"CIO" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta cristián e apoloxista. Nobre hispano-romano, triunfou na carreira administrativa, pero abandonouna para entregarse á poesía. Cultivou a poesía lírica e épico-didáctica e foi coñecido como o ‘Virxilio e Horacio dos cristiáns’. Escribiu o Cathemerinon ou Libro dos himnos do día, o Peristephanon, Libro de coroas, en honor aos mártires; a Apotheosis, sobre a divindade de Cristo; a Hamartigenia, sobre a orixe do pecado; a Psichomachia, sobre o ideal ascético da vida interior; o Dittochaeon, sobre temas bíblicos; e o Contra Symmachum, contra o paganismo.

PERSOEIRO

Relixioso. Levou unha vida solitaria, xunto con san Saturio, nunha cova á beira do Duero, preto de Soria. Sancho, bispo de Tarazona, fíxoo arcediago e sucedeuno á súa morte. Foi sabio e converteu un gran número de pagáns. Na súa iconografía represéntase vestido de bispo, en actitude de bendicir o pobo. A súa festividade celébrase o 28 de abril.

1. Acción de publicar.

2. Obra ou escrito publicado.

3. 1. publicación de leis

      Acto legal polo que o texto das leis promulgadas chega ao coñecemento do público, xa sexa por unha proclamación solemne oral, xa pola aparición nas publicacións periódicas oficiais, sendo un requisito esencial para a existencia da norma legal. O período entre a publicación e a entrada en vigor da lei, vacatio legis, é de vinte días, se non se menciona outro prazo. En España son publicadas no Boletín Oficial del Estado (BOE) e en Galicia no Diario Oficial de Galicia (DOG) e no BOE, contando como data para a súa entrada en vigor a do DOG.

   2. publicación de sentenza

      Acto legal de recepción do veredito polo público, que indica que se fai efectivo para as partes e para terceiros. A publicación faina o xuzgado que a ditou, léndoa en audiencia.

1. Acción e efecto de pulsar.

2. 1. Golpe, presión ou toque que se realiza coa man ou coa xema dos dedos, especialmente nun teclado.

   2. Cada un dos caracteres, espazos en branco ou letras que forman un texto impreso, especialmente o mecanografado.

3. 1. Cada un dos toques que se efectúan sobre as teclas ou as cordas dun instrumento.

   2. Maneira particular de pulsar un músico un instrumento.

   3. Maneira en que o instrumento responde ao xeito de ser pulsado.

4. Latexo do corazón e das arterias.

5. [ω]

1. 1. Operación que consiste en introducir un trocar, unha agulla ou un bisturí nunha parte ou nunha cavidade do corpo, para dar saída a un líquido normal ou patolóxico.

   2. punción esternal

      Punción que se practica no esterno para conseguir medula ósea.

   3. punción exploradora

      Punción que ten por obxecto obter un líquido para precisar un diagnóstico.

   4. punción lumbar

      Punción que se realiza na rexión lumbar co fin de extraer líquido cefalorraquídeo (para examinalo ou para diminuír a presión), ou para inxectar substancias no espazo subaracnoidal con finalidade diagnóstica, terapéutica ou anestésica.

   5. punción suboccipital

      Punción que se practica na cisterna posterior, pasando a agulla entre o occipital e o atlas, co fin de extraer líquido cefalorraquídeo.

2. Ferida feita cun obxecto punzante.

1. Acción e efecto de punir ou castigar.

2. 1. Acción xudicial de impor unha pena a alguén para facerlle expiar un delito ou unha falta.

   2. Pena inherente a un delito, falta ou omisión.

1. 1. Acción e efecto de puntuar.

2. 1. Maneira de puntuar.

   2. signos de puntuación

      Signos ortográficos que se utilizan na escrita para marcar pausas, entoacións ou incisos e facilitar así a súa correcta comprensión. Son signos de puntuación a coma, o punto e coma, os dous puntos, o punto, os puntos suspensivos, o signo de interrogación e o de exlamación, o guión ou trazo, a raia, as parénteses, os corchetes e as comiñas.

3. Número de puntos conseguidos nunha competición, nun xogo ou nun exame.

1. Acción e efecto de purgar ou de purgarse.

2. Expiación das culpas veniais e dos pecados temporais, sobre todo no purgatorio.

3. Acto solemne da Idade Media co que unha persoa acusada publicamente podía purgar a infamia, é dicir, desculparse de todos os efectos xurídicos, poñendo a Deus por testemuña da propia inocencia. A Igrexa recoñecía para un eclesiástico a purgación canónica. Non recoñecía as ordalías.

4. 1. Evacuación de pus, de humores naturais ou patolóxicos, debido ao efecto dunha substancia purgante.

   2. blenorraxia.

1. Acción e efecto de purificar ou purificarse.

2. 1. Conxunto de accións, ritos e cerimonias que establecen ou restablecen unha persoa ou un grupo social na condición física, cultural e espiritual que un determina de acordo coas tradicións relixiosas, válidas nun ámbito socio-cultural concreto. Ademais do pecado, hai numerosas impurezas que necesitan estes ritos. Como medio de purificación, á parte dos diversos ritos expiatorios, hai que considerar o lume. A proba e a purificación do home no xuízo final producirase, segundo san Paulo, a través do lume, mentres que Xoán Bautista fala do bautismo de lume que leva Xesús ao mundo. A auga é un dos medios de purificación máis importantes en todas as culturas, e o baño un dos ritos máis correntes, así como o seu substituto, a aspersión.

   2. Acto de limpar co purificador, na liturxia romana, algúns obxectos que estiveron en contacto co sagrado, como o cáliz e a patena despois das ablucións na misa.

   3. purificación de María

      Rito realizado pola Virxe María corenta días despois do parto, tal e como prescribía a lei mosaica. A súa festa celébrase o 2 de febreiro.

1. Acción e efecto de podrecer.

2. Descomposición das substancias orgánicas mortas mediante a acción de enzimas microbianos.