"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Filólogo e profesor. Prolífico estudoso da cultura e lingua galega. Realizou estudos eclesiásticos no mosteiro de Oseira, que abandonou en 1960 ao ser expulsado xunto a outros compañeiros acusados de galeguismo e de querer fundar unha congregación independente. Como consecuencia, saíu de Galicia e viaxou por Francia, Alemaña e residiu en Navarra, Madrid e Lisboa. A finais de 1984 volve definitivamente a Galicia.
Licenciado en Filosofía pola Universidade de Comillas (1973), Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid (1975), Filoloxía Románica (1978), obtivo o grao de Diplomado en Cultura e Lingua Portuguesa pola Universidade de Lisboa (1976). Traballou na Universidade de Vigo (1990-1994) como profesor de Didáctica da Lingua e Literatura Galega. No 1998 presentou e súa tese de doutoramento A fala dos Concelhos de Trasmirás e Qualedro.
Exerceu como...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Silleda baixo a advocación de santa María.

GALICIA

Parroquia do concello de Monfero. baixo a advocación de Santa maría.

1. Acción e efecto de amoestar.

2. Nalgúns xogos como o balonmán ou o fútbol, mostra dunha tarxeta de diferente cor que se sinala logo dunha infracción e que castiga ao infractor, ben avisándoo, castigándoo temporalmente ou expulsándoo definitivamente do campo e do partido.

3. Notificación pública que se fai nas igrexas, oral ou escrita, do nome e doutras circunstancias dos que desexan contraer matrimonio por esas datas, co fin de requirir dos fieis a manifestación dos impedimentos que poden ser contrarios a este matrimonio.

1. Acción e efecto de amoestar.

2. Advertencia que o árbitro dunha competición deportiva fai a un dos participantes en caso de infracción grave do regulamento. Os amoestamentos reiterados dirixidos a un mesmo xogador poden provocar que o descualifiquen.

3. Sanción de carácter leve que se impón por cometer infraccións de disciplina administrativa, de traballo ou semellantes.

1. Advertir severamente a alguén dalgunha cousa para que a considere.

2. Amosar unha serie de advertencias ou cartóns de distintas cores cos que se sinala unha sanción para o xogador infractor.

3. Publicar as amoestacións ou as proclamas matrimoniais.

GALICIA

Membro da Asociación Amigos de los Pazos dende 1979 e vicepresidente da mesma. É responsable, xunto co Presidente da Asociación Juan-Manuel López Chaves Meléndez, do Inventario de Pazos y Torres da provincia de Pontevedra, unha colección de libros que recollen, catalogados por bisbarras, a maior parte dos pazos, torres, pousadas, quintas e casas fidalgas. É autor do opúsculo Los pazos agrícolas (1995), pequeno introito dunha obra máis completa na que vén traballando co tamén membro da asociación Carlos del Río Bouzas. Investigador no campo da heráldica e da xeneoloxía, sobresaen os seus traballos sobre o cóengo da S.I.C. de Santiago Ánxo María Amor Ruibal e sobre a ascendencia galega de Simón Bolívar o Libertador. Conferenciante no campo do Patrimonio Artístico e Popular de Galicia e difusor do Camiño Portugués do Norte, así como ilustrador de distintas publicacións.

1. Relativo ou pertencente ao anapesto.

2. Composto dun ou varios anapestos.

3. Ritmo de marcha conseguido con anapestos, usado nos cantos militares dóricos e, máis tarde, na comedia e na traxedia grega. Por extensión, desígnase ás veces deste xeito, o verso escrito en lingua románica que ten o acento na terceira sílaba precedida de dúas átonas ou debilmente acentuadas.

1. Pé métrico da poesía greco-latina composto de tres sílabas, as dúas primeiras breves e a última longa. Oponse ao dáctilo.

2. Na comedia grega é a parte principal da parábase ou discurso do corifeo ao público, a causa do ritmo.