"Orio" (Contén)

GALICIA

Benedictino dos mosteiros de San Salvador de Oña, de Nájera e de Madrid. Publicou en Madrid La perla de Cataluña, historia de nuestra Señora de Monserrate (1677), que ten un claro ton polémico e xustificativo da represión da revolta catalana.

PERSOEIRO

Retablista neoclásico. Entre outras obras é autor dos altares da Soidade, Rosario, Ánimas e Santo Antonio de Bastabales, seguindo plantas de Miguel Ferro Caaveiro, e do retablo maior de San Xián de Vea, con planta de Melchor de Prado Mariño.

1. Relativo aos órganos e movementos de produción da voz.

2. Fenómeno fonético de natureza xenética que consiste en destacar unha sílaba determinada dentro dun contexto fónico e que opera sobre calquera dos seus factores constitutivos. Pode ser, segundo isto, cuantitativo, intensivo, tonal, etc, e pode recibir carácter fonolóxico.

1. Que se afirma.

2. En Kant, o xuízo que corresponde á categoría da existencia, distinta da necesidade. É o que se chama verdade de feito.

1. 1. Conxunto de asistentes a un determinado acto ou espectáculo.

   2. Público que ocupa unha sala onde se fai unha audición.

2. Local especialmente acondicionado para facer audicións, congresos ou calquera outrotipo de espectáculos ou actos.

3. Local destinado á sonorización de películas.

PERSOEIRO

Nome co que se coñece en Occidente a Abū-l-Farağ ibn al-’Ibrī, escritor e bispo da igrexa siroxacobita. Polígrafo, bo coñecedor da cultura islámica e da occidental, escribiu diversas obras de Teoloxía.

PERSOEIRO

Doutor en Medicina, fillo de Juan José Barcia Goyanes. Doutorouse na Universidade de València, acadou a cátedra de Psiquiatría da Universidade de Santiago de Compostela e dende 1975 ocupa a cátedra de Psiquiatría da Universidad de Murcia e o posto de xefe de servizo do Hospital General. Membro de numerosas sociedades científicas, foi presidente da Sociedad Española de Psiquiatría e do Grupo para el Progreso de la Psiquiatría. Entre os máis de douscentos traballos publicados, cómpre destacar Tratado de Siquiatría, obra que consta de tres volumes e que foi escrita en colaboración con C. Ruiz Ogarra e J. J. López Ibor. Foi o director de dúas revistas médicas sobre Psiquiatría: Anales de Siquiatría e Siquiatría Dinámica e Sicoterapia.

GALICIA

Mestre de cantería. Reconstruíu as igrexas parroquiais de Santiago de Sáa e Santa María de Fijos no concello de Lugo. Estivo en prisión por non cumprir o compromiso de trasladar o rolo da praza das Cortiñas ao campo de San Roque (1575), obra que realizaría posteriormente. En 1581 fixo unha fonte para o barrio de san Pedro.

PERSOEIRO

Director de banda militar de música e compositor. Foi discípulo de Tomás Bretón. Viviu en Ferrol desde 1910, sendo director da Banda de Infantería de Mariña. Xa en 1911 gañou o primeiro premio cun Himno nuns xogos florais celebrados nesa cidade; dous anos despois compuxo o pasodobre El tren de la alegría, para conmemorar a inauguración do ferrocarril Betanzos-Ferrol, e no 1915 gañou en Vigo un certame internacional de bandas militares. Na súa produción, influída polo folclore galego, hai música militar, pasodobres (Lugo-Ferrol, Os fillos de Canido), zarzuelas (La figlia de Jorio, Cantuxa, Mari Lorenza, Aires de la sierra, Zoraida) e pezas sinfónicas; entre todas as composicións destaca a zarzuela Cantuxa, con letra de Adolfo Torrado. Ademais, completou Luces de Verbena de Reveriano Soutullo. A súa obra, aínda descoñecida, amosa unha estética wagneriana e posromántica. Cada ano o concello...

PERSOEIRO

Escritor. Foi director literario da Gaceta Piamontesa. É autor de obras de diversa inspiración romántica. Destaca a súa comedia en dialecto piemontés Le miserie d’monsù Travet (1863). Outras obras súas son: Galatea, ricordi storici (Galatea, recordos históricos, 1880) e Il cane del cieco (O can do cego, 1887).

PERSOEIRO

Romanista italiano. Profesor nas universidades de Càller e de Nápoles, orientou a súa investigación cara á lingüística histórica. Destacan os seus estudios sobre historias de palabras, especialmente de Botánica; tamén se ocupou do substrato e da metodoloxía dialectal.

PERSOEIRO

Poeta. Coa súa obra tentou aproximarse á realidade cotiá. Destacan os seus poemarios L’ombra dello sposo (A sombra do esposo, 1866) e In primavera (En primavera, 1867). Traduciu o Don Xoán de Byron.