"EGU" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona, Catalunya, no Baix Empordá, entre as estribacións da cordilleira pirenaica e o Mar Mediterráneo (3.039 h [1996]). A pesca e o comercio con América foron intensos durante o s XIX. O turismo é dende a década de 1960 a principal fonte de ingresos. Entre o seu patrimonio monumental destaca o castelo de Begur, mencionado xa no 1019, e a igrexa gótica de Sant Pere.

GALICIA

Arqueólogo e director do Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón da Coruña. Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, especializouse no megalitismo galego e na Coruña romana. Os seus traballos de campo máis salientables foron a escavación do dolmen de Dombate e da Torre de Hércules da Coruña. Froito destes traballos son as obras La cultura megalítica de la provincia de La Coruña y sus relaciones con el marco natural: implicaciones socio-económicas (1987), xunto con Felipe Criado Boado e José María Vázquez Varela, Galicia na prehistoria (1996), xunto con Antonio de la Peña Santos, La Coruña antes de Roma: prehistoria (1994), La Coruña romana y altomedieval: siglos I-XII (1994). Así mesmo, coordinou o volume Ciudad y Torre: Roma y la Ilustración (1991), e colaborou nas obras Fuentes para el estudo de la Torre de Hércules (1991), Patrimonio e cidade (1994), Arqueoloxía e arte...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, Comunitat Valenciana, na chaira aluvial da comarca de La Safor, á dereita do río de Alcoi (3.764 h [1996]). O termo está aberto ao mar a través da praia de Bellreguard. O regadío ocupa a maior parte do término e dedícase sobre todo ás árbores froiteiras (laranxeiras). A poboación, que coñecera un incremento desde 1960, comezou a minguar a partir da década de 1980. A vila, de orixe islámica, sitúase á beira da estrada de València a Alacant. Foi adquirido polo duque de Gandía Pere Lluís de Borja (1485). No s XVII foi un importante centro azucreiro.

1. Persoa que ten unha bodega ou que comercia con viños.

2. Persoa que frecuenta moito as bodegas.

3. Persoa moi pobre que vive nun bodego e que non posúe gando vacún.

4. Encargado da bodega dun barco.

PERSOEIRO

Enxeñeiro suízo. Fundou en París os talleres Breguet de reloxería. Perfeccionou o termómetro metálico e o péndulo astronómico e inventou o aparello co que H. Fizeau mediu a velocidade da luz.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Fillo de Louis Breguet, en 1875 inventou un anemómetro rexistrador eléctrico e no 1878 un teléfono de mercurio. Dirixiu as instalacións eléctricas da exposición de 1881 en París e, con Charles Richet, a Revue Scientifique.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Neto de Abraham-Louis Breguet, inventou un aparello capaz de medir a velocidade dos proxectís e fixo os primeiros ensaios de telégrafo do ferrocarril de París a Rouen. Foi membro da Académie des Sciences.

PERSOEIRO

Enxeñeiro e aviador. Fillo de Antoine Breguet, en 1907 construíu o seu primeiro avión, e no 1911 creou a SA des Ateliers d’ Aviation Louis Breguet. Foi o primeiro en estudar sistematicamente os problemas do radio de acción e da autonomía dos avións.

PERSOEIRO

Escritora. Publicou a maioría das súas obras baixo o pseudónimo de Colombine. Nos seus escritos defendeu os dereitos da muller. Colaborou en diferentes xornais e foi correspondente de prensa na guerra de Marrocos. Foi fundadora da revista Crítica e colaboradora de Prometeo e La Esfera. Cultivou o naturalismo nas súas primeiras novelas: La hora del amor (1916) e Los inseparables (1917); despois evolucionou cara ao romanticismo: El último contrabandista (1918), Los anticuarios (1921) e El retorno (1922); e o moralismo: La mal casada (1925) e Quiero mi vida (1931).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, Comunitat Valenciana, na comarca do Baixo Segura e ao abeiro da serra de Callosa (15.230 h [1996]). A chaira litoral onde se estende a maior parte do termo está formada pola coalescencia dos deltas interiores do Segura e do Vinalopó. Practicamente todas as terras cultivadas son de regadío. A horta dedicouse tradicionalmente ao canabo, actualmente en decadencia, e tamén ás hortalizas e aos cítricos. O secaño destínase aos cereais. A industria, derivada da agricultura, céntrase na fabricación de alpargatas e redes, e nas fábricas de conservas vexetais.

GALICIA

Militar e político. Foi alcalde de Cádiz entre 1927 e 1931, e dende 1933, deputado pola súa circunscrición. Tralo levantamento militar de 1936, adheriuse ao movemento nacional e accedeu de novo á alcaldía entre xullo e agosto. O estadio e o torneo estival de fútbol que se disputan en Cádiz levan o seu nome dende 1955.

GALICIA

Actor e escenógrafo. Colaborador do grupo Ditea desde 1983, participou en espectáculos como a creación colectiva Que queredes, pitos cairos? (1984) ou Guerras do alecrín e Manxerona, de J. da Silca (1985). Tamén realizou algúns traballos de dirección. No ano 2000 participou na montaxe de Os vellos non deben de namorarse, feita polo Centro Dramático Galego.

1. Herbácea bienal de cheiro desagradable, que acada os 2 m de altura, de talos ocos manchados de púrpura e follas de ata 30 cm, pinnadas varias veces. As flores son brancas e dispóñense en umbelas de ata 5 cm de diámetro. Os froitos, de ata 3,5 mm de lonxitude, son de cor acastañada e teñen costelas onduladas verdosas. É propia de lugares húmidos e ruderais, como marxes de ríos e camiños; en Galicia está presente na metade occidental. As follas e os froitos teñen altas concentracións de alcaloides moi velenosos para o home, como a cicutina, a metilcicutina, a conhidrina e a pseudoconhidrina; oito gramos das súas follas poden provocar a morte dunha persoa adulta. Utilizouse en medicina homeopática como antineurálxico e antiespasmódico.

2. eleno que se obtén principalmente da raíz bulbosa da planta do mesmo nome, que pode resultar mortal para o home en doses próximas aos 500 mg.

1. 1. Privación ou perda do sentido da vista. Pode ser conxénita, ocasionada por malformacións embrionarias ou enfermidades oculares do período fetal, ou adquirida, como consecuencia de lesións dos ollos, das vías nerviosas cerebrais por onde transcorren os estímulos visuais, dos centros visuais situados no córtex cerebral ou de enfermidades e intoxicacións xerais.

   2. cegueira de cores

      daltonismo.

   3. cegueira diúrna

      nitalopía.

   4. cegueira nocturna/crepuscular

      hemeralopía.

2. 1. cegueira psíquica

      Incapacidade de recoñecer os obxectos ou as persoas coñecidas a pesar de velas. Existen dous tipos: a agnosia visual, na que o individuo é incapaz de describir as características dos obxectos, e a asimbolia óptica, na que, malia ter unha descrición adecuada, o enfermo non pode identificar o obxecto.

   2. cegueira verbal

      Perda da capacidade de interpretación das palabras, das sílabas ou das letras escritas. Preséntase soa ou formando parte dunha síndrome coñecida como afasia de Wernicke.

3. Incapacidade para decatarse de algo evidente ou palpable.

4. Privación do razoamento que distorsiona a percepción da realidade.

GALICIA

Militar. Ingresou na Armada moi novo e participou en diversos enfrontamentos e combates durante a Primeira Guerra Carlista (1833-1839), como a Batalla de Bilbao (24.12.1836) ou o ataque e a capitulación de Irún e Fuenterrabía (17 e 18.12.1837). Bloqueou os portos de Cartagena, Alacant e Barcelona (1844) ao mando do bergantín Nervión, durante a sublevación centralista. Nomeado vicepresidente do almirantado (1873), recibiu pouco despois o título de comandante xeral da escuadra do Mediterráneo coa misión de combater a insurrección cantonalista. Desempeñou tamén a comandancia xeneral de Ferrol, de Cartagena, e La Habana.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Jaén, Andalucía, de topografía accidentada pola Sierra de la Loma de Chiclana (1.679 h [1996]).