"Anu" (Contén)

PERSOEIRO

Catedrático de Teoloxía da Universidade de Santiago dende 1797. Publicou Alegación jurídica-monástica-dominicana, para servir de respuesta a la Representación hecha a Monseñor Nuncio de S.S. por el padre Gómez exprovincial de los dominicos (1814).

PERSOEIRO

Político. Dirixente, durante a primeira década do século XX, do Sindicato de Carpinteros La Emancipación da Coruña. De tendencia anarcosindicalista moderada, Alvedro foi secretario da Federación de Obreros de la Madera, creada en Barcelona en 1898, e que, nos anos 1908 e 1909, estivo domiciliada na Coruña. Nese mesmo tempo, asemade, dirixiu o voceiro da Federación, La Cuña, editado así mesmo na cidade herculina.

PERSOEIRO

Eclesiástico do Languedoc. Formou parte do grupo temperán de Lamennais. Foi vigairo xeral de Nimes e membro do Consello Superior de Instrución Pública, aínda que foi destituído no 1853 pola súa actitude contraria ao novo Emperador, Napoleón III. Fundou as congregacións relixiosas dos Agostiños e dos Oblatos da Asunción. No 1878 interveu na fundación da revista mensual La Croix, que se converteu en diario.

PERSOEIRO

Político panameño. Loitou pola independencia do país. Acadada esta (1903), foi elixido Primeiro Presidente do Panamá (1904-1908).

PERSOEIRO

Vicerrei de Perú. Fillo de Josep d’ Amat i de Planella. En 1719 participou en accións militares en Catalunya. Ingresou en 1721 na orde militar de San Xoán de Xerusalén e permaneceu en Malta entre 1721-1728, ano no que se trasladou a Madrid. Participou nas campañas de África (1724-1727) e en Italia, na Batalla de Bitonto. En 1755 foi nomeado Gobernador e Presidente da Audiencia de Chile, en 1761 Tenente Xeneral do exército e, finalmente, ascendeu a Vicerrei de Perú e Presidente da Audiencia de Lima (1761-1776). Asegurou as defensas militares do Pacífico e promoveu expedicións (1770) ás illas de Pascua e a Taití rebautizada naquel momento co nome de illa d’ Amat. Cesado en 1776 retornou definitivamente a Barcelona, onde mandou construír o denominado Palau de la Virreina, co gallo do alcume da súa esposa Maria Francesca Fiveller de Clasquerí i de Bru. Os seus amores coa actriz peruana Micaela Villegas, chamada A Perricholi, inspiraron a Prosper de Merimée Le Carrosse du Saint-Sacrement...

PERSOEIRO

Sindicalista. Vencellado dende moi novo á CNT, Amil tivo unha intervención sinalada no movemento libertario tanto en Galicia como no resto do Estado. Carpinteiro de profesión, asesor dos sindicatos da súa cidade natal no primeiro bienio republicano e, así mesmo, membro da FAI, pasou a residir na Coruña pouco antes da folga xeral convocada o 8 de Nadal de 1933 en todo o territorio español pola CNT, e na que participou activamente. Encadeado días despois, os malos tratos recibidos non fixeron máis que aumentar o seu prestixio entre os seus camaradas, de tal xeito que, ata o 18 de xullo de 1936, formou parte en máis dunha ocasión do Comité da CRG. Cando comezou a guerra, reapareceu en Madrid; alí ocupou o secretariado da Federación Nacional del Transporte, así como diversos postos de responsabilidade no Exército da Rexión Centro e no Comité Nacional da CNT. Nos últimos días da contenda, atopámolo no Comité de Defensa da Rexión Centro que vai destituír o goberno Negrín, para asumir logo as...

GALICIA

Fixo estudios de Perito Mercantil na Coruña. Traballou como funcionario no Goberno Civil de Lugo desde 1897 ata 1907 e na Deputación da mesma cidade desde 1910 ata a súa morte. O seu labor como funcionario compaxinouno con colaboracións e cargos en distintos medios xornalísticos da época, así como coa creación literaria. A súa produción, en galego e en castelán, tocou a poesía, o relato, a biografía, a historia ou o teatro. Concorreu a numerosos certames literarios e está considerado como o autor galego con maior número de premios, tanto en Galicia como fóra dela. Ademais de académico fundador da Real Academia Galega, pertencía como correspondente á de Belas Artes de Barcelona, á de Belas Artes de San Fernando, á de Belas Artes e Ciencias de Toledo, ao Instituto Histórico do Minho, e, en calidade de socio honorario, á Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra. Concedéuselle o título de comendador da Orde de Alfonso XII. A produción en lingua galega de Manuel Amor Meilán comprende poesía, narrativa...

GALICIA

Personaxe coñecido nos ambientes republicanos desta cidade. En 1910 presidía a Sociedade de Librepensadores de Ourense. Publicou, en colaboración con Jorge Lorenzo Fernández, Blasós de Ourense (Archivo del Seminario de Estudios Gallegos, V, 1930).

PERSOEIRO

Capelán da condesa María de Champaña. Por encargo seu escribiu en latín, no último terzo do s XII, o tratado De amore (‘Sobre o amor’), testemuño dos costumes morais da época que gozou de moita aceptación na literatura medieval.

PERSOEIRO

Pintor e retratista. A súa obra está estilisticamente moi vinculada ao Realismo; así mesmo, a temática é histórica. Participou na Exposición Xeral de Belas Artes en Madrid, onde presentou Un juicio de Dios en la Edad Media e Doña Leonor Téllez en vista del cadáver de su amante el Conde de Ourín.

PERSOEIRO

Pintor formado en Granada e Madrid onde se relacionou coa Xeración do 27. No ano 1922 viaxou a París e integrouse no núcleo da Escola de París. Realizou os decorados para a estrea en Francia de El retablo de Maese Pedro, de Falla. A súa obra é de carácter marcadamente picassiano, pero tamén presenta algunhas influencias surrealistas.

PERSOEIRO

Escritor e historiador. Participou activamente no movemento da Renaicença catalá como impulsor dos Jocs Florals de 1862, 1872 e 1882. Escribiu La Verge de les Mercès (A Virxe das Mercedes, 1856), primeiro drama romántico en lingua catalana. En lingua española publicou novelas históricas ou sociais que tiveron grande aceptación, dramas e libretos de zarzuelas e textos políticos.

PERSOEIRO

Profesor. Foi director da Escola Normal de Ourense e logo da Normal de Pontevedra (1848?). O 29 de setembro de 1853, segundo a Revista de Escuelas Normales, foi nomeado director da Escola Normal de Huesca e o 3 de maio de 1855 foi trasladado á Escola Normal de Lugo. Foi un docente preocupado polos novos rumbos do ensino e así, designado pola Asociación Pedagóxica de Mestres de Pontevedra, participou, en calidade de director de Escolas Normais, no Congreso Rexional Pedagóxico celebrado en Pontevedra en 1887. Publicou: Reseña Geográfica de Galicia (1858).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico arxentino. Estreouse coa adaptación dun texto de Julio Cortázar, Cartas a mamá, para logo imitar no seu estilo a Robbe-Grillet. Foi definido polo seu elitismo como seguidor do realizador Torre Nilsson. Dirixiu La cifra impar (1961), Circe (1963), La sartén por el mango (1972) e La invitación (1981).

PERSOEIRO

Antropólogo. Entre as súas obras, destacan: Antropología de España, Razas y tribus de Marruecos Antropología o historia natural del hombre.

1. Que acontece ou se repite cada ano.

2. Que dura un ano.

3. Planta que completa o seu ciclo vital en menos dun ano ( terófito). As plantas anuais a miúdo morren no momento de iniciarse as épocas desfavorables -verán seco, inverno frío-, que son resistidas con vantaxe en estado de vida latente (semente, espora, etc). Distínguense anuais invernais, como o trigo, que nace no outono e morre ao comezar o verán; anuais de primavera, que nacen despois do inverno e morren na mesma época cós do grupo anterior, e anuais de verán, que medran durante o verán e morren cando chega o frío. Dáselle o nome de efémeras ás anuais de vida moi curta.