"CIM" (Contén)

Instrumento idiófono de percusión consistente en dúas placas curvadas de metal, de gran diámetro, que se baten unha contra a outra en posición vertical e con movementos ascendentes e descendentes. É un instrumento moi antigo, orixinario de Asia e divulgado en moitas culturas como a exipcia, a grega e a romana. Tamén se empregou na Idade Media. Mozart, Haydn e Beethoven utilizáronos nas súas composicións; dende o s XIX aparece con frecuencia nas pezas orquestrais, e no jazz usánse unha gran variedade de címbalos.

Instrumento cordófono da familia das cítaras, orixinario de Hungría. Consiste nunha caixa trapezoidal sobre a que se tensan unhas cordas e o son prodúcese pola súa percusión mediante dúas baquetas. Béla Bartók, Franz Liszt e Zoltán Kodály incluírono nas súas pezas para orquestra.

Construción de forma poligonal ou cilíndrica que serve de base a unha cúpula e que descansa sobre os arcos construídos na intersección de dúas naves ou arcos torais. Permite iluminar o interior do edificio a través das aberturas feitas no seu perímetro.

Construción ou torre elevada sobre o cruceiro de planta cadrada ou poligonal que adoita rematar nun chapitel.

Bóveda semiesférica dun edificio.

Especie de baldaquino con forma de cúpula, sostido por columnas, que se eleva sobre o altar maior dunha igrexa.

Copa grega con forma de flor de nenúfar.

Parte máis elevada dun monte.

1. Estada ou armadura de madeira ou doutro material que, coa curvatura adecuada, se levanta para soster unha bóveda durante a súa construción ou para suxeitar as doelas dun arco mentres non se coloca a clave.

2. Curvatura interna dun arco ou dunha bóveda.

3. Patrón curvo que permite labrar nun perpiaño unha superficie cóncava ou convexa.

Mover unha cousa delgada e flexible de forma oscilante.

Lanzar con forza algunha cousa.

Cortar unha árbore. Ex: Cimbraron os primeiros piñeiros co cimbrón, pero logo seguiron cunha motoserra.

Ter un movemento de oscilación algún corpo con certa flexibilidade.

Beber moito ata emborracharse. Ex: Címbrase en todas as festas ás que vai.

1. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘beber’.

2. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘meter’.

3. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘bater’.

Relativo ou pertencente aos cimbros.

Dialecto do celta britónico que falaban os cimbros, mantido na zona fronteiriza occidental entre Inglaterra e Escocia probablemente ata o s X. Consérvanse escasos restos deste dialecto, apenas unhas tres palabras.

Parte elevada dun monte.

Armazón de madeira ou doutro material levantado para construír ou arranxar arcos ou bóvedas.

Relativo ou pertencente ao pobo dos cimbros ou á súa lingua.

Individuo do pobo xermánico dos cimbros.

Pobo xermánico influído polos celtas. Orixinarios de Xutlandia, emigraron cara ao sur xunto cos teutóns, os ambróns e os tigurinos arredor do s II a C. Invadiron a Galia meridional xunto cos teutóns (110 a C) e loitaron cos romanos en Orange (105 a C). Separados novamente dos teutóns, pasaron aos Alpes. Foron exterminados por Caio Mario na Batalla dos Campos Raudios (101 a C).

címbrico.

Adorno que se colocaba sobre o helmo e que consistía en figuras moi vistosas. Estaba feita de material moi lixeiro, como cartón ou pergamiño, e levábana os cabaleiros para facerse recoñecer nos combates. Servía tamén de brisura para distinguir ramas dunha familia e como símbolo distintivo dalgún oficio ou dunha dignidade.

Cima dun monte.

Dispoñer os cimentos dunha construción.

Dar a algunha cousa unha solidez ou consistencia maior da que ten.

Ter algunha cousa ou alguén o seu fundamento ou base nunha cousa que se expresa.

Afirmarse algo dun xeito estable e consistente.

Parte do edificio soterrada que serve de apoio e soporte para a estrutura do mesmo e que chega a rentes do chan. OBS: Emprégase xeralmente en plural.

Argumento ou idea principal sobre a que se constrúe un principio, unha teoría ou outra cousa non material.