"CIO" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Serie de cadernos monográficos editados en Vigo a partir de 1978. Incluían información sobre diversos santuarios e castros de diferentes concellos galegos, notas sobre escavacións e prospeccións arqueolóxicas, e localizacións de petroglifos.

GALICIA

Eclesiástico. Formouse no Seminario de Ourense e ordenouse sacerdote en 1922. Foi ecónomo da parroquia de Santiago de Campobecerros en Castrelo do Val (1922-1923) e coadxutor na parroquia de Santa Eufemia a Real do Norte en Ourense (1923-1925). Doutorouse en Teoloxía na Universidade Pontificia de Santiago (1925) e licenciouse en Sagradas Escrituras no Pontificio Istituto Biblico de Roma (1928). Durante a súa estancia en Ourense, foi ecónomo da parroquia de Santa María de Razamonde (Cenlle), profesor e director espiritual do seminario, ecónomo e despois párroco de Santa Eufemia a Real do Norte e consiliario da Acción Católica. Formou parte dos movementos culturais galeguistas xunto con V. Risco, F. L. Cuevillas, R. Otero Pedrayo, X. Lourenzo e X. Ferro Couselo. Co pseudónimo de F. Pazos publicou varios artigos en galego na revista Logos. Fundou a folla Verdad y Vida, de temátiva relixiosa, escrita en castelán pero con entradas en galego. Foi cóengo lectoral da catedral de Valladolid...

PERSOEIRO

Escritor uruguaio. Dun modernismo moderado pasou a un realismo con criterio estético, e finalmente ao conto de carácter psicolóxico. Autor ocasional de poemas, novelas e obras teatrais, destacou especialmente no conto. Da súa obra salientan El crimen de otro (1904), Cuentos de amor de locura y de muerte (1917), Cuentos de la selva (1918), Anaconda (1926) e Más allá (1935).

1. Acción e efecto de raciocinar.

2. Facultade de raciocinar.

3. Cousa ou idea se pensa de maneira razoada.

1. 1. Cantidade de alimento que se dá de cada vez a unha persoa ou animal.

   2. Conxunto de alimentos que inxire diariamente un individuo normal para satisfacer as súas necesidades enerxéticas, vitamínicas e proteicas.

2. Cantidade de algo establecida como suficiente para un fin e por un período de tempo.

3. porción.

1. 1. Relativo ou pertentente á razón.

   2. Que é conforme á razón.

2. Que está dotado de razón.

3. Aplícase á expresión alxébrica que non contén ningún radical.

4. 1. Nome que a Vulgata dá ao pectoral do sumo sacerdote hebreo.

   2. Ornamento episcopal antigo, semellante ao palio, formado por dúas pezas de tea ricamente bordadas, unha sobre as costas e outra sobre o peito, e suxeitas por ombreiras ovadas, das que penduraban dúas ou tres franxas.

1. Calidade de racional.

2. Presuposición que se aplica ao comportamento dos axentes económicos, en tanto que perseguen uns obxectivos que se consideran coherentes e que para acadalos empregan uns medios que se cren axeitados. O postulado de racionalidade, no relativo ao comportamento do consumidor, implica que este escolle entre todas as alternativas de consumo dispoñibles, de xeito que a satisfacción obtida sexa a máxima posible. O comportamento racional do empresario, de maneira paralela, consiste en lograr que o seu beneficio acade o nivel máis alto posible, alcanzadas as súas condicións de produción.

1. 1. Tendencia ou doutrina filosófica que defende a razón como unha fonte radicalmente moito máis válida ca a experiencia sensible ou afectiva, e que a cataloga como a única fonte absolutamente válida para o coñecemento, a comprensión ou a interpretación verdadeira da realidade. Contraposto ao empirismo, ao irracionalismo e ao escepticismo, o racionalismo pode atoparse en case todas as épocas, desde Parménides ata G. W. F. Hegel -os seus dous representantes máis extremos-, aínda que a súa típica e máis estrita expresión aparece na corrente filosófica que, nos ss XVII e XVIII, recolleu o desexo de emancipación por parte do home de toda fe relixiosa sobrenaturalista e o entusiasmo causado polos grandes descubrimentos científicos da Idade Moderna. Neste senso, o racionalismo corresponde ao conxunto de sistemas especulativos elaborados por R. Descartes, B. Spinoza, N. Malebranche e G. W. Leibniz, que se caracterizan por unha clara pretensión de alcance universal e por unha estrutura lóxica voluntariamente...

   2. Doutrina que interpreta e fundamenta as crenzas relixiosas só a partir da razón.

2. Actitude en virtude da cal se busca unha comprensión ou unha interpretación das cousas dun xeito exclusivamente, e mesmo excesivamente, racional.

3. Movemento artístico que se aplicou ao período da arquitectura contemporánea comprendido entre 1910 a 1940, que concedía prioridade ao urbanismo sobre o proxecto arquitectónico individual, preocupándose polo óptimo aproveitamento dos espazos propio do funcionalismo arquitectónico e que defendeu a importancia social da actividade do arquitecto. Incoporou á arquitectura técnicas industriais de fabricación en serie. Denominouse tamén estilo internacional, funcionalismo e movemento moderno. En España desenvolveuse a partir de 1925 e estivo especialmente representado polo grupo GATEPAC. En Galicia destacaron, entre outros, os arquitectos Pedro Alonso Pérez, Xosé María Banet Díaz-Varela, Xosé Caridad Mateo, Francisco Castro Represas, Santiago Rey Pedreira e Antonio Tenreiro.

1. Relativo ou pertencente ao racionalismo.

2. Seguidor do racionalismo.