"Miro" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Pai de Andrej e Nikita Mikhalkov-Končalovskij, destacou polas súas poesías para nenos, ademais de por ser autor de obras de teatro e narracións (Tótágas, 1978) e da letra do himno da Unión Soviética.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Iniciado no expresionismo, que cultivou ata 1967, atravesou unha época abstracta que culminou noutra conectada coa problemática do home e o contorno que o condiciona. Realizou esculturas, sobre todo metálicas, e metalografías sobre a situación dos negros en EE UU. Recibiu influencias da linguaxe e da visión da pop-art. Da súa obra destacan Crit, dejuni forgos; El boig, Els relleus visuals, Vietnam 68, L’espera, Vencerem, Lluita d’infants, Gioconda, Antoni Miró e One Dollar.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Formouse na Escola de Comerç de Barcelona e na Escola Superior de Artes Industriales y Bellas Artes (la LLotja). Durante unha convalecencia na casa familiar de Mont-Roig del Camp (1911) orientouse definitivamente cara á pintura. Ao seu regreso a Barcelona (1912), inscribiuse na Escola d’Art de Francesc Galí, onde coincidiu con E. C. Ricart, J. F. Ràfols, Joan Prats e J. Llorens i Artigas, e frecuentou o Cercle Artístic de Sant Lluc, onde participou na formación do grupo Courbet. En 1918 expuxo nas galerías do marchante Josep Dalmau obras expresionistas, con influencias cubistas e fauvistas (Molinet de cafè, Retrat d’una vaileta). En 1919 viaxou a París, onde coñeceu a Picasso, Max Jacob e T. Tzara, e contactou co grupo dadá. Tamén coñeceu a Ernest Hemingway, que lle comprou La ferme/La masia (1920). Abandonou as primeiras fórmulas fauvistas e robustas e inclinouse cara a un miniaturismo con resonancias populares e orientalizantes. Os seus obxectos...

PERSOEIRO

Escritor. A súa prosa poética, relacionada co modernismo, destaca pola rica elaboración da linguaxe nas detalladas descricións e polo tratamento da temporalidade. Publicou a súa primeira novela, La mujer de Ojeda, en 1901, pero non foi coñecido ata 1908, co relato “Nómada”. Publicou as novelas Las cerezas del cementerio (1910), El abuelo del rey (1915), Nuestro Padre San Daniel (1921) e El obispo leproso (1926), ademais de diversas coleccións de contos ou de impresións paisaxísticas, como Años y leguas (1928). Recibiu o Premio Mariano de Cavia de xornalismo (1924).

PERSOEIRO

Realizadora cinematográfica. Formouse na televisión e foi directora xeral de Cinematografía (1982-1985) e directora xeral de Radiotelevisión Española (1986-1989). Exemplo do cine de autor español do último terzo do s XX, dirixiu os filmes La Petición (1976), El crimen de Cuenca (1979), película polémica a causa da súa prohibición; Gary Cooper que estás en los cielos (1981), Werther (1986), Beltenebros (1991, Silberner Bär en Berlín 1992), El pájaro de la felicidad (1992), Tu nombre envenena mis sueños (1996) e El perro del hortelano (1996, sete premios Goya 1997).

PERSOEIRO

Rei suevo de Galicia (570-583), sucesor de Teodomiro. Educado por san Martiño de Braga, convocou o II Concilio de Braga, en que foi depurada a Igrexa galaica. Loitou contra Leovixildo, que o derrotou en 576. Coa axuda de Hermenexildo asinou a paz cos visigodos. Durante o seu reinado, conseguiuse a unión dos suevos cos indíxenas e a paz interior. Coa súa morte precipitouse o final do Reino Suevo.

PERSOEIRO

Médico. Sobriño do tamén médico Gabriel Miró, foi primeiro médico da corte de Bretaña e da de Francia. Seu fillo, Francesc Miró, foi primeiro médico de Henrique II e de Carlos IX de Francia.

PERSOEIRO

Médico. Sobriño do tamén médico Gabriel Miró, foi primeiro médico da corte de Bretaña e da de Francia. Seu fillo, Francesc Miró, foi primeiro médico de Henrique II e de Carlos IX de Francia.

1. Árbore do xénero Terminalia, da familia das combretáceas, con froitos moi ricos en taninos, que se empregan na preparación de peles.

2. Froito desta árbore, de cor negra, vermella ou amarela, que se emprega en medicina e en tinturaría.

MONTES

Monte situado no límite das parroquias de Salgueiros e Ollares (Vila de Cruces). O seu cumio acada os 531 m de altitude.

PERSOEIRO

Escultor grego. Probablemente foi discípulo de Axeladas de Argos, xunto a Policleto e Fidias, e traballou en Atenas. A súa obra, en bronce, só é posible coñecela por medio de copias en mármore. Realizou para a Acrópole de Atenas o grupo de Atenea e Marsias, e en Olimpia e Delfos fixo diversas estatuas atléticas. Atribúenselle algunhas estatuas de Erecteo, Perseo, Heracles e Apolo, e unha Hécate de madeira. Representaba animais cun gran realismo. A súa grande achega foi a plasmación do movemento instantáneo. Destaca o Discóbolo.

1. Que ou quen observa con excesiva curiosidade.

2. 1. Que ou quen observa atentamente a outras persoas mentres estas realizan algunha actividade.

   2. Que ou quen goza coa contemplación de escenas eróticas ou de espidos.

PERSOEIRO

Actriz. Coñecida como Helen Mirrer, comezou a súa carreira teatral na Royal Shakespeare Company, onde brillou nos papeis de Ofelia e lady Macbeth, antes de debutar no cine da man de Don Levy no filme Herostratus (1967). Intérprete moi versátil, da súa filmografía cómpre salientar Excalibur (1981), Cal (1984, Premio á mellor actriz no Festival de Cine de Cannes), The Madness of King George (1994), pola que foi nominada ao Oscar, Last Orders (2001) e Gosford Park (2001).

GALICIA

Músico. Recibiu estudos musicais na capela da catedral de Santiago de Compostela e especializouse como cantante de música renacentista e barroca. Foi director do Orfeón Terra a Nosa e director da Capela de Música da catedral de Santiago de Compostela. Do seu repertorio destacan a interpretación do Magnificat de Bach, o Gloria de Vivaldi e o Requiem de Mozart.

PERSOEIRO

Escritor e entomólogo ruso. Naturalizado estadounidense, comezou a escribir para os xornais dos emigrantes rusos de Berlín, para pasar logo á elaboración dunha obra marcada pola traxicomedia, onde o espazo e o tempo parecen un, e as metáforas imposibles xorden de xeito repentino. Da súa produción destacan Lolita (1955), relato da difícil relación entre un home maduro e unha adolescente, co que lle chegou o éxito, a autobiografía Speak, Memory (1960), e tamén Pale Fire (1962), The Defense (1964), Transparents Things (1972) e Look at the Harlequins (1975). Postumamente apareceron as súas coleccións de ensaios Lectures on Literature (1980) e Lectures on Russian Literature (1981).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Autor de contos, novelas e obras de teatro, creou, xunto con Stanislavskij, o Teatro de Arte de Moscova (1898). Foi moi importante no desenvolvemento da arte escénica en Rusia e aplicou o realismo socialista ao teatro. Recibiu o Premio Stalin en 1942 e 1943.