"Omán" (Contén)

Relativo ou pertencente ao pobo dos comanches ou á súa lingua.

Individuo do pobo nómade amerindio dos comanches.

Tribo de indios de América do Norte, pertencentes ao grupo dos shoshones e asentados orixinariamente nas chairas situadas ao L das Montañas Rochosas, nos estados de Oklahoma, Colorado e Wyoming, que se dedicaban á caza do bisonte. Nos ss XVII-XVIII emigraron aos territorios situados ao sur, enfrontándose á colonización de Texas. Establecidos en Arkansas no s XIX, sostiveron duras loitas cos colonos, que non finalizaron coa firma dos tratados de 1864 debido aos incumprimentos sistemáticos do goberno. Foron recluídos, xunto cos kiowas e os kiowa-apaches, nunha reserva do estado de Oklahoma no ano 1867.

Lingua falada polos comanches pertencente ao grupo de linguas uto-azteca da familia uto-azteca-tano.

1. Autoridade ou facultade de comandar que ten ou exerce alguén, especialmente un xefe militar.

2. Cargo de comandante.

Edificio, cuartel ou departamento onde están as oficinas do comandante.

Distrito ou comarca sobre o que o comandante exerce a súa autoridade.

1. Conxunto dos órganos de dirección do exército.

2. Conxunto de autoridades militares superiores.

3. posto de comandancia

   Lugar no que se atopan os que dirixen as operacións militares.

4. comandancia naval

   Sede da comandancia dunha provincia marítima.

...

Quen comanda no exército, independentemente da entidade das tropas e do grao.

Piloto responsable dunha aeronave.

1. Grao militar do exército español superior ao de capitán e inferior ao de tenente coronel, equivalente en case todos os exércitos ao grao de maior.

2. Militar que, polo maior grao, comanda unha comunidade de tropas constituída ocasionalmente.

3. comandante maior

   Xefe encargado dos servicios de contabilidade nos corpos e establecementos militares, cargo que tamén pode desempeñar un tenente coronel.

4. comandante militar

   Xefe que comanda as tropas e os servicios nunha determinada localidade.

5. comandante militar da Mariña

   Oficial da mariña de guerra española que comanda unha provincia marítima.

Sociedade na que existen socios colectivos con responsabilidade persoal e ilimitada, con facultades de xestión e con socios capitalistas nos que non concorren estes caracteres. Os socios, denominados comanditarios, só achegan fondos e limitan a súa responsabilidade á cifra do capital que achegaron. Se o capital dos comanditarios está representado por accións, recibe o nome de comandita por accións.

Fracción do capital social achegado polos comanditarios.

Relativo ou pertencente á comandita.

1. Persoa que comandita unha empresa doutra.

2. Socio que contribúe con fondos nunha empresa social comanditaria e que limita a súa responsabilidade a esta contribución.

Mando militar.

1. Forza de asalto autónoma con poucos efectivos, organizada e preparada para cumprir misións especiais. Xeralmente realiza operacións dobremente ofensivas, rápidas e dunha gran calidade. A selección dos comandos é moi minuciosa e nútrese de voluntarios. A instrución é moi coidada, o armamento é o propio das forzas de choque e a organización das unidades é dunha gran flexibilidade. As misións máis importantes do comando son a sabotaxe, o golpe de man, as misións informativas e de recoñecemento, etc. O seu nome provén das guerrillas bóers que continuaron loitando despois da vitoria inglesa; sen embargo, o seu desenvolvemento táctico conseguiuse durante a Segunda Guerra Mundial.

2. Cada un dos integrantes dun comando.

Grupo de terroristas que realizan actuacións armadas en conxunto.

Orde dada ao ordenador para que realice unha acción determinada.

Tecla que se acostuma empregar soa ou en combinación con outras co obxecto de que un ordenador execute unha operación determinada.