"Nan" (Contén)

1. Acción e efecto de alternar dúas ou máis cousas.

2. 1. División ou repartimento dos terreos dunha explotación en tantas partes equivalentes como anos previstos para a sucesión de cultivos escollida como a máis conveniente.

   2. alternancia irregular Alternancia practicada cando por calquera circunstancia hai que desistir do cultivo que correspondería segundo a alternancia prefixada.

   3. alternancia libre Alternancia practicada cando as condicións do momento son as únicas que sinalan os cultivos a facer, sen regra fixa. Propia das explotacións moi intensivas.

3. 1. Disposición de cada unha das pezas (follas, pétalos, estames, etc) dun verticilo nos espacios existentes entre as pezas do verticilo inmediato; por exemplo, disposición en ángulo recto das dúas follas opostas dun nó en relación coas do nó seguinte.

   2. lei de alternancia Lei pola que as follas ou pezas florais de dous verticilos consecutivos alternan entre eles, é dicir, que entre cada dúas estruturas dun verticilo vén situarse outra do verticilo inmediato.

4. alternancia de xeracións

5. Acción e efecto de alternar nunha formación estratigráfica diversas capas que se repiten sucesivamente. O flysch é un exemplo típico.

6. ...

1. Que alterna con outro.

2. Termo empregado na análise tecnolóxica para denominar un trazo de posición. Designa as extraccións dispostas sobre o mesmo bordo dunha peza efectuadas de xeito alternativo dende as dúas caras opostas, primeiro unha e logo outra, pero sen sobreposición.

3. Que está formado por capas ou estratos que se repiten unha ou varias veces.

4. Cada un dos elementos que interveñen nunha alternancia morfofonolóxica.

1. Que soa alto.

2. Marcado pola énfase.

PERSOEIRO

Historiador mexicano. Descendente da aristocracia azteca, estudiou os antigos códices e a tradición oral do seu pobo. Deixou escrita unha Historia general de la Nueva España, coñecida tamén como Historia Chichimeca.

GALICIA

Histólogo. Foi catedrático de Organografía e Fisioloxía animal na Universidade Complutense de Madrid (1932-1967). Realizou numerosos traballos no eido da histoloxía vexetal, entre o que cómpre salientar: “Sobre el estudo del condriosoma en las células vegetales por el método tanto-argéntico”, animal “Contribución al conocimiento histológico de las medusas” e entomolóxica “El epitelio estomacal de los blátidos”. Os seus manuais de bioloxía tanto para bacharelato como para ensino superior foron moi divulgados e empregados nos anos do franquismo. Foi director do Instituto José Acosta do CSIC, subdirector do Museo Nacional de Ciencias Naturales e membro da Real Sociedad Española de Ciencias Naturales.

GALICIA

Pintor. Foi o máximo expoñente pictórico do que se coñece como Rexionalismo artístico galego, pero tamén do español, xunto con pintores da categoría de Julio Romero de Torres, Zuloaga, Zubiairre, Anglada, Valle, todos eles influenciados polo coñecido Rexeneracionismo do 98 de corte romántico. En 1892 trasládase a Madrid para iniciar estudios de Dereito e Filosofía e Letras, alternándoos cos de Belas Artes na Real Academia de San Fernando. Ingresou tamén no taller de Manuel Domínguez, pintor de cadros de historia. No 1897 abandonou os estudios de Dereito para dedicarse integramente á pintura, que domina tecnicamente á perfección, o que lle vai permitir obter en 1899 polo seu cadro de contido histórico El anarquista y su familia el día de la ejecución, unha bolsa na Academia de Belas Artes de Roma. Este período de catro anos reforzará nel o seu amor polos clásicos renacentistas e pola mitoloxía, pero tamén lle servirá para viaxar e admirar a arte flamenga do século XVI,...

GALICIA

Economista e catedrático. Profesor mercantil desde 1964, en 1970 licenciouse en Ciencias Económicas e Empresariais e entrou a impartir clases na Escola de Empresariais de Vigo. En 1981 acadou o doutorado e pasou de profesor asociado a agregado, converténdose pouco despois (1983) no primeiro catedrático que tivo este centro como Escola Universitaria. Da súa experiencia profesional ao marxe da docencia destaca a súa etapa en Caixavigo, primeiro como director da área de empresas (1981-1986) e logo como director xeral da Escola de Negocios (1987-2000). Fundou tamén dúas empresas, Estrategia y Organización, S.A. (EOSA, 1993-2005) e DPI Consultores (2007-). Ten publicados oito libros de temas empresariais, entre os que destacan La PYME-competitividad: Gestión e Implantación (Alta dirección, Barcelona 1996) e Dirección por Implicación: El cambio estratégico (Pirámide, Madrid 2006), e máis dunha ducia de artigos publicados en revistas como Economía y Empresa ou Actualidad Financiera....

GALICIA

Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1929). Proclamada a República, afiliouse ao partido Unión Regional de Derechas ata a súa desaparición no 1937, pasou a militar en FET y de las JONS ata a súa disolución. No ano 1943 nomeárono Xefe do Sindicato Local de Industrias Químicas e logo Xefe Provincial do mesmo; no 1946 é concelleiro da cidade da Coruña e desempeñou a primeira Tenencia da Alcaldía ata o seu cesamento en 1958. Presidente do Colexio Oficial de Farmacéuticos da provincia da Coruña (1937-1968) e Vicepresidente do Consejo General de Colegios Oficiales de Farmaceúticos de España (1959-1966). No eido do xornalismo foi redactor deportivo de Radio La Coruña e posteriormente de Radio Nacional de España, ata 1983 e colaborou en La Voz de Galicia, El Ideal Gallego e diversas revistas como Farmacia Nueva ou Revista del Instituto de Estudios Coruñeses José Cornide. Ligado ao mundo deportivo, en 1950 noméano Presidente da Federación...

PERSOEIRO

Enxeñeiro de Camiños, Canais e Portos. Ingresou en 1976 en Reforma Democrática e Alianza Popular. Foi senador por Asturias (1982) e deputado tamén por Asturias dende 1986. Trala celebración do VIII Congreso Nacional de AP, foi membro do Cómite Executivo Nacional. No IX Congreso Nacional do PP, foi elixido secretario xeral, cargo no que foi confirmado nos congresos de Sevilla (1990) e Madrid (1993 e 1996). Dende o 5 de maio de 1996 foi Vicepresidente Primeiro do Goberno e Ministro da Presidencia.

PERSOEIRO

Licenciado en Dereito e Ciencias Políticas, foi Vicepresidente Xeral do Instituto de Estudios de Sanidad y Seguridad Social, Secretario Xeral Técnico da Consellería de Economía e Facenda e, desde 1990, Secretario Xeral de Relacións coas Comunidades Galegas da Xunta de Galicia.

1. Herba bianual, de longas follas ríxidas, estreitas e agudas, e de marxes espiñosas, dispostas en roseta. O seu talo é curto, e as flores agrúpanse en inflorescencias compactas que dan lugar a unha infrutescencia carnosa comestible. Aínda que é oriúnda do norte de Sudamérica, cultívase en distintas partes do mundo polo interese da súa infrutescencia.

2. Infrutescencia da planta do mesmo nome, de forma semellante á piña do piñeiro e cun penacho de follas verdes rematadas en punta. A cor exterior verde, antes da maduración, transfórmase nun bronceado, cando está no seu punto. A polpa de cor amarela clara, é escamosa, moi xugosa, aromática, doce, algo ácida e lixeiramente fibrosa, especialmente na parte central. Emprégase para facer zumes, aos que se pode engadir algunha bebida alcohólica. Tamén se utiliza como postre servido tanto ao natural como en conserva, en forma de chula, mousse, compota, confite, xelado, como ingrediente de ensaladas de froitas ou como gornición en pratos salgados.

1. Relativo ou pertencente á anancastia.

2. Personalidade de tipo obsesivo e compulsivo.

3. Trazo ritual co que ás veces se manifestan os actos das persoas afectadas de anancastia.

PERSOEIRO

Escritor hindú. As súas novelas realistas describen a miseria do sistema de castes do seu país. Publicou Coolie (1933), Untouchable (Os intocables, 1935), Death of a Hero (A morte dun heroe, 1963) e Morning Face (Rostros de madrugada, 1968).