"Odín" (Contén)

Superpor dúas oscilacións mediante o procedemento heterodino.

Acción e efecto de heterodinar.

Aplícase ao procedemento que consiste en superpor dúas oscilacións e obter outra frecuencia igual á diferenza entre elas.

Parte da hidráulica e da mecánica de fluídos que estudia o movemento dos líquidos en relación coas forzas que o producen. Introducido este nome por Daniel Bernoulli en 1738, consolidóuse como rama científica con L. Euler, quen estableceu as ecuacións diferenciais do movemennto e deulle a formulación actual a resultados anteriores. Son tamén importantes as achegas de Lagrange e de Laplace no s XVIII e as de Navier, Stokes, Rayyleigh, Helmholtz, Kirchhoff, Boussineq, Reynolds, Thomson, Zukovskij e Kutta entre o s XIX e o comezo do s XX. A hidrodinámica fundaméntase na ecuación de continuidade, a ecuación do equilibrio dinámico (ecuación de Navier-Stokes) e a ecuación de conservación da enerxía (principio de Bernoulli).

Relativo ou pertencente á hidrodinámica.

Aplícase ao procedemento de recepción de ondas electromagnéticas mediante o cal só son transmitidas as dúas bandas laterais mentres que a portadora se xera localmente no receptor.

(s XIV) Recompilador bizantino. Atribuíronselle, erroneamente, as obras De Officis, tratado sobre as dignidades e cerimonias da corte, e Patria Constantinopoleos, descrición de Constantinopla.

ES-TRAD;mso-fareast-language: licopodiato.

Estudio da circulación dos gases condutores ionizantes a altas temperaturas, que son sometidos á acción de campos magnéticos.

Parte da mecánica de fluídos que estudia o movemento dos fluídos electrizados, sometidos á acción de campos magnéticos. Hai dous temas que centran o interese da magnetohidrodinámica: a análise dos movementos de grandes masas de plasma estelar e interestelar, e a investigación de técnicas para almacenar nunha zona reducida de espazo o plasma nuclear. OBS: Tamén se denomina magnetodinámica de fluídos.

Dor na mama.

Forza da contracción da masa muscular.

mialxia.

Amplificador que procede dun circuíto de neutralización.

Deus supremo da antiga relixión nórdica, que se corresponde co saxón Wodan e co antigo alto-alemán Wuotan. Fillo de Borr e de Bestla, pai de Bardl, no panteón xermánico figura como ‘pai universal’, ‘gobernador do ceo e da terra’ e ‘creador’. Era o encargado de xulgar aos guerreiros e decidir se lle permitiu o paso ao Valhalla. Os romanos identificárono con Mercurio (de aí o nome inglés Wednesday en lugar do latino Mercurii).

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘dor’.

Audición dolorosa.