"Laro" (Contén)

Relativo ou pertencente á polarigrafía.

Instrumento para o rexistro automático de curvas de intensidade-voltaxe. Consta dun potenciómetro axustado ao motor que move o papel de rexistro e dun galvanómetro axeitado para medir a intensidade de corrente. Convenientemente axustado a unha cela polarográfica, emprégase moito en análise química.

Representación gráfica da intensidade de corrente en función da voltaxe, realizada cun polarógrafo.

Sistema de revelado e tipo de cámara fotográfica que permite o revelado da imaxe instantes despois de ser tomada. O seu precedente máis antigo foi a cámara Dubroni (1860) de colodión de prata, pero non foi ata 1947 que se chegou a un só proceso instantáneo, creado por Edwin H. Land e comercializado a partir de novembro de 1948 a través de Polaroid Corporation. Con este procedemento empregábase o soporte papel e as imaxes eran cor sepia. A partir de 1962 e mediante a película polacolor, foi posible tomar fotografías en cor instantáneas, aínda que cunha coloración moi inestable. Co tempo, a nova xeración de películas e a tecnoloxía de vangarda aplicada ás cámaras permitiu mellorar a calidade e fiabilidade das imaxes.

Novela publicada en 1986 por Suso de Toro. Próxima ás tendencias renovadoras da narrativa da década de 1980, o autor procurou un cambio en canto a aspectos técnicos e temáticos na narrativa galega, como a introdución de personaxes marxinais, a pluralidade de puntos de vista, a intertextualidade ou o tratamento do sexo, a pornografía, a loucura ou o absurdo. A medio camiño entre a novela e un conxunto de relatos, constitúe unha amalgama de vivencias de persoas que se identifican cun colectivo, principalmente marxinal. Foi galardoada co Premio da Crítica Galicia (1987).

Lámina dicroica que polariza a luz absorbendo totalmente un dos raios (o ordinario ou ben o extraordinario) que se forman cando a luz incide sobre ela. Está constituída por numerosos cristais dicroicos de pequeno tamaño orientados paralelamente.

Sistema formado polo axuste entre un electrón e o campo de deformacións que produce a rede cristalina dun semicondutor a causa da interacción cos ións ou átomos da rede.

Que goza de fama ou notoriedade polas súas calidades ou méritos.

Antigo mosteiro beneditino situado en San Pedro de Laroá (Xinzo de Limia). Está documentado en 909 e 993, cando Vermudo II o doou aos habitantes da súa xurisdición.

Orde civil e cabaleiresca creada para propagar a fe católica, en 1430 (en 1429 segundo o cómputo antigo) polo duque Filipe III de Borgoña con motivo do seu enlace con Isabel de Portugal. Polo matrimonio (1477) de María I de Borgoña co arquiduque Maximiliano I de Austria, o maxisterio da orde pasou aos Habsburgo e con eles aos monarcas españois con Carlos I. Á morte do Rei Carlos II (1700), derradeiro dos Austrias hispánicos, o gran maxisterio da orde exercérono o Rei Filipe V de España e o Emperador Carlos VI. Desde a morte do emperador (1740) houbo dúas ramas da orde, a hispánica e a austríaca, coa coexistencia de grandes mestres, pero os reis de España sempre protestaron polas pretensións dos emperadores austríacos, e xamais recoñeceron a lexitimidade. O seu xefe e soberano é o Rei Xoán Carlos I. En 1953 o goberno republicano de Austria recoñeceu oficialmente a personalidade xurídica da orde; ; o seu soberano é o arquiduque Carlos de Austria.