte. Empregouna por primeira vez M. S. Tswett en 1903 na separación de pigmentos vexetais. Nos anos trinta esta técnica xeneralizouse e, desde aquela, a súa evolución foi ininterrompida por mor da súa gran potencialidade para a separación de mesturas complexas de substancias orgánicas de interese farmacolóxico, bioquímico ou ambiental, e dalgunhas substancias inorgánicas, detectables en canto á súa concentración por debaixo dos mg/l. As técnicas cromatográficas en columna poden dividirse, segundo a natureza da fase móbil empregada, en cromatografía de gases e cromatografía de líquidos. Dentro da cromatografía de gases, segundo o tipo de interacción entre os solutos e a fase estacionaria, distínguense dous tipos: a cromatografía...

Relativo ou pertencente á cromatografía.

Aparato necesario para levar a cabo unha separación cromatográfica. A súa estrutura xeral (de gases ou de líquidos) consta dun inxector, a través do que se introduce a mostra que se transporta pola fase móbil (gas portador ou líquido, segundo o caso) á columna que contén a fase estacionaria, onde se separan os compoñentes da mestura. A corrente que sae da columna chega a un sistema de detección que pode ser: de ionización de chama, de captura de electróns e outros, en cromatografía de gases; e de UV-VIS ou electroquímico, entre outros, en cromatografía de líquidos. O rexistro do sinal deste detector constitúe a curva de elución a partir da que é posible identificar e cuantificar cada compoñente da mostra.

Gráfica producida polo cromatógrafo (curva de elución) que permite identificar e cuantificar os compoñentes.

Parte periférica do citoplasma das cianobacterias onde se localizan os pigmentos asimiladores.

Aplícase ás algas caracterizadas pola presenza de plastos acastañados ou dourados, xa que son ricos en carotenos, e pola carencia de clorofila b.

Sistema de impresión litográfica en tintas inventado por Aloys Senefelder. Consiste no uso dun gravado en pedra ou en prancha de aluminio ou cinc para cada cor que se quere imprimir, ao que se lle aplica un sistema de impresión sucesiva idéntico ao empregado na litografía en negro. Con este procedemento pódense obter carteis, reproducións en cor, etc. OBS: Nun rexistro coloquial tamén se emprega a forma abreviada cromo.

Relativo ou pertencente á cromolitografía.

Plasto que contén soamente pigmentos non asimiladores, polo xeral amarelos ou vermellos.